Ва чун султони брншинд ҳар ки бовай сухан гуяд ӯро ҷавоб хуш диҳад ва тавозуъ кунаду ҳаргиз шароб нахуранд ,у пайвастаи асбии танги баста бо тавқу сари афсор ба дар гўрхонаҳи Абӯсаид ба навбат бдоштаҳ бошанд рӯзу шаб яъне чун Абӯсаид бархезад бар он асб нишинад , ва гӯйанд Абӯсаид гуфтааст фарзандони хешро ки чун ман биёям ва шумо марои бозншносиди нишон он бошад ки маро бо шамшери ман бар гардан бизанед агар ман бошам дар ҳол зинда шавам ва он қоида бидон сабаб ниҳодааст то касе даъвӣ бўсъидӣ накунад .

و چون سلطان برنشیند هر که باوی سخن گوید او را جواب خوش دهد و تواضع کند و هرگز شراب نخورند، و پیوسته اسبی تنگ بسته با طوق و سر افسار به در گورخانه ابوسعید به نوبت بداشته باشند روز و شب یعنی چون ابوسعید برخیزد بر آن اسب نشیند، و گویند ابوسعید گفته است فرزندان خویش را که چون من بیایم و شما مرا بازنشناسید نشان آن باشد که مرا با شمشیر من بر گردن بزنید اگر من باشم در حال زنده شوم و آن قاعده بدان سبب نهاده است تا کسی دعوی بوسعیدی نکند.