Ва баъд аз он ки ҳоли днёўии мо нек шуда буд ҳар як либосӣ пӯшедем рӯзӣ ба дар он гармобаи шудем ки моро дар он ҷо нагузоштанд . Чун аз дар дррФтими гармобаи бону ҳаркии он ҷо буданд ҳамаи барпои хостнду боистоднди чандон ки мо дар ҳаммоми шудему даллок ва қайи даромаданд ва хизмат карданд ва ба вақте ки беруни омадем ҳар ки дар маслахи гармоба буд ҳамаи барпоӣ хостаҳ буданд ва наменишастанд то мо ҷома пӯшедему беруни омадем ва дар он миёнаи ҳаммомӣ ба ёрӣ аз он худ мегуяд : « ин ҷавононанд ки фалони рӯзи мо эшонро дар ҳаммом нагузоштем »у гумони бурданд ки мо забон эшон ндонем ман ба забон тозӣ гуфтам ки « рост май гӯйии мо онем ки пилос пораҳо дар пушти баста будем » он мард хаҷал шуд ва узрҳо хост ва ин ҳардуи ҳол дар муддати бист рӯз буд ва ин фасл бидон оварадам то мардум бидонанд ки ба шиддатӣ ки аз рӯзгор пеш ояд набояд нолид ва аз фазлу раҳмати офаридагори ҷли ҷалола ва ъам нўолаҳ ноумед набояд шуд ки ӯ таъолӣ раҳимаст .

و بعد از آن که حال دنیاوی ما نیک شده بود هر یک لباسی پوشیدیم روزی به در آن گرمابه شدیم که ما را در آن جا نگذاشتند. چون از در دررفتیم گرمابه‌بان و هرکه آن جا بودند همه برپای خاستند و بایستادند چندان که ما در حمام شدیم و دلاک و قیم درآمدند و خدمت کردند و به وقتی که بیرون آمدیم هر‌که در مسلخ گرمابه بود همه برپای خاسته بودند و نمی‌نشستند تا ما جامه پوشیدیم و بیرون آمدیم و در آن میانه حمامی به یاری از آنِ خود می‌گوید: «این جوانانند که فلان روز ما ایشان را در حمام نگذاشتیم‌» و گمان بردند که ما زبان ایشان ندانیم من به زبان تازی گفتم که «‌‌راست می‌گویی ما آنیم که پلاس پاره‌ها در پشت بسته بودیم‌» آن مرد خجل شد و عذرها خواست و این هردو حال در مدت بیست روز بود و این فصل بدان آوردم تا مردم بدانند که به شدتی که از روزگار پیش آید نباید نالید و از فضل و رحمت آفریدگار جلّ جلاله و عمّ نواله ناامید نباید شد که او تعالی رحیم است.