Дар шаҳр беш аз бист ҳазор мард сипоҳӣ бошад ва гуфтанд султони он мардии шариф буд ва он мардумро аз мусулмонии боздошта буд ва гуфта намозу рӯза аз шумо барграфтам ва даъват карда буд он мардумро ки марҷаъи шумо ҷуз бо ман несту ном ӯ Абӯсаид бӯдааст ва чун аз аҳли он шаҳри пурсанад ки чаҳ мазҳаб дорӣ гуяд ки мо бўсъидӣем .

در شهر بیش از بیست هزار مرد سپاهی باشد و گفتند سلطان آن مردی شریف بود و آن مردم را از مسلمانی بازداشته بود و گفته نماز و روزه از شما برگرفتم و دعوت کرده بود آن مردم را که مرجع شما جز با من نیست و نام او ابوسعید بوده است و چون از اهل آن شهر پرسند که چه مذهب داری گوید که ما بوسعیدی ایم.

Намоз накунанд ва рӯза надоранду лекин бар Муҳамади Мустафои слии аллоҳи алайҳу силаму пайғомбарӣ ӯ мақаранд .

نماز نکنند و روزه ندارند و لیکن بر محمد مصطفی صلی الله علیه و سلم و پیغامبری او مقرند.

Абӯсаиди эшонро гуфтааст ки ман бози пеш шумо оем яъне баъд аз вафоту гӯр ӯ ба шаҳри лҳсо андарасту машҳадии некӯи ҷиҳат сохтаанд ва васият кардааст фарзандони худро ки мудоми шаш тан аз фарзандони ман ин подшоҳӣ нигоҳ доранд ва муҳофизат кунанд раиятро ба адл ва доду мухолифат якдигар накунанд то ман боз оем .

ابوسعید ایشان را گفته است که من باز پیش شما آیم یعنی بعد از وفات و گور او به شهر لحسا اندر است و مشهدی نیکو جهت ساخته‌اند و وصیت کرده است فرزندان خود را که مدام شش تن از فرزندان من این پادشاهی نگاه دارند و محافظت کنند رعیت را به عدل و داد و مخالفت یکدیگر نکنند تا من باز آیم.

Акнӯн эшонро қасрӣ азимаст ки доролмлк эшонасту Тахтӣ ки шаш вазир доранд пас ин шаш малик бар як тахт биншинанд ва шаш вазир бар Тахтии дигару ҳркор ки бошад ба кнкоҷи якдигар май созанд ва эшонро дар он вақти сӣ ҳазор банда дирам харида зангӣу ҳабашӣ буду кишоварзӣ ва боғбонӣ мекарданд ва аз раияти ъушр чизе нахостанд ва агар касе дарвеш шудӣ ё соҳиби қарз , ӯро таъаҳҳуд кардандӣ то кораш некӯ шудӣ ва агар зарӣ касеро бар дайгарӣ будӣ беш аз моя ӯ талаб накардандӣ , ва ҳар ғариб ки бидон шаҳр уфтад ва санъатӣ донад чандон ки кафоф ӯ бошад мояи бдодндӣ то ӯ асбобу олатӣ ки дар санъат ӯ ба кор ояд бхридӣ ва ба муроди худ зари эшон ки ҳамон қадар ки ситада будӣ боз додӣ ва агар касе аз худовандони малику асбобро мулкӣ хароб шудӣу қӯти ободон кардан надоштӣ эшон ғуломони худро номзад кардандӣ ки бшдндӣ ва он малику асбоб ободон кардандӣ ва аз соҳиби малики ҳеҷ нхўостндӣ , ва Асияҳо бошад дар лҳсо ки малик бошад ба сӯии раияти ғалла орад кунанд ки ҳеҷ нстоннду иморати Асияу музди осиёбон аз мол султон диҳанд , ва он салотинро содот мегуфтанду вузарои эшонро шоӣраҳ , ва дар шаҳри лҳсои масҷид одина набӯду хутба ва намоз намекарданд алои он ки мардии аҷамии он ҷои масҷидии сохта буд номи он марди алии бен Аҳмади мардии мусулмони ҳоҷӣ буду мутамаввилу ҳоҷён ки бидон шаҳри расидандӣ ӯ таъаҳҳуд кардӣ , ва дар он шаҳри харид ва фурухт ва доду ситад ба сурб мекарданду сурб дар занбилҳо буд дар ҳар занбилии шаш ҳазор дирами санг . Чун муомила кардандӣ занбили шмрдндӣ ва ҳамчунон бргрФтндӣ ва он нақд касе аз он буруни набардӣ . Ва он ҷои Фўтаҳҳои некӯ бофанд ва ба Басра баранд ва ба дигари билод .

اکنون ایشان را قصری عظیم است که دارالملک ایشان است و تختی که شش وزیر دارند پس این شش ملک بر یک تخت بنشینند و شش وزیر بر تختی دیگر و هرکار که باشد به کنکاج یکدیگر می‌سازند و ایشان را در آن وقت سی هزار بنده درم خریده زنگی و حبشی بود و کشاورزی و باغبانی می‌کردند و از رعیت عشر چیزی نخواستند و اگر کسی درویش شدی یا صاحب قرض، او را تعهد کردندی تا کارش نیکو شدی و اگر زری کسی را بر دیگری بودی بیش از مایه او طلب نکردندی، و هر غریب که بدان شهر افتد و صنعتی داند چندان که کفاف او باشد مایه بدادندی تا او اسباب و آلتی که در صنعت او به کار آید بخریدی و به مراد خود زر ایشان که همان قدر که ستده بودی باز دادی و اگر کسی از خداوندان ملک و اسباب را ملکی خراب شدی و قوت آبادان کردن نداشتی ایشان غلامان خود را نامزد کردندی که بشدندی و آن ملک و اسباب آبادان کردندی و از صاحب ملک هیچ نخواستندی، و آسیاها باشد در لحسا که ملک باشد به سوی رعیت غله آرد کنند که هیچ نستانند و عمارت آسیا و مزد آسیابان از مال سلطان دهند، و آن سلاطین را سادات می‌گفتند و وزرای ایشان را شائره، و در شهر لحسا مسجد آدینه نبود و خطبه و نماز نمی کردند الا آن که مردی عجمی آن جا مسجدی ساخته بود نام آن مرد علی بن احمد مردی مسلمان حاجی بود و متمول و حاجیان که بدان شهر رسیدندی او تعهد کردی، و در آن شهر خرید و فروخت و داد و ستد به سرب می‌کردند و سرب در زنبیل‌ها بود در هر زنبیلی شش هزار درم سنگ. چون معامله کردندی زنبیل شمردندی و همچنان برگرفتندی و آن نقد کسی از آن برون نبردی. و آن جا فوطه های نیکو بافند و به بصره برند و به دیگر بلاد.

Агар касе намоз кунад ӯро боз надоранду лекин худ накунанд .

اگر کسی نماز کند او را باز ندارند و لیکن خود نکنند.