Ва ба лҳсои чандон хурмо бошад ки сутуронро ба хурмо фарбеҳ кунанд ки вақт бошад ки зиёдат аз ҳазор ман ба як динори бидиҳанд , ва чун аз лҳсои сӯии шимоли раванд ба ҳафт фарсангӣ ноҳитӣаст ки онро қтиФ мегӯйанд ва он низ шаҳрӣ бузургаст ва нахайл бисёр дорад , вомирии араб ба дар лҳсои рафта буд ва як соли он ҷо нишаста ва аз он чаҳор бора ки дорад яке ситада ва хеле ғорат карду чизе ба даст надошта буд бо эшон , ва чун маро бидид аз рӯй нуҷум пурсед ки оё ман мехоҳам ки лҳсобигирам тавонам ё на ки эшон бе дайнанд . Ман ҳарчӣ маслиҳат буд мегуфтаму наздики ман ҳам бадвён бо аҳли лҳсо наздик бошанд ба бединӣ ки он ҷо кас бошад ки ба як соли об бар даст назанад ва ин маънӣ ки тақрир кардам аз сар басират гуфтам на чизе аз ароҷиф ки ман на моҳ дар миён эшон будам ба як дафъа на ба тФориқу шер ки наметавонистам хӯрд ва аз ҳркҷои оби хўостмӣ ки бихӯрадам шер бар ман арз кардандӣ ва чун нстдмӣу об хўостмӣ гуфтандӣ ҳркҷои оби бинии об талаб кунӣ ки он касро бошад ки об бошад воишони ҳамаи умри ҳаргизи гармоба надида буданд ва на оби равон .

و به لحسا چندان خرما باشد که ستوران را به خرما فربه کنند که وقت باشد که زیادت از هزار من به یک دینار بدهند، و چون از لحسا سوی شمال روند به هفت فرسنگی ناحیتی است که آن را قطیف می‌گویند و آن نیز شهری بزرگ است و نخیل بسیار دارد، وامیری عرب به در لحسا رفته بود و یک سال آن جا نشسته و از آن چهار باره که دارد یکی ستده و خیلی غارت کرد و چیزی به دست نداشته بود با ایشان، و چون مرا بدید از روی نجوم پرسید که آیا من می‌خواهم که لحسا بگیرم توانم یا نه که ایشان بی دینند. من هرچه مصلحت بود می‌گفتم و نزدیک من هم بدویان با اهل لحسا نزدیک باشند به بی دینی که آن جا کس باشد که به یک سال آب بر دست نزند و این معنی که تقریر کردم از سر بصیرت گفتم نه چیزی از اراجیف که من نُه ماه در میان ایشان بودم به یک دفعه نه به تفاریق و شیر که نمی توانستم خورد و از هرکجا آب خواستمی که بخوردم شیر بر من عرض کردندی و چون نستدمی و آب خواستمی گفتندی هرکجا آب بینی آب طلب کنی که آن کس را باشد که آب باشد وایشان همه عمر هرگز گرمابه ندیده بودند و نه آب روان.