Тафовути миёни аҳли савоби андари олами алавӣ на барин гӯнааст ки андарин оламаст , аз баҳри онки неъмати ҷисмонӣ ошкораст ва ҳасад ояд худовандони неъмати андаки худовандони неъмати андакро аз худовандони неъмат бисёр . Азиро ки ҳақири намояди эшонро аз неъмати андаку ?илам ва ранҷ пазиранд аз бисёре неъмат касе дигар . Ва савоби он ҷаҳон илмӣаст ва пинҳонаст ва ҳасад наёяд худовандони савоби андакро аз худовандони савоб бисёр . Ва чунон пиндоранд ки савоби эшон худ ба ғоятаст , вазони афзӯнтар ки эшон рост касеро савоб нест ,у худовандони савоби андаки андар лиззат бошанд ,у худовандони савоб бисёр ҳамчунон андар лиззат бошанд ҳамеша . Ва мисоли он андарин олам ёфтааст : миёни аҳли илми тафовут бисёрасту гуруҳе азишон ба андакии илм расидаанду гуруҳе бисёре илм ёфтаанд . Ва худовандони илми андак мъҷб бошанд ба илми хеш ва пиндоранд ба илму ҳикмати эшон касе нест , чунонк худои таъолӣ ҳаме гуяд , қавла : кули ҳизби бмолдими Фрҳўн . Ҳар гуруҳеи бдончи наздик эшонаст шодмонаанд . Ва андаки илмон огоҳ набошанд аз ончи доноён изрг донанд , ва чун огоҳ набошанд ҳасад наёядашон , ранҷа нашаванд . Вагар ҳасади ғизо бузург набӯдӣ худои таъолии мари расӯли слии аллоҳи алайҳу ?аларо нафармудии азуи прҳизидни сӯии парвардгори хеш чунонк гуфт , қавла : ман шари ҳосиди азои ҳасад . Гуфт бигӯӣ ки : ман ба худоӣ бипарҳезам аз шари ҳосидӣ ки ҳасад кунад . Вази шари ҳосидони васии Муҳамад буд ки чандон ҳазор халқ дар оташ мешаванд . Ва худованди илм бисёру савоб бешумор муҳӣт бошад Марвро ки илму савоб андакӣ бошаду фазли илми хеш ҳаме бинад бар илми онки фурӯд азу бошаду миннату раҳмати худоиро шиносад . Ва низ аҳли савоб бар дигар рӯй онаст ки расӣдани савоби баҳри нафасӣ бар андозаи орзӯӣ ӯ бошад ба илм ,у нафаси орзӯ ба илми миқдори латофату покизагии гавҳар ӯ бошад . Ҳар ки нафас ӯ латифтару софӣ тар бошад орзӯӣ ӯ бабр расӣдан бар чизҳо бештар бошад ва ба тамомии хеши оҳанг бештар кунад ,у савоб ӯ азим тар бошад , ва ҳар ки гавҳари нафас ӯ торик ва касиф бошад орзӯӣ ӯ бабр расӣдан бар чизҳо камтар бошаду тамомии хешро камтар ҷӯяду савоб ӯ камтар бошад . – ин сети тафовути миёни аҳли савоб .

تفاوت میان اهل ثواب اندر عالم علوی نه برین گونه است که اندرین عالم است‌، از بهر آنک نعمت جسمانی آشکار است و حسد آید خداوندان نعمت اندک خداوندان نعمت اندک را از خداوندان نعمت بسیار‌. ازیرا که حقیر نماید ایشان را از نعمت اندک و الم و رنج پذیرند از بسیاری نعمت کسی دیگر‌. و ثواب آن جهان علمی است و پنهان است و حسد نیاید خداوندان ثواب اندک را از خداوندان ثواب بسیار‌. و چنان پندارند که ثواب ایشان خود به‌غایت است‌، وزان افزون‌تر که ایشان راست کسی را ثواب نیست‌، و خداوندان ثواب اندک اندر لذت باشند ، و خداوندان ثواب بسیار همچنان اندر لذت باشند همیشه‌. و مثال آن اندرین عالم یافته است‌: میان اهل علم تفاوت بسیار است و گروهی ازیشان به‌اندکی علم رسیده‌اند و گروهی بسیاری علم یافته‌اند . و خداوندان علم اندک معجب باشند به علم خویش و پندارند به علم و حکمت ایشان کسی نیست‌، چنانک خدای تعالی همی‌گوید ، قوله : کل حزب بمالدیم فرحون‌. هر گروهی بدانچ نزدیک ایشان است شادمانه‌اند . و اندک علمان آگاه نباشند از آنچ دانایان یزرگ دانند‌، و چون آگاه نباشند حسد نیایدشان ، رنجه نشوند‌. و گر حسد غذا بزرگ نبودی خدای تعالی مر رسول صلی الله علیه و آله را نفرمودی ازو پرهیزیدن سوی پروردگار خویش چنانک گفت ، قوله : من شر حاسد اذا حسد‌. گفت بگوی که : من به‌خدای بپرهیزم از شر حاسدی که حسد کند. وز شر حاسدان وصی محمد بود که چندان هزار خلق در آتش می شوند‌. و خداوند علم بسیار و ثواب بی شمار محیط باشد مرو را که علم و ثواب اندکی باشد و فضل علم خویش همی بیند بر علم آنک فرود ازو باشد و منت و رحمت خدای را شناسد . و نیز اهل ثواب بر دیگر روی آنست که رسیدن ثواب بهر نفسی بر اندازه آرزوی او باشد به علم ، و نفس آرزو به علم مقدار لطافت و پاکیزگی گوهر او باشد‌. هر که نفس او لطیف‌تر و صافی‌تر باشد آرزوی او ببر رسیدن بر چیزها بیشتر باشد و به تمامی خویش آهنگ بیشتر کند‌، و ثواب او عظیم‌تر باشد ، و هر‌که گوهر نفس او تاریک و کثیف باشد آرزوی او ببر رسیدن بر چیزها کمتر باشد و تمامی خویش را کمتر جوید و ثواب او کمتر باشد . – این‌ست تفاوت میان اهل ثواب‌.