Дар рабиъи алохри санаи сабъ ва сулсину арбъмоӣаҳ ( ۴37 ) ки амири хуросони Абусулаймони ҷғрии бики Довӯди бен микоиили бен салҷуқ буд аз Марв бирафтам ба шуғли девонӣ , ва ба панҷ дияи мрўолрўди фурӯди омадам , ки дар он рӯзи қирони раъсу муштарӣ буд , гӯйанд ки ҳар ҳоҷат ки дар он рӯз хоҳанд бории таъолӣу тақаддус раво кунад . Ба гӯша Эй рафтам ва ду ракаати намози бкрдму ҳоҷати хостам то худои табораку таъолии марои тавонгарӣ ҳақиқӣ диҳад . Чун ба наздики ёрону асҳоби омадами яке аз эшон шеърӣ порсӣ мехонд . Марои шеърӣ дар хотир омад ки аз вай дар хоҳам то ривоят кунад , бар коғазӣ навиштам то ба ваии даҳум ки ин шеър бархон . Ҳануз бадв надода будам ки ӯ ҳамон шеъри бъинаҳ оғоз кард . Он ҳол ба фол нек гирифтам ва бо худ гуфтам худои табораку таъолии ҳоҷати маро раво кард . Пас аз онҷо ба Ҷузҷонон шудаму қариби як моҳи ббўдму шароби пайвастаи хўрдмӣ . Пайғамбари слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам мефармоед ки « қўлўо алҳақу луи алии анФскм » . Шабӣ дар хоб дидам ки яке маро гуфтӣ : « чанд хоҳӣ хӯрдан аз ин шароб ки хирад аз мардум зоил кунад ? агар ба ҳуш бошӣ беҳтар . » ман ҷавоб гуфтам ки « ҳукамои ҷузи ин чизенатавонистанд сохт ки андӯҳи дунё кам кунад . » ҷавоб дод ки « дар бехудӣу беҳӯшӣ роҳатӣ набошад , ҳаким натавон гуфт касеро ки мардумро ба беҳӯшӣ раҳнамӯн бошад , балки чизе бояд талабед ки хираду ҳушро биафзояд . » гуфтам ки « ман ин аз куҷои орм ? » гуфт : « ҷӯянда ёбанда бошад » ; ва пас сӯии қибла ишорат карду дигар сухан нагуфт . Чун аз хоб бедор шудам , он ҳоли тамом бар ёдам буд . Бар ман кор кард , бо худ гуфтам ки аз хоби дӯшин бедор шудам , акнӯн бояд ки аз хоби чиҳил сола низ бедор шавам . Андешедам ки то ҳамаи афъолу аъмоли худ бадал накунам фараҷ наёбам .

در ربیع الآخر سنه سبع و ثلثین و اربعمائه (۴٣٧) که امیر خراسان ابوسلیمان جغری بیک داود بن میکاییل بن سلجوق بود از مرو برفتم به شغل دیوانی، و به پنج دیه مروالرود فرود آمدم، که در آن روز قران رأس و مشتری بود، گویند که هر حاجت که در آن روز خواهند باری تعالی و تقدس روا کند. به گوشه‌ای رفتم و دو رکعت نماز بکردم و حاجت خواستم تا خدای تبارک و تعالی مرا توانگری حقیقی دهد. چون به نزدیک یاران و اصحاب آمدم یکی از ایشان شعری پارسی می‌خواند. مرا شعری در خاطر آمد که از وی در خواهم تا روایت کند، بر کاغذی نوشتم تا به وی دهم که این شعر برخوان. هنوز بدو نداده بودم که او همان شعر بعینه آغاز کرد. آن حال به فال نیک گرفتم و با خود گفتم خدای تبارک و تعالی حاجت مرا روا کرد. پس از آنجا به جوزجانان شدم و قریب یک ماه ببودم و شراب پیوسته خوردمی. پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم می‌فرماید که «قولوا الحق و لو علی انفسکم». شبی در خواب دیدم که یکی مرا گفتی: «چند خواهی خوردن از این شراب که خرد از مردم زایل کند؟ اگر به هوش باشی بهتر.» من جواب گفتم که «حکما جز این چیزی نتوانستند ساخت که اندوه دنیا کم کند.» جواب داد که «در بی‌خودی و بیهوشی راحتی نباشد، حکیم نتوان گفت کسی را که مردم را به بیهوشی رهنمون باشد، بلکه چیزی باید طلبید که خرد و هوش را بیفزاید.» گفتم که «من این از کجا آرم؟» گفت: «جوینده یابنده باشد»؛ و پس سوی قبله اشارت کرد و دیگر سخن نگفت. چون از خواب بیدار شدم، آن حال تمام بر یادم بود. بر من کار کرد، با خود گفتم که از خواب دوشین بیدار شدم، اکنون باید که از خواب چهل ساله نیز بیدار شوم. اندیشیدم که تا همه افعال و اعمال خود بدل نکنم فرج نیابم.