Гӯйем ба тавфиқи худои таъолӣ ки пурседанд аз расӯли слии аллоҳи алайҳу ?ала ки аз гуноҳони кадом бузургтараст ? гуфт « онкӣ бо худои анбозгирӣу онкии фарзанд хеш бикашӣ аз бими онкӣ бо хӯрдан бо ту ёрасту дигари онкӣ бо зани ҳамсояи хеш зино кунӣ » чун расӯли ин сухан бигуфт ин оят бихонад қавлаи таъолӣ «у аллазӣнаи лои идъўни маъаи аллоҳи олҳо ахру лоиқтлўни алнФси алтии ҳарами аллоҳи алои болҳқу лои изнўн » гуфт ин се гуноҳ аз кабоирасту таъвил бо худои анбоз гирифтан онаст ки касе ноҳақиро биҷои эмоми ҳақ мансӯб гирданду таъвили онкӣ касе фарзанди гузидаи хешро аз бими таом хӯрдани бикашади доъӣ буд ки мстҷибро илми нёмўзд аз ҳасади онкӣ ба дараҷа ман расаду ҷой ман бигираду онкӣ бо зани ҳамсояи хеш зино кунад доъӣ бошад ки мстҷиби доъии дигарро сухан гуяд . Ва амӣралмуъминӣни алии алайҳ ассалом гуфт : кабоир ҳафтаст : яке анбоз гирифтан бо худои таъолӣу дигари куштани нафас ки онро худои таъолӣ ҳаром кардааст ва сеюм зани порсоӣ бо шӯйро ба зинои мансӯб кардан , чаҳорум хӯрдани моли ятем , панҷум хӯрдани рибо ва он инаст ки касе паймонаи гандумро бидиҳад ва беш аз он паймона боз сетанд , шашум гурехтан аз ҷанги ҷои кофарону ҳафтуми берун шудани аъробӣ ба бодияи пас аз онкӣ бо расӯли алайҳи ассалом ҳиҷрат карда бошаду ҳарки аз кабоири даст боз дорад бадиҳои дигар ӯро худоӣ таъолӣ биёмурзад . Чунонкӣ гуфт қавлаи таъолӣ : ани тҷтнбўои кабоири мотнҳўн анҳу накуфр ънкми сиӣоткму ндхлкми мдхло кримо гуфт агар давр бошед аз бузурги гуноҳон ва аз он баргардед биёмурзем бадиҳои шумороу биёед ба ҷоҳои пурмояу таъвили ин оят онаст ки бидон ин ояти дувоздаҳ климаҳаст ва далеласт бар онкии растгории муъминон ба ҳаҷатони дувоздаҳ гонаасту бадишони туоне шинохтани мари гуноҳони кабоирро ки ҳалок кунандааст то аз он давр бошӣу таъвили анбоз гирифтан бо худоӣ онаст ки эмоми замон ки ӯ ба фармони худои таъолӣ истодааст биҷой ӯ эмоми дигаргирӣу ҳақро бадви бандӣ ва ягона ндонӣ худованди замонро аз монандаи бӯдан аз зид ӯу бадоне ки ин гуноҳӣ бошад ки ( онро ) омурзиш нест ва ҳеҷ кас бо худои таъолӣ анбоз нагирифтааст ҳаргиз ва ин рамзии сет аз худои таъолии мари бандагони мухлиси хешро то аз он ҳазар кунанду дуюми куштан нафасаст ки худои таъолӣ ҳаром кардааст магар ба ҳақу таъвил ин онаст ки касе ба кӣнау ҳасад бар муъминӣ каср кунад ки эътиқод ӯ бидон табоҳ шавад ва ин низ аз кабоирасту таъвили мансӯб кардани мари зани порсоро ба зино онаст ки доъӣ бошад растгор ва ба салоҳи соҳиби ҷзирт хешаст мстҷибон дорад ки худ аз ҳуҷҷат суханон башнавадау мари маъҳудони хешро бишинаванд ва ин мстҷибон аз он доъии хеш ғайбат кунанд ва гӯйанд ӯ сухани зоҳирёни ҳамеи шунӯдау мар беаҳдонро сухан гуяд , ин низ аз кабоирасту таъвил хӯрдани мол ятем онаст ки касе бошад ки сӯии доъӣ шудан нанг дораду кибри орад ва аз мстҷиб бипурсад ки « доъӣ чаҳ гуфт ? » ва ин мأзўни сухани азуи бикашад ва мрўро гуяд « чунин гуфт ва чунон » ва гуяд « ту масъала аз доъӣ бипурсу маро хабар кун ки чаҳ гуфт » то хешро дарвеш гирданд аз баҳри онкӣ чун доъӣ аз он ҳол башнавад фоидаи хеши азу боз гираду таъвили рибо хӯрдан онаст ки чун мстҷиб аз мأзўн масъала бипурсад ки андрўи маънӣ бисёр бошад ва ин мأзўни баъзе аз он бигӯеду дигари бозгирд ва дареғ дорад ки мстҷиб мустаҳаққ шавад чунон бошад ки бештари худ гирифта бошад ва камтар дода бошаду ҳақиқати рибо инасту таъвил гурехтан аз ҷанги ҷой кофарон онаст ки ҳаддӣ аз ҳудӯди дайни андари мунозира зоҳирён уфтад ва бедилӣ кунад ва хомӯш бошад аз ҳақ то зоҳирён далер шаванд балки бирав воҷиб бошад ки ба ҳуҷҷатҳои қавии мари эшонро бимоладу бишиканад то зафар ёфта бошаду таъвили берун шудани аъробии сӯии бодияи пас аз онкии сӯии расӯли алайҳи ассалом омада бошад онаст ки мстҷиб аз зоҳирён ҷудо шаваду аҳди пазирад ва ба хонадон андар ояду бози пас аз он коҳилӣ кунад ва рӯй бигардонад ва ба сӯии зоҳирён боз гардаду номи худоиро даст боз дорад ки он низ ҳаддӣаст аз ҳадҳои дайн ва ин ҳама аз кабоир ва низ расӯли слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам фармуд : ман алкбоӣри Илёси ман рӯҳи аллоҳу аломни ман макр аллоҳ гуяд аз кабоираст навмед бӯдан аз раҳмати худоӣу эмин бӯдан аз макри худои таъолӣ ( аммо ) таъвили навмед бӯдан аз раҳмати худоӣу эмин бӯдан аз макри худои таъолӣ ; таъвили навмед бӯдан аз раҳмати худоӣ онаст ки касе андари шариъати коҳил ва нодон бошад ва гуяд « ҳама халқ мутаҳайиранд андари ҷаҳон ва худ ҳақ нест , ҳамаи дайнҳо аз асли табоҳ ва мухталифаст » чунин кас бар худоӣу расӯл ҳукм карда бошад ба зойеъ кардани халқу таъвили эмин бӯдан аз макр худоӣ онаст ки касе гуяд « на савобаст ва на уқоб ва агар савобу уқоб будӣ ҳамаи некӯкорону бадкорон андар ёфтӣ ва агар худои қодир будӣ уқубати бкрдӣ ва савоб бидодӣ » ё гуяд « агар худованди замони ҳақ будӣ берун омадӣу ҳақи хеш талаб кардӣ » . Ва низ гуфтанд гувоҳӣ додан ба дурӯғи ҳам аз кабоираст ва таъвилаш онаст ки касе мари зиди он худованди ҳақро гуяд ки ӯ эмом ҳақаст ва низ гуфтанд озурдани падару модари ҳам аз кабоираст ва таъвилаш онаст ки мстҷиби андари доъӣу мأзўни забон дарозӣ кунад ва эшонро низ бёзорд ва низ гуфтанд ки савганд ба дурӯғ хӯрдан ҳам аз кабоираст ва зоҳир онаст ки касе мол касе боз гирад ва савганд хӯрд ки бар ман чизе нест мари он касро , таъвилаш онаст ки аҳди худованд ҳақ бигирад ва илм башнавад онгаҳ мрўро мункир шавад пас ҳаркии азин кабоир ки ёд кардем давр бошад эзади таъолӣ ӯро дар даъвати эмом роҳ диҳад ки он ҷойгоҳ пурмояаст ва ( ба ) сабаб расӣдани пурмоя низ ҷой ӯ биҳишт ҷовидасту муъмин мустаҳаққ онаст ки аз ин ҳамаи гуноҳони зоҳиру ботин ки ёд карда бошад давр бошад то растгор бошад .

گوییم به توفیق خدای‌تعالی که پرسیدند از رسول صلی الله علیه و آله که از گناهان کدام بزرگتر است؟ گفت «آنکه با خدای انباز گیری و آنکه فرزند خویش بکشی از بیم آنکه با خوردن با تو یار است و دیگر آنکه با زن همسایه خویش زنا کنی» چون رسول این سخن بگفت این آیت بخواند قوله تعالی «و الذین لا یدعون مع الله آلها اخر و لایقتلون النفس التی حرم الله الا بالحق و لا یزنون» گفت این سه گناه از کبائر است و تأویل با خدای انباز گرفتن آنست که کسی ناحقی را بجای امام حق منصوب گرداند و تأویل آنکه کسی فرزند گزیده خویش را از بیم طعام خوردن بکشد داعی بود که مستجیب را علم نیاموزد از حسد آنکه به درجه من رسد و جای من بگیرد و آنکه با زن همسایه خویش زنا کند داعی باشد که مستجیب داعی دیگر را سخن گوید. و امیرالمؤمنین علی علیه السلام گفت: کبائر هفت است: یکی انباز گرفتن با خدای‌تعالی و دیگر کشتن نفس که آن را خدای‌تعالی حرام کرده است و سوم زن پارسایِ با شوی را به زنا منسوب کردن، چهارم خوردن مال یتیم، پنجم خوردن ربا و آن این است که کسی پیمانه گندم را بدهد و بیش از آن پیمانه باز ستاند، ششم گریختن از جنگ جای کافران و هفتم بیرون شدن اعرابی به بادیه پس از آنکه با رسول علیه السلام هجرت کرده باشد و هرکه از کبائر دست باز دارد بدی‌های دیگر او را خدای‌تعالی بیامرزد. چنانکه گفت قوله تعالی: ان تجتنبوا کبائر ماتنهون عنه نکفر عنکم سیئاتکم و ندخلکم مدخلا کریما گفت اگر دور باشید از بزرگ گناهان و از آن برگردید بیامرزیم بدی‌های شما را و بیایید به جاهای پرمایه و تأویل این آیت آنست که بدان این آیت دوازده کلیمه است و دلیل است بر آنکه رستگاری مؤمنان به حجتانِ دوازده‌گانه است و بدیشان توانی شناختن مر گناهان کبائر را که هلاک‌کننده است تا از آن دور باشی و تأویل انباز گرفتن با خدای آنست که امام زمان که او به فرمان خدای‌تعالی ایستاده است بجای او امام دیگر گیری و حق را بدو بندی و یگانه ندانی خداوندِ زمان را از ماننده بودن از ضد او و بدانی که این گناهی باشد که (آنرا) آمرزش نیست و هیچ کس با خدای‌تعالی انباز نگرفته است هرگز و این رمزی‌ست از خدای‌تعالی مر بندگان مخلص خویش را تا از آن حذر کنند و دویم کشتن نفس است که خدای‌تعالی حرام کرده است مگر به حق و تأویل این آنست که کسی به کینه و حسد بر مؤمنی کسر کند که اعتقاد او بدان تباه شود و این نیز از کبائر است و تأویل منسوب کردن مر زن پارسا را به زنا آنست که داعی باشد رستگار و به صلاح صاحب جزیرت خویش است مستجیبان دارد که خود از حجت سخنان بشنوده و مر معهودان خویش را بشنواند و این مستجیبان از آن داعی خویش غیبت کنند و گویند او سخن ظاهریان همی‌شنوده و مر بی‌عهدان را سخن گوید، این نیز از کبائر است و تأویل خوردن مال یتیم آنست که کسی باشد که سوی داعی شدن ننگ دارد و کبر آرد و از مستجیب بپرسد که «داعی چه گفت؟» و این مأذون سخن ازو بکشد و مرورا گوید «چنین گفت و چنان» و گوید «تو مسأله از داعی بپرس و مرا خبر کن که چه گفت» تا خویش را درویش گرداند از بهر آنکه چون داعی از آن حال بشنود فایده خویش ازو باز گیرد و تأویل ربا خوردن آنست که چون مستجیب از مأذون مسأله بپرسد که اندرو معنی بسیار باشد و این مأذون بعضی از آن بگوید و دیگر بازگیرد و دریغ دارد که مستجیب مستحق شود چنان باشد که بیشتر خود گرفته باشد و کمتر داده باشد و حقیقت ربا این است و تأویل گریختن از جنگ جای کافران آنست که حدی از حدود دین اندر مناظره ظاهریان افتد و بی‌دلی کند و خاموش باشد از حق تا ظاهریان دلیر شوند بلکه برو واجب باشد که به حجت‌های قوی مر ایشان‌را بمالد و بشکند تا ظفر یافته باشد و تأویل بیرون شدن اعرابی سوی بادیه پس از آنکه سوی رسول علیه‌السلام آمده باشد آنست که مستجیب از ظاهریان جدا شود و عهد پذیرد و به خاندان اندر آید و باز پس از آن کاهلی کند و روی بگرداند و به سوی ظاهریان باز گردد و نام خدای را دست باز دارد که آن نیز حدی است از حدهای دین و این همه از کبائر و نیز رسول صلی‌الله علیه و آله و سلّم فرمود: من الکبائر الیاس من روح الله و الامن من مکر الله گوید از کبائر است نومید بودن از رحمت خدای و ایمن بودن از مکر خدای‌تعالی (اما) تأویل نومید بودن از رحمت خدای و ایمن بودن از مکر خدای‌تعالی؛ تأویل نومید بودن از رحمت خدای آن است که کسی اندر شریعت کاهل و نادان باشد و گوید «همه خلق متحیّرند اندر جهان و خود حق نیست، همه دین‌ها از اصل تباه و مختلف است» چنین کس بر خدای و رسول حکم کرده باشد به ضایع کردن خلق و تأویل ایمن بودن از مکر خدای آنست که کسی گوید «نه ثوابست و نه عقاب و اگر ثواب و عقاب بودی همه نیکوکاران و بدکاران اندر یافتی و اگر خدای قادر بودی عقوبت بکردی و ثواب بدادی» یا گوید «اگر خداوند زمان حق بودی بیرون آمدی و حق خویش طلب کردی». و نیز گفتند گواهی دادن به دروغ هم از کبائر است و تأویلش آنست که کسی مر ضد آن خداوند حق را گوید که او امام حق است و نیز گفتند آزردن پدر و مادر هم از کبائر است و تأویلش آنست که مستجیب اندر داعی و مأذون زبان‌درازی کند و ایشان‌را نیز بیازارد و نیز گفتند که سوگند به دروغ خوردن هم از کبائر است و ظاهر آنست که کسی مال کسی باز گیرد و سوگند خورد که بر من چیزی نیست مر آن کس را، تأویلش آن است که عهد خداوند حق بگیرد و علم بشنود آنگه مرورا منکر شود پس هرکه ازین کبائر که یاد کردیم دور باشد ایزد تعالی او را در دعوت امام راه دهد که آن جایگاه پرمایه است و (به) سبب رسیدن پرمایه نیز جای او بهشت جاوید است و مؤمن مستحق آنست که از این همه گناهان ظاهر و باطن که یاد کرده باشد دور باشد تا رستگار باشد.