Ва чун ба он ҷо раседем аз бараҳнагӣу оҷизӣ ба девонагон монандаи будем ва се моҳ буд ки мӯии сари бознкрдаҳ будему хостам ки дар гармоба рӯм бошад ки гарм шавам ки ҳавои сард буд ва ҷома набӯд ва ману бародарами ҳаряк ба лангии куҳнаи пӯшида будем ва пилос порае дар пушти баста аз сармо , гуфтам акнӯн моро ки дар ҳаммом гузорад . Хрҷинкӣ буд ки китоб дар он май ниҳодаму бФрўхтм ва аз баҳоии он дрмкӣ чанд сиёҳ дар коғазӣ кардам ки ба гармобаи бони даҳум то бошад ки моро дмкии зиёдаттар дар гармобаи бигузорад ки шӯх аз худ боз кунам . Чун он дрмкҳо пеш ӯ ниҳодам дар мо нагирист пиндошт ки мо девонаем . Гуфт бирӯяд ки ҳам акнӯн мардум аз гармоба берун оянд ва нагузошт ки мо ба гармоба дар рӯем . Аз он ҷо бо хиҷолати беруни омадем ва ба шитоб бирафтем . Кӯдакон бар дар гармоба бозӣ мекарданд пиндоштанд ки мо диўонгоним дар паии мо афтоданд ва санг меандохтанд ва бонг мекарданд . Мо ба гӯшае бози шудем ва ба таъаҷҷуб дар кор дунё менагиристему макорӣ аз мо сӣ динори мағрибӣ май хост ва ҳеҷ чора надонистем ҷузи он ки вазири малики Аҳвоз ки ӯро абўолФтҳи алии бен Аҳмад мегуфтанд мардии аҳл буд ва фазл дошт аз шеъру адаб ва ҳам Карамии тамом ба Басраи омада бо абноءу ҳошия ва он ҷо мақом карда аммо дар шуғлӣ набӯд . Пас маро дар он ҳол бо мардии порсӣ ки ҳам аз аҳли фазл буд ошнои афтода буд ва ӯро бо вазири суҳбатӣ будӣ ва ҳар вақт назд ӯ тараддуд кардӣ ва ин порсии ҳам дасти танг буд ва вусъатӣ надошт ки ҳоли маро маримматӣ кунад , аҳволи маро назд вазир боз гуфт . Чун вазир бишунид мардиро бо асбии наздик ман фиристод ки чунон ки ҳастӣ брншину наздики ман ой . Ман аз бдҳолӣу бараҳнагии шарми доштам ва рафтан муносиб надидам . Рқъаҳ Эй навиштаму узрии хостам ва гуфтам ки баъд аз ин ба хизмати расму ғарази ман ду чиз буд яке бенавоӣ дувум гуфтам ҳамоно ӯро тасаввур шавад ки маро дар фазли мартаба Эйаст зиёдат то чун бар рқъаҳи ман итилоъ ёбад қиёс кунад ки маро аҳлят чист то чун ба хизмат ӯ ҳозир шавам хиҷолат набарам . Дар ҳоли сӣ динор фиристод ки инро ба баҳоии тан ҷома бидиҳед . Аз он ду дасти ҷомаи некӯи сохтаму рӯзи сиўм ба маҷлиси вазири шудем . Мардии аҳлу адибу фозилу некӯи манзару мутавозеъи дидему мутадаййину хуши сухан ва чаҳор писар дошт матарин ҷавонии фасеҳу адибу оқил ва ӯро раиси Абуабдуллои Аҳмади бен алии бен Аҳмад гуфтандӣ мардии шоиру дабир буду хирадманду прҳизкор , моро наздики хеши бозгрФт ва аз аввали шаъбон то нимаи рамазони он ҷо будем ва он чаҳ он аъробии крои шутур бар мо дошт ба сӣ динори ҳам ин вазир бифармуд то бадв доданду маро аз он ранҷ озод карданд , худои табораку таъолии ҳамаи бандагони худро аз азоби қарзу дайни фараҷи дҳод , баҳақ алҳақу аҳла . Ва чун бхўостм рафт моро ба анъому икром ба роҳи дарё гусел кард чунон ки дар каромату фироқ ба порс раседем аз баракоти он озоди мард ки худои ъзи вҷл аз озодамардони хўшнўди бод .

و چون به آنجا رسیدیم از برهنگی و عاجزی به دیوانگان ماننده بودیم و سه ماه بود که موی سر باز نکرده بودیم و خواستم که در گرمابه روم باشد که گرم شوم که هوا سرد بود و جامه نبود و من و برادرم هریک به لنگی کهنه پوشیده بودیم و پلاس پاره‌ای در پشت بسته از سرما، گفتم اکنون ما را که در حمام گذارد؟ خرجینکی بود که کتاب در آن می‌نهادم و بفروختم و از بهای آن درمکی چند سیاه در کاغذی کردم که به گرمابه‌بان دهم تا باشد که ما را دمکی زیادت‌تر در گرمابه بگذارد که شوخ از خود باز کنم. چون آن درمک‌ها پیش او نهادم در ما نگریست پنداشت که ما دیوانه‌ایم. گفت بروید که هم اکنون مردم از گرمابه بیرون آیند و نگذاشت که ما به گرمابه در رویم. از آن جا با خجالت بیرون آمدیم و به شتاب برفتیم. کودکان بر در گرمابه بازی می‌کردند پنداشتند که ما دیوانگانیم در پی ما افتادند و سنگ می‌انداختند و بانگ می‌کردند. ما به گوشه‌ای باز شدیم و به تعجب در کار دنیا می‌نگریستیم و مکاری از ما سی دینار مغربی می‌خواست و هیچ چاره ندانستیم جز آن که وزیر ملک اهواز که او را ابوالفتح علی بن احمد می‌گفتند مردی اهل بود و فضل داشت از شعر و ادب و هم کرمی تمام به بصره آمده با ابناء و حاشیه و آن‌جا مقام کرده اما در شغلی نبود. پس مرا در آن حال با مردی پارسی که هم از اهل فضل بود آشنایی افتاده بود و او را با وزیر صحبتی بودی و هر وقت نزد او تردد کردی و این پارسی هم دست تنگ بود و وسعتی نداشت که حال مرا مرمتی کند، احوال مرا نزد وزیر باز گفت. چون وزیر بشنید مردی را با اسبی نزدیک من فرستاد که چنان که هستی برنشین و نزدیک من آی. من از بدحالی و برهنگی شرم داشتم و رفتن مناسب ندیدم. رقعه‌ای نوشتم و عذری خواستم و گفتم که بعد از این به خدمت رسم و غرض من دو چیز بود یکی بینوایی دوم گفتم همانا او را تصور شود که مرا در فضل مرتبه‌ای است زیادت تا چون بر رقعه من اطلاع یابد قیاس کند که مرا اهلیت چیست تا چون به خدمت او حاضر شوم خجالت نبرم. در حال سی دینار فرستاد که این را به بهای تن جامه بدهید. از آن دو دست جامه نیکو ساختم و روز سیوم به مجلس وزیر شدیم. مردی اهل و ادیب و فاضل و نیکو منظر و متواضع دیدیم و متدین و خوش سخن و چهار پسر داشت مهترین جوانی فصیح و ادیب و عاقل و او را رئیس ابوعبدالله احمد بن علی بن احمد گفتندی مردی شاعر و دبیر بود و خردمند و پرهیزکار، ما را نزدیک خویش بازگرفت و از اول شعبان تا نیمه رمضان آن جا بودیم و آن چه آن اعرابی کرایِ شتر بر ما داشت به سی دینار هم این وزیر بفرمود تا بدو دادند و مرا از آن رنج آزاد کردند، خدای تبارک و تعالی همه بندگان خود را از عذاب قرض و دین فرج دهاد، بحق الحق و اهله. و چون بخواستم رفت ما را به انعام و اکرام به راه دریا گسیل کرد چنان که در کرامت و فراغ به پارس رسیدیم از برکات آن آزاد‌مرد که خدای عز وجل از آزادمردان خوشنود باد.