Ва аввали муҳаррам аз он ҷо бирафтем ва ба роҳи кӯҳистон рӯй ба Исфаҳон ниҳодем . Дар роҳ ба кӯҳӣ раседем , дарраи танг буд . Ом гуфтандӣ ин кӯҳро баҳроми гӯр ба шамшер бурӣдааст ва онро шамшер бурид мегуфтанд ва он ҷои обии азими дидем ки аз дасти рости мо аз сӯрох берун меомад ва аз ҷое баланди фурӯ май давид ва авом мегуфтанд ин об ба тобистон мудом меояд ва чун зимистон шавад бози истаду яхи бандад , ва ба лўрдғон раседем ки аз арҷон то он ҷои чиҳил фарсанг буд ва ин лўрдғони сари ҳад порсаст , ва аз он ҷо ба хон линҷон раседем ва бар дарвозаи шаҳри номи султони туғрули бик навишта дидам ва аз он ҷо ба шаҳри Исфаҳони ҳафт фарсанг буд . Мардуми хони линҷони азими эмин ва осӯда буданд ҳаряк ба кору кадхудоеи худ машғӯл .

و اول محرم از آن جا برفتیم و به راه کوهستان روی به اصفهان نهادیم. در راه به کوهی رسیدیم، دره تنگ بود. عام گفتندی این کوه را بهرام گور به شمشیر بریده است و آن را شمشیر برید می‌گفتند و آن جا آبی عظیم دیدیم که از دست راست ما از سوراخ بیرون می‌آمد و از جایی بلند فرو می‌دوید و عوام می‌گفتند این آب به تابستان مدام می‌آید و چون زمستان شود باز ایستد و یخ بندد، و به لوردغان رسیدیم که از ارجان تا آن جا چهل فرسنگ بود و این لوردغان سر حد پارس است، و از آن جا به خان لنجان رسیدیم و بر دروازه شهر نام سلطان طغرل بیک نوشته دیدم و از آن جا به شهر اصفهان هفت فرسنگ بود. مردم خان لنجان عظیم ایمن و آسوده بودند هریک به کار و کدخدایی خود مشغول.