Гўӣим биҷӯад вале замони алайҳи ассаломи мари тобеъони хонадони ҳақро ки фармони хдоирои бзоҳру ботин бибояд пазируфтану ботинаш бибояд донистан ва то маънии қавл хдоитъолӣ ндонӣ ҳалол аз ҳаром ҷудо натавонӣ кардану мисоли он чунонаст ки хдоитъолии ҳмигўиди қавлаи таъолии Фклўои ммои зикри исми аллоҳи алайҳи ани кантами боётаҳи муминин ҳмигўид бихӯред ҳар чаҳ бирав номи хдоитъолӣ ёд карда бошанд агар боитҳои ӯ гиравидаеду модоним ки агар касе сад бори номи худоӣ бар хӯк ёд кунад ҳаме ҳалол нашавад пас ин ҳоли далел ҳаме кунад ки хӯки номи худоиро напазируфт гӯшт ӯ ҳалол ҳаме нашавад агар бзоҳр ҳол бингарем гӯсфанду хӯки вақти бсмл кардани номи хдоиро ёд кунӣ бар як ҳол бошанд аз печидан бар худу хӯни раҳо кардан ва оро ме?дан ва санҷидан бар тӯли пас дурусти шдкаҳи хӯки бботни ном хдоиро напазирад то ин зоҳири бсбб ӯ ҳаром шудаасту эзад таъолӣ наҳй кардааст аз хӯрдани гӯшти хӯк ки хӯрдани гӯшт ӯ ҳалол несту андари ҳалолии гӯшти гӯсфанди муъминонро ҳеҷ шаккӣ нест валикин фарқӣ наниҳодааст миёни гӯшти хӯку миёни гӯшти гӯсфанд чун ҳалок шудан ӯ бад-ӣн рӯйҳо бошад ( ки хоҳад омад )у гӯшт ӯ чун гӯшт хӯк бошад чунонкӣ гуфт қавлаи таъолӣ : ҳурмати алайкуми алмитаҳу алдму лаҳми алхнзир ва мо аҳли лғироллаҳ бау алмхтқаҳу алмўқўзаҳу алмтрдиаҳу алнтиҳаҳ ва мо акли алсбъи аломозкитм ва мо забҳи алии алнсбу ани тстқсмўо бо лозломи злкми фисқи ҳмигўид ҳаром карда шуд бар шумо мурдору хӯни гӯсфанд яъне мсФўҳу гӯшти хӯку ончии баноми худои гулӯӣ ӯ бурӣда нашавад ва ӯро ки худ хафа шаваду онкии балат куштаанду онкӣ аз боло биафтаду бимираду онкии сутури дигар ӯро шох бузанду бикашаду онкии дарандаи узвии азу хӯрда бошад магар ки ҳануз бо ҷон бошад ва шумо мари онро бсмл кунеду ончии пеш батон Марвро бикашанду ончии бкъбтини мари онро қисмат кунанд ва ин чунон бӯдааст андари араб ки чӯбӣ доштандӣ тарошидаи чаҳор сӯ ва бар ду сӯй ӯ набишта ки худои чунин фармӯдааст ӯро бгрдонидндӣ бар корҳо бар қисмати гӯшту ҷузи он ва ҳар чаҳ аз къбтин падед омадӣ бидон брФтндии пас хдоитъолӣ аз ин ҳама рӯйҳо наҳй кардаасту ҳамаро бо мурдору гӯшти хӯк баробар кард ва гуфт ин ҳама биФрмонӣаст ва ин ёздаҳи гӯна чизаст ки ҳаромаст ва он давоздаҳуми он ҳалоласт ки ном худоӣ бидон ёд кунӣ ва марин ҳалоли ҳамин далел кунад бар ҳуқуқи мандии иктн аз ҷумлаи дувоздаҳ тан ки мари он ёздаҳи танро фармони ҳамин аз иктнаст бурдан ва ҳар ки мрўрои фармони набард ӯ ( ба ) мурдор монад ва ношоиста бошад ( ва ) андрўи рағбат кардан нашавад ҳамчинонкӣ мрдоро нишоед хӯрдан ва ин ҳамон дувоздаҳ ҳдндкаҳи андари рӯзгори ёқӯб пайғамбар буданду Юсуфи алайҳи ассаломи андари он рӯзгори яке буд ки ёздаҳи тани мрўро саҷда карданд чунонкӣ хдоитъолӣ фармуд қавлаи таъолӣ : ании рояти аҳади ъушри кўкбоу алшмсу алқмри роитҳми лии соҷдину тоўили ин ёздаҳи нои хӯрдании бгўӣим то муъминро басирати аФзоидгўӣими нахусти мурдорро гуфт бидон мари онкасро ҳаме хоҳад ки нахусти биФрмонӣ ӯ кард андари даври нотиқи хеш ва аз итоат ӯ сар бикашед то аз рӯҳи алқудс баҳра наёфту мурдори гашти пас бадви пайвастан ҳаром бошад бомрхдоитъолии ҳамчинонкии мурдор хӯрдан ҳаромасту дигари хӯнро гуфт ки ҳаромаст ва хӯн онаст ки чун номи худоӣ бар гӯсфанду дигари ҷонварон ки ҳалоласт бгўӣӣ ва ёд кунӣ ва бсмл кунӣ ва чун хӯн аз он бишавад ҳалол шаваду алои бад-ӣни навъ кушта шавад ҳаромаст ва он мисласт бар пайвастани бдонкс ки ӯ аз эмоми ҳақ ки ҳалолкунанда ҳақиқатаст ҷудо шаваду пайвастани бадв ҳаром бошад ва сеюм гӯшти хӯкро гуфт ва он мисласт бар касе ки аз ҳарисӣ баталаб раёсати дунёи мари даъвати ҳақро ёд кунад ва ӯ дайнро бенизом кунад чунонкии хӯк аз ҳарисии мари кишоварзи мардумро ки андари он ҳаёти ҷон халқаст вайрон кунаду андари вайрон шудани кишоварзи рӯзии зоҳири ҳалок аҷсомасту андари вайрон шудани даъват ки ӯ кишоварзи рӯзӣ ботинаст ҳалок арвоҳаст . Ва чаҳоруми ман онро гуфт ки ҷузи баноми худои кашанд ва он мисласт бар касе ки ӯ даъвати ҷуз бо моам ҳақ кунад ки ӯ номи хдоисти бҳқиқту панҷуми мари хафа шударо гуфт ва он мисласт брксӣ ки аҳд худоӣ бигирифт ва нигоҳ надошту нафаси рӯҳонӣ ӯ андари аҳди худоӣ нек нашуд то бҳлок рӯҳонӣ раседу шашуми мари бчўби куштаро гуфт ва он мисласт бар касе ки ӯ (ро ) ксркннд аз ҳар сӯй ки он бзоҳр бошад то он бидон мутаҳайир шавад ва сухан наёрад шунидани ҳафтуми мар онро гуфт каз ҷой баландӣ биафтад ва ҳалок шавад ва он мисласт бар онкӣ ӯ андар мартаба бошад ва азу гуноҳӣ воқеъ шавад аз он мартаба биафтад азу сухан набояд шунидану ҳаштуми мар онро гуфт ки дигари ҳайвони Марвро зада ва кушта бошад ва он мисласт бар ду тан ки бо якдигари андари дайн мнозът кунанду андари лҷоҷ мутаҳайир шаванд ва аз фармон беафтанд нишоед азин ҳар ду тани сухани шунидану нуҳуми мар онро гуфт ки баъзе аз даранда хӯрда бошад ва он мисласт бар касе ки ӯро даҳрён ё файласуфон ё табоиъон бахуд кашида бошанду дида афтода бошадаш андари дақоиқи валикин аз роҳи торикӣ на аз роҳи даъвати ҳақи пас аз онкас сухан нишоед шунидани магар казон пас даъвати пайвандаду аҳди худованд замон биравӣ гиранд ҳам чунонкӣ аз гуруҳи дарандаи боқӣ монда бошад ки бо ҷон бошад ки ном хдоиро бирав ёдкннду бшоидш хӯрдан ҳар чанд ки баъзе аз ӯ (ро ) даранда хӯрда бошад ва аммо он шикорӣ ки сагонеро омӯхта бикунаду марони сегонро касе баноми худоӣ раҳо карда бошад сайд бигирад он ҳалол буд ва он мисласт брксӣ ки доъӣу мозўн ӯро аҳд гиранд ки он куштани нафсонӣ ӯ бошад даҳуми мар онро гуфт ки пеш батон бикашанд ва он мисласт бар касе ки хешро аз шиът дораду лекини бхдоўнди замон мақар несту андари он хонадони покиза таъна занад ва он мутӣъон агар чаҳ монанди шиът андамона шиътанд ҳам чунонкии бут монанди мардум астамона мардумасту ёздаҳуми мар онро гуфт ки ба къбтин қисмат кунанду шарҳи он гуфтем яъне онкас ки аз пас ҳавоӣ хеш равад ва рӯй сӯии худованд хеш наёвард балки гуяд худои чунин хости чунонкӣ касе гуяд аз фоли чунин баромади азу сухан набояд шунидан онгаҳ гуфт ки ин ҳама биФрмонӣаст пас далеласт ки ҳаркии ин фармонҳо надорад мутӣъи фармон ва растгор несту муъмин баҳақ онаст ки зоҳиру ботини ин фармонҳо нигоҳ дораду баҳри даврии хдоиро мутӣъ бошад .

گوئیم بجود ولی زمان علیه السلام مر تابعان خاندان حق را که فرمان خدایرا بظاهر و باطن بباید پذیرفتن و باطنش بباید دانستن و تا معنی قول خدایتعالی ندانی حلال از حرام جدا نتوانی کردن و مثال آن چنان است که خدایتعالی همیگوید قوله تعالی فکلوا مما ذکر اسم الله علیه ان کنتم بآیاته مومنین همیگوید بخورید هر چه برو نام خدایتعالی یاد کرده باشند اگر بآیت های او گرویده اید و مادانیم که اگر کسی صد بار نام خدای بر خوک یاد کند همی حلال نشود پس این حال دلیل همی کند که خوک نام خدای را نپذیرفت گوشت او حلال همی نشود اگر بظاهر حال بنگریم گوسفند و خوک وقت بسمل کردن نام خدایرا یاد کنی بر یک حال باشند از پیچیدن بر خود و خون رها کردن و آرا میدن و سنجیدن بر طول پس درست شدکه خوک بباطن نام خدایرا نپذیرد تا این ظاهر بسبب او حرام شده است و ایزد تعالی نهی کرده است از خوردن گوشت خوک که خوردن گوشت او حلال نیست و اندر حلالی گوشت گوسفند مومنان را هیچ شکی نیست ولیکن فرقی ننهاده است میان گوشت خوک و میان گوشت گوسفند چون هلاک شدن او بدین رویها باشد (که خواهد آمد) و گوشت او چون گوشت خوک باشد چنانکه گفت قوله تعالی: حرمت علیکم المیته و الدم و لحم الخنزیر و ما اهل لغیرالله به و المختقه و الموقوذه و المتردیه و النطیحه و ما اکل السبع الاماذکیتم و ما ذبح علی النصب و ان تستقسموا با لازلام ذلکم فسق همیگوید حرام کرده شد بر شما مردار و خون گوسفند یعنی مسفوح و گوشت خوک و آنچه بنام خدای گلوی او بریده نشود و او را که خود خفه شود و آنکه بلت کشته اند و آنکه از بالا بیفتد و بمیرد و آنکه ستور دیگر او را شاخ بزند و بکشد و آنکه درنده عضوی ازو خورده باشد مگر که هنوز با جان باشد و شما مر آنرا بسمل کنید و آنچه پیش بتان مرو را بکشند و آنچه بکعبتین مر آنرا قسمت کنند و این چنان بوده است اندر عرب که چوبی داشتندی تراشیده چهار سو و بر دو سوی او نبشته که خدای چنین فرموده است او را بگردانیدندی بر کارها بر قسمت گوشت و جز آن و هر چه از کعبتین پدید آمدی بدان برفتندی پس خدایتعالی از این همه رویها نهی کرده است و همه را با مردار و گوشت خوک برابر کرد و گفت این همه بیفرمانی است و این یازده گونه چیز است که حرام است و آن دوازدهم آن حلال است که نام خدای بدان یاد کنی و مرین حلال همین دلیل کند بر حقوق مندی یکتن از جمله دوازده تن که مر آن یازده تن را فرمان همین از یکتن است بردن و هر که مرورا فرمان نبرد او (به) مردار ماند و ناشایسته باشد (و) اندرو رغبت کردن نشود همچنانکه مردارا نشاید خوردن و این همان دوازده حدندکه اندر روزگار یعقوب پیغمبر بودند و یوسف علیه السلام اندر آن روزگار یکی بود که یازده تن مرورا سجده کردند چنانکه خدایتعالی فرمود قوله تعالی: انی رایت احد عشر کوکبا و الشمس و القمر رایتهم لی ساجدین و تاویل این یازده نا خوردنی بگوئیم تا مومن را بصیرت افزایدگوئیم نخست مردار را گفت بدان مر آنکس را همی خواهد که نخست بیفرمانی او کرد اندر دور ناطق خویش و از اطاعت او سر بکشید تا از روح القدس بهره نیافت و مردار گشت پس بدو پیوستن حرام باشد بامرخدایتعالی همچنانکه مردار خوردن حرام است و دیگر خون را گفت که حرام است و خون آنست که چون نام خدای بر گوسفند و دیگر جانوران که حلال است بگوئی و یاد کنی و بسمل کنی و چون خون از آن بشود حلال شود و الا بدین نوع کشته شود حرامست و آن مثل است بر پیوستن بدآنکس که او از امام حق که حلال کننده حقیقت است جدا شود و پیوستن بدو حرام باشد و سوم گوشت خوک را گفت و آن مثل است بر کسی که از حریصی بطلب ریاست دنیا مر دعوت حق را یاد کند و او دین را بی نظام کند چنانکه خوک از حریصی مر کشاورز مردم را که اندر آن حیات جان خلق است ویران کند و اندر ویران شدن کشاورز روزی ظاهر هلاک اجسام است و اندر ویران شدن دعوت که او کشاورز روزی باطن است هلاک ارواح است. و چهارم من آنرا گفت که جز بنام خدای کشند و آن مثل است بر کسی که او دعوت جز با مام حق کند که او نام خدایست بحقیقت و پنجم مر خفه شده را گفت و آن مثل است برکسی که عهد خدای بگرفت و نگاه نداشت و نفس روحانی او اندر عهد خدای نیک نشد تا بهلاک روحانی رسید و ششم مر بچوب کشته را گفت و آن مثل است بر کسی که او (را) کسرکنند از هر سوی که آن بظاهر باشد تا آن بدان متحیر شود و سخن نیارد شنودن هفتم مر آنرا گفت کز جای بلندی بیفتد و هلاک شود و آن مثل است بر آنکه او اندر مرتبه باشد و از و گناهی واقع شود از آن مرتبه بیفتد ازو سخن نباید شنودن و هشتم مر آنرا گفت که دیگر حیوان مرو را زده و کشته باشد و آن مثل است بر دو تن که با یکدیگر اندر دین منازعت کنند و اندر لجاج متحیر شوند و از فرمان بیفتند نشاید ازین هر دو تن سخن شنودن و نهم مر آنرا گفت که بعضی از درنده خورده باشد و آن مثل است بر کسی که او را دهریان یا فیلسوفان یا طبایعان بخود کشیده باشند و دیده افتاده باشدش اندر دقایق ولیکن از راه تاریکی نه از راه دعوت حق پس از آنکس سخن نشاید شنودن مگر کزان پس دعوت پیوندد و عهد خداوند زمان بروی گیرند هم چنانکه از گروه درنده باقی مانده باشد که با جان باشد که نام خدایرا برو یادکنند و بشایدش خوردن هر چند که بعضی از او (را) درنده خورده باشد و اما آن شکاری که سگانی را آموخته بکند و مران سگان را کسی بنام خدای رها کرده باشد صید بگیرد آن حلال بود و آن مثل است برکسی که داعی و ماذون او را عهد گیرند که آن کشتن نفسانی او باشد دهم مر آنرا گفت که پیش بتان بکشند و آن مثل است بر کسی که خویش را از شیعت دارد و لیکن بخداوند زمان مقر نیست و اندر آن خاندان پاکیزه طعنه زند و آن مطیعان اگر چه مانند شیعت اند امانه شیعت اند هم چنانکه بت مانند مردم است امانه مردم است و یازدهم مر آنرا گفت که به کعبتین قسمت کنند و شرح آن گفتیم یعنی آنکس که از پس هوای خویش رود و روی سوی خداوند خویش نیاورد بلکه گوید خدای چنین خواست چنانکه کسی گوید از فال چنین برآمد ازو سخن نباید شنودن آنگه گفت که این همه بیفرمانی است پس دلیل است که هرکه این فرمانها ندارد مطیع فرمان و رستگار نیست و مومن بحق آنست که ظاهر و باطن این فرمانها نگاه دارد و بهر دوری خدایرا مطیع باشد.