Аз оғоз бояд ки донеи дуруст

از آغاز باید که دانی درست

Сари мояи гавҳарон аз нахуст

سر مایه گوهران از نخست

Ки яздони зи ночизи чизи офарид

که یزدان ز ناچیز چیز آفرید

Бидон то тавоноӣ омад падед

بدان تا توانایی آمد پدید

Взўи моя гавҳар омад чаҳор

وزو مایه گوهر آمد چهار

Ба он чаҳор гашта ҷаҳони устувор

به آن چهار گشته جهان استوار

Яке оташӣ бар шудаи тобнок

یکی آتشی بر شده تابناک

Миёни боду об аз бар тираи хок

میان باد و آب از بر تیره خاک

Нахустин ки оташ зҷнбш дамид

نخستین که آتش زجنبش دمید

Згрмиши пас хушкӣ омад падед

زگرمیش پس خشکی آمد پدید

Вази он пас зи ором сардӣ намӯд

وز آن پس ز آرام سردی نمود

зи сардии ҳамон боз тарӣ фузуд

ز سردی همان باز تری فزود

Чу ин чори гавҳар ба ҷой омаданд

چو این چار گوهر به جای آمدند

зи баҳри сипанҷӣ сарой омаданд

ز بهر سپنجی سرای آمدند

Чунинаст фарҷоми кори ҷаҳон

چنین است فرجام کار جهان

Надонад касе ошкору ниҳон

نداند کسی آشکار و نهان