Амри бории субҳонаи андар таваҳҳум наёяду андеша андрў нарасад ба ҳеҷ рӯй аз рӯйҳо ,у мари амрро ваҳдат гуфтанд : гўӣими яке бибояд то яке азу яке бошад ҳаме донем ки аз яке падед омад ва яке ҳаст влкни Марвро ҷузи андари яке исбот нест . Ҳамчунонк ҳаме донем ки чашмаи меҳри ҷҳонтоб аз нур ӯ ҷаҳони равшан шудаасту нури андрў қарор дораду локини нурро ндонем ки он ҳол ки дорад аз чаҳ дорад . Вагар гўӣим ки нур чун аз чашмаи меҳр ҷудо шавад чигуна бошад ва ҳам онро битавонад пазируфтан аз баҳри онк агар андеша кунад ки нур чун аз меҳр ҷудо шавад чизе бошад камтар аз чашмаи меҳр ё бузургтар азу ва он худ ҳам чашма меҳр бошад ва на муҷаррад нур бошад ,у нури муҷаррадро ва ҳам напазирад ва низ чашмаи меҳрро бенур ва ҳам напазирад , вагар касе гуяд ки чашмаи меҳр чун нури азу ҷудо шавад сиёҳ бошад , ин на раво бошад , аз баҳри онк раво набошад ки тӯри имрӯзи андари торикии қарор гирифта бошад , вагар чашмаи мҳрторик будӣ бе нури пас нури андари торикии қарори гирифта будӣ , ва ин маҳол будӣ . Пас дуруст шуд ки мари нурро бе чашмаи меҳр исбот нест , ва ҳам чунон мари чашмаи меҳрро бенур исбот нест . Ва ҳам чунин гўӣим ки амри бориро субҳона ки ба ақли мтхз шудааст чун муттаҳид шудани нури боФтоби чашма ба муҷарради ваҳм андар наёяд .

امر باری سبحانه اندر توهم نیاید و اندیشه اندرو نرسد به هیچ روی از رویها ، و مر امر را وحدت گفتند: گوئیم یکی بباید تا یکی ازو یکی باشد همی دانیم که از یکی پدید آمد و یکی هست ولکن مرو را جز اندر یکی اثبات نیست . همچنانک همی دانیم که چشمه مهر جهانتاب از نور او جهان روشن شده است و نور اندرو قرار دارد و لکن نور را ندانیم که آن حال که دارد از چه دارد . و گر گوئیم که نور چون از چشمه مهر جدا شود چگونه باشد و هم آنرا بتواند پذیرفتن از بهر آنک اگر اندیشه کند که نور چون از مهر جدا شود چیزی باشد کمتر از چشمه مهر یا بزرگتر ازو و آن خود هم چشمه مهر باشد و نه مجرد نور باشد ، و نور مجرد را و هم نپذیرد و نیز چشمه مهر را بی نور و هم نپذیرد ، و گر کسی گوید که چشمه مهر چون نور ازو جدا شود سیاه باشد ، این نه روا باشد ، از بهر آنک روا نباشد که تور امروز اندر تاریکی قرار گرفته باشد ، و گر چشمه مهرتاریک بودی بی نور پس نور اندر تاریکی قرار گرفته بودی ، و این محال بودی . پس درست شد که مر نور را بی چشمه مهر اثبات نیست ، و هم چنان مر چشمه مهر را بی نور اثبات نیست . و هم چنین گوئیم که امر باری را سبحانه که به عقل متخذ شده است چون متحد شدن نور بآفتاب چشمه به مجرد وهم اندر نیاید .