Рӯзи панҷшанбеи шашуми ҷамодии алохри санаи сабъ ва сулсину арбъмоӣаҳ ( ۴37 ) нимаи даии моҳи порсиёни сол бар чаҳорсаду чаҳордаҳи издҷрдии сар ва тан бишустам ва ба масҷид ҷомеъ шудам ва намоз кардаму ёрии хостам аз бории табораку таъолӣ ба гузордан ончӣ бар ман воҷибасту дасти бози доштан аз мнҳёту ношоист , чунон ки ҳақи субҳонау таъолӣ фармӯдааст .

روز پنجشنبه ششم جمادی الآخر سنه سبع و ثلثین و اربعمائه (۴٣٧) نیمه دی ماه پارسیان سال بر چهارصد و چهارده یزدجردی سر و تن بشستم و به مسجد جامع شدم و نماز کردم و یاری خواستم از باری تبارک و تعالی به گزاردن آنچه بر من واجب است و دست باز داشتن از منهیات و ناشایست، چنان که حق سبحانه و تعالی فرموده است.

Пас аз онҷо ба шбўрғон рафтам . Шаб ба дия борёб будам ва аз онҷо ба роҳи Самангону толиқон ба мрўолрўд шудам . Пас ба Марв рафтам ва аз он шуғл ки ба ӯҳдаи ман буд муъофи хостам ва гуфтам ки марои азми сафар қиблааст .

پس از آنجا به شبورغان رفتم. شب به دیه باریاب بودم و از آنجا به راه سمنگان و طالقان به مروالرود شدم. پس به مرو رفتم و از آن شغل که به عهدهٔ من بود معاف خواستم و گفتم که مرا عزم سفر قبله است.

Пас ҳисобӣ ки буд ҷавоб гуфтам ва аз днёўии ончӣ буд тарк кардам магари андаки зарурӣ .

پس حسابی که بود جواب گفتم و از دنیاوی آنچه بود ترک کردم مگر اندک ضروری.