Гўӣими бтўФиқи эзади таъолӣ ки ин ъиддлиласт бар қоими қиёмати алайҳи афзали алтҳиаҳу ассалом ки ботини шариъати бадв ошкоро шаваду муъминон аз ранҷ нодонӣ барраанду бад-ӣни рӯз ки ӯ далел бар он бузургвор ду ҷаҳонаст воҷиб шавад бар халқи шодӣ кардан ва аз наҳуфт бсҳро шудан аз баҳри онкии ҳамчинонкии андрўи мари халқро аз наҳуфт бсҳро бояд шудан ӯ мррмзҳоро аз наҳуфт беруни орад ва ошкоро кунад ва ин рӯзро азҳӣ гӯйанду азҳии чаҳор ҳарфаст ҳамчинонкии номи қоими алайҳи ассаломи чаҳор ҳарфасту намози идро бонги намоз ва қомат нест аз баҳри онкии мари худованди қиёматро даъвати зоҳир ва ботин нест балки даъвати зоҳири мари нотиқи росту даъвати ботини мари асоси рост ва ӯ худованди ҷазоӣ ҳар касеаст бсзоӣ ӯу хутбаи ин ҳам пас аз намозаст ва ӯ алайҳи ассаломи нахусти шариъат парварда бошад онгаҳ бмртбт хеш боистаду ҳақ ошкоро кунад ( ва ) нотиқону асосону имомон аз ҷабборону фиръавнёну Иблисён уммат дод бихоҳанд . Ва онкии пеш аз намоз такбир кунад андари он рӯз мъниш онаст ки тавҳиди ҳақу азимати худои бадв ошкоро шаваду онкии панҷ такбир кунад мъниш онаст ки фоида аз панҷ ҳудӯди ҷисмонӣ бмўмнон расад андар ҳар замонии бдинъолму бқўти нур ӯ бад анъолм расанду такбирҳо мисласт бар шодии муъминон ва зафар ёфтан ӯ алайҳи ассалом бар мунофиқону аъдои дайну қурбонӣ кардан далеласт бар аҳдҳои гирифта аз нотиқ то бмстҷиб ки бидон мрбндаҳро наздикӣаст бомари хдоитъолии қурбонии нотиқ асосаст ки аҳди нотиқ гирифтааст ва ҳамчунин қурбонии асос эмомасту қурбонии эмоми ҳуҷҷату қурбонии ҳуҷҷати доъӣу қурбонии доъии мозўну мстҷибу шутури далел бар нотиқасту гов далеласт бар асосу гӯсфанд далеласт бар эмом инаст тоўили иди азҳӣ .

گوئیم بتوفیق ایزد تعالی که این عیددلیل است بر قائم قیامت علیه افضل التحیه و السلام که باطن شریعت بدو آشکارا شود و مومنان از رنج نادانی برهند و بدین روز که او دلیل بر آن بزرگوار دو جهانست واجب شود بر خلق شادی کردن و از نهفت بصحرا شدن از بهر آنکه همچنانکه اندرو مر خلق را از نهفت بصحرا باید شدن او مررمز ها را از نهفت بیرون آرد و آشکارا کند و این روز را اضحی گویند و اضحی چهار حرف است همچنانکه نام قائم علیه السلام چهار حرف است و نماز عید را بانگ نماز و قامت نیست از بهر آنکه مر خداوند قیامت را دعوت ظاهر و باطن نیست بلکه دعوت ظاهر مر ناطق راست و دعوت باطن مر اساس راست و او خداوند جزای هر کسی است بسزای او و خطبه این هم پس از نماز است و او علیه السلام نخست شریعت پرورده باشد آنگه بمرتبت خویش بایستد و حق آشکارا کند (و) ناطقان و اساسان و امامان از جباران و فرعونیان و ابلیسیان امت داد بخواهند. و آنکه پیش از نماز تکبیر کند اندر آن روز معنیش آنست که توحید حق و عظمت خدای بدو آشکارا شود و آنکه پنج تکبیر کند معنیش آنست که فایده از پنج حدود جسمانی بمومنان رسد اندر هر زمانی بدینعالم و بقوت نور او بد انعالم رسند و تکبیر ها مثل است بر شادی مومنان و ظفر یافتن او علیه السلام بر منافقان و اعدای دین و قربانی کردن دلیل است بر عهد های گرفته از ناطق تا بمستجیب که بدان مربنده را نزدیکیست بامر خدایتعالی قربانی ناطق اساس است که عهد ناطق گرفته است و همچنین قربانی اساس امام است و قربانی امام حجت و قربانی حجت داعی و قربانی داعی ماذون و مستجیب و شتر دلیل بر ناطق است و گاو دلیل است بر اساس و گوسفند دلیل است بر امام اینست تاویل عید اضحی.