Фии алҷмлаҳи мнтсФи шаволи санаи сулсу арбаъӣну арбъмоиаҳ аз Басраи беруни омадем ва дар заврақ нишастем аз шаҳри аблаҳ то чаҳор фарсанг ки май омадем аз ҳар ду тарафи наҳри боғу бустону кӯшку манзар буд ки ҳеҷ бурӣда нашуду шохаҳо аз ин наҳр ба ҳар ҷониб боз мешуд ки ҳар як миқдорӣ равадӣ буд . Чун ба шотӣ Усмон раседем фурӯди омадеми баробари шаҳри аблаҳ ва он ҷо мақом кардем , ҳафдаҳум дар киштии бузург ки онро бўсӣ мегуфтанд нишастему халқ бисёр аз ҷавониб ки он киштиро май диданд дуо мекарданд ки : « ё бўсии слкки аллоҳи таъолӣ » .

فی الجمله منتصف شوال سنه ثلث و اربعین و اربعمایه از بصره بیرون آمدیم و در زورق نشستیم از شهر ابله تا چهار فرسنگ که می‌آمدیم از هر دو طرف نهر باغ و بستان و کوشک و منظر بود که هیچ بریده نشد و شاخه‌ها از این نهر به هر جانب باز می‌شد که هر یک مقداری رودی بود. چون به شاطی عثمان رسیدیم فرود آمدیم برابر شهر ابله و آن جا مقام کردیم، هفدهم در کشتی بزرگ که آن را بوصی می‌گفتند نشستیم و خلق بسیار از جوانب که آن کشتی را می‌دیدند دعا می‌کردند که: «یا بوصی سلکک الله تعالی».