Пас аз ин шаҳр бирафтам ҳамчунон бар тарафи дарё рӯй сӯии ҷануб , ба як фарсангӣ ҳисорӣ дидам ки онро қлмўн мегуфтанд , чашмае об дар андаруни он буд . Аз онҷо бирафтам ба шаҳри тробрзн , ва аз Таробулус то онҷои панҷ фарсанг буд . Ва аз онҷо ба шаҳр ҷебайл раседем ва он шаҳрии сети мусаллас , чунонкии як гӯшаи он ба дарёст ,у гирди вай деворӣ кашида , бисёр баланду ҳсин ,у ҳамаи гирди шаҳр , дарахтони хурмоу дигари дарахтҳои гармсерии сет .

پس از این شهر برفتم همچنان بر طرف دریا روی سوی جنوب، به یک فرسنگی حصاری دیدم که آن را قلمون می‌گفتند، چشمه‌ای آب در اندرون آن بود. از آنجا برفتم به شهر طرابرزن، و از طرابلس تا آنجا پنج فرسنگ بود. و از آنجا به شهر جبیل رسیدیم و آن شهری‌ست مثلث، چنانکه یک گوشهٔ آن به دریاست، و گرد وی دیواری کشیده، بسیار بلند و حصین، و همهٔ گرد شهر، درختان خرما و دیگر درخت های گرمسیری ست.

Кӯдакиро дидам гулии сурх ва яке сипеди тоза дар даст дошт , ва он рӯзи панҷуми асФндормзи моҳи қадим , сол бар чаҳорсаду понздаҳ аз таърихи аҷам .

کودکی را دیدم گلی سرخ و یکی سپید تازه در دست داشت، و آن روز پنجم اسفندارمذ ماه قدیم، سال بر چهارصد و پانزده از تاریخ عجم.

Ва аз онҷо ба шаҳр байрӯт раседем , тоқӣ сангин дидам чунонкии роҳ ба миёни он тоқ берун мерафт , болои он тоқро панҷоҳ газ тақдим кардам , ва аз ҷавониб ӯ таҳтаи сангҳои сифеди бароварда , чунонкӣ ҳар сангӣ аз он зиёдат аз ҳазор ман буд , ва ин банноро аз хишт ба миқдори бист газ баровардаанд ва бар сари он устихонҳои рухом барпо карда , ҳар яке ҳашт газ , чунонкӣ ба ҷаҳд дар оғӯши ду мард гунҷад , ва бар сари ин сутунҳо тоқ ҳо задааст ба ду ҷониб , ҳама аз санги мҳндм , чунонкии ҳеҷ гачу гул дар он миён нест ,у баъд аз он тоқии азим бар болои он тоқҳо ба миёнаи рост сохтаанд , ба болои панҷоҳ араш , ва ҳар таҳтаи сангӣ ки дар он тон бар ниҳодааст ҳар якеро ҳашт араш қиёс кардам дар тӯл ва дар арзи чаҳор араш , ки ҳар як аз он тхминои ҳафт ҳазор ман бошад ,у ӣнҳамаи сангҳоро кандаи корӣу наққошӣ хуб карда , чунонкӣ дар чӯб бидон некуӣ кам кунанд ,у ҷузи ин тоқи банноӣ дигар намонда аст бидон ҳаволӣ . Пурсидам ки ин чаҳ ҷои сет ? гуфтанд : ки шунидаем ки ин дар боғ фиръавн бӯдаасту баси қадими сету ҳамаи саҳрои он ноҳити сутунҳои рухоми сету сарсутунҳоу тани сутунҳо ҳамаи рухоми манқӯши мудаввару мураббаъу мсдсу мсмн ,у санги азими сулб ки оҳан бар он кор намекард ва бидон ҳаволии ҳеҷ ҷои кӯҳӣ на , ки гумон уфтад ки аз онҷо бурӣдаанд ,у сангии дигари ҳамчу маъҷунӣ менамӯд ончунонкии сангҳои дигар , мусаххари оҳан буд ,у андари навоҳии шоми панҷсад ҳазор сутун ё сари сутуну таҳи сутун беш афтодааст ки ҳеҷ офарӣда надонад ки он чаҳ бӯдааст ё аз куҷо овардаанд .

و از آنجا به شهر بیروت رسیدیم، طاقی سنگین دیدم چنانکه راه به میان آن طاق بیرون می‌رفت، بالای آن طاق را پنجاه گز تقدیر کردم، و از جوانب او تخته سنگ های سفید برآورده، چنانکه هر سنگی از آن زیادت از هزار من بود، و این بنا را از خشت به مقدار بیست گز برآورده‌اند و بر سر آن استخوان های رخام برپا کرده، هر یکی هشت گز، چنانکه به جهد در آغوش دو مرد گنجد، و بر سر این ستون‌ها طاق‌ها زده است به دو جانب، همه از سنگ مهندم، چنانکه هیچ گچ و گل در آن میان نیست، و بعد از آن طاقی عظیم بر بالای آن طاق‌ها به میانهٔ راست ساخته‌اند، به بالای پنجاه ارش، و هر تخته سنگی که در آن طان بر نهاده است هر یکی را هشت ارش قیاس کردم در طول و در عرض چهار ارش، که هر یک از آن تخمیناً هفت هزار من باشد، و اینهمه سنگ‌ها را کنده کاری و نقاشی خوب کرده، چنانکه در چوب بدان نیکویی کم کنند، و جز این طاق بنایی دیگر نمانده است بدان حوالی. پرسیدم که این چه جای‌ست؟ گفتند: که شنیده ایم که این درِ باغ فرعون بوده است و بس قدیم‌ست و همهٔ صحرای آن ناحیت ستون های رخام‌ست و سرستون‌ها و تن ستون‌ها همه رخام منقوش مدّور و مربع و مسدس و مثّمن، و سنگ عظیم صلب که آهن بر آن کار نمی کرد و بدان حوالی هیچ جای کوهی نه، که گمان افتد که از آنجا بریده‌اند، و سنگی دیگر همچو معجونی می‌نمود آنچنانکه سنگ های دیگر، مسخر آهن بود، و اندر نواحی شام پانصد هزار ستون یا سر ستون و ته ستون بیش افتاده است که هیچ آفریده نداند که آن چه بوده‌است یا از کجا آورده‌اند.