Аё қодири поки вдонои роз

ایا قادر پاک و دانای راز

Туе холиқи вқодри корсоз

تویی خالق و قادر کارساز

Тўози қудрати хеши гаштии падед

تو از قدرت خویش گشتی پدید

Ту додӣ дар бастаҳоро калид

تو دادی در بسته ها را کلید

Ту кардӣ мароин тоқи заррин , аён

تو کردی مر این طاق زرین، عیان

Мунаққаш намӯда бар ӯ ахтарон

منقش نموده بر او اختران

Дурахшон шудаи ҳаряки андари сипеҳр

درخشان شده هریک اندر سپهر

Чу миррӣху ноҳиду брҷиси вмҳр

چو مریخ و ناهید و برجیس و مهر

Ба хур додӣ ин партаву нури всўз

به خور دادی این پرتو و نور و سوز

Зснът шудаи моҳ , олам фурӯз

ز صنعت شده ماه، عالم‌فروز

Ба шаб , нури бадари вабаи рӯз , офтоб

به شب، نور بدر و به روز، آفتاب

Змшрқ ба мағриби гирифтаи шитоб

ز مشرق به مغرب گرفته شتاب

Здрёии санъати яке қатра Эй

ز دریای صنعت یکی قطره‌ای

Наёрам ки васфаш кунам зарра Эй

نیارم که وصفش کنم ذره‌ای

Зснът чаҳ гӯям Аё бе ниёз

ز صنعت چه گویم ایا بی‌نیاز

Карими ҷаҳони довару чораи соз

کریم جهان داور و چاره‌ساز

Зҳкми ту инсону ваҳши втиўр

ز حکم تو انسان و وحش و طیور

Абри хоки гаштанди ҳаряки зуҳӯр

ابر خاک گشتند هر یک ظهور

Змҳри ту ҳаряк ба ранг дигар

ز مهر تو هریک به رنگ دگر

Шудаи шодмону баровардаи сар

شده شادمان و برآورده سر

Зснъи ту донандагони ҷаҳон

ز صنع تو دانندگان جهان

Ҳамаи тоби гаштанди вебии тоби вҷон

همه تاب گشتند و بی تاب و جان

ЗлтФи ту як чӯби хушк аз замин

ز لطف تو یک چوب خشک از زمین

Шавад сарви озодаи нозанин

شود سرو آزاده نازنین

Зики қатраи оби манӣ , пайкарӣ

ز یک قطره آب منی، پیکری

Бисозӣ ки гардад ба ма , дилбарӣ

بسازی که گردد به مه، دلبری

Шавад рости қомат чу сарви сеӣ

شود راست قامت چو سرو سهی

Абои ҳуш ва бо зеби вабои Фрҳӣ

ابا هوش و با زیب و با فرهی

Ба ҷузи ту ки орад ба як қатраи об

به جز تو که آرد به یک قطره آب

Диҳад ҷон ки гардад абои нӯши тоб

دهد جان که گردد ابا نوش تاب

Набототи конӣу ваҳши втиўр

نباتات کانی و وحش و طیور

Чаҳ инсон чаҳ ҳайвон чаҳ аз морўмўр

چه انسان چه حیوان چه از مار و مور

Санохон шудаи доим аз қудратат

ثناخوان شده دایم از قدرتت

Ҳама чашм доранд аз раҳматат

همه چشم دارند از رحمتت

Ба вижаи марин бандаи пургуноҳ

به ویژه مرین بندهٔ پرگناه

Ки дар ҷурм сахтӣ шуд умрами табоҳ

که در جرم سختی شد عمرم تباه

Ббўдм ҳамеша грФтороз

ببودم همیشه گرفتار آز

Зиришки втмъ буд моро ниёз

ز رشک و طمع بود ما را نیاز

На поеи ниҳодами абри роҳи ту

نه پایی نهادم اَبَر راه تو

Ба будам ба як зарраи огоҳи ту

ببودم به یک ذره آگاه تو

Зҳкми ту гардан бурун тофтам

ز حکم تو گردن برون تافتم

Ба роҳи паямбар на бишитофтам

به راه پیمبر نه بشتافتم

На гуфтам дамии зикрат эй кирдигор

نه گفتم دمی ذکرت ای کردگار

На бишнохтам марди тоъати гузор

نه بشناختم مرد طاعت گذار

Ба гуфтори доноӣ бо фари вҳўш

به گفتار دانای با فر و هوش

На бикшодам аз ғифлату хоб , гӯш

نه بگشادم از غفلت و خواب، گوش

Чу корам ба чун вчро дар гузашт

چو کارم به چون و چرا در گذشت

Гуноҳами зондозаҳ ҳо даргузашт

گناهم ز اندازه‌ها درگذشت

Ба ҳар раҳ ки рафтам , дирам баста шуд

به هر ره که رفتم، درم بسته شد

Равони тавонам зтн хаста шуд

روان توانم ز تن خسته شد

Шабӣ хуфтам аз баҳри ороми вхўоб

شبی خفتم از بهر آرام و خواب

Шуд аз кори зиштами ду дидаи пуроб

شد از کار زشتم دو دیده پرآب

Нашуд чира бар ман ҳамеи хоби ноз

نشد چیره بر من همی خواب ناز

Зхўобм ҳаме дошт андешаи боз

ز خوابم همی داشت اندیشه باز

Дар ин фикр будам ки пеши худо

در این فکر بودم که پیش خدا

Чаҳ ъзроўрм то бубахшад гуноҳ

چه عذر آورم تا ببخشد گناه

Ба бечорагии сӯй дармон шудам

به بیچارگی سوی درمان شدم

Чўози кори худ зорўҳирон шудам

چو از کار خود زار و حیران شدم

Ба охири чунин гашти роҳами қарор

به آخر چنین گشت راهم قرار

Ки бояд зҷонм барорам дамор

که باید ز جانم برآرم دمار

Биоварадам он заҳри қотил ба даст

بیاوردم آن زهر قاتل به دست

Ки оради абри ҷони одами шикаст

که آرد اَبَر جان آدم شکست

Бихӯрадам ки то ҷони ширини зтн

بخوردم که تا جان شیرین ز تن

Барояд равад рӯем андари чаман

برآید رود رویم اندر چمن

Зснът нашуд заҳри коригрм

ز صنعت نشد زهر کاریگرم

Равонами буруни номад аз пайкарам

روانم برون نامد از پیکرم

Зҳкми ту эй кирдигори ҷаҳон

ز حکم تو ای کردگار جهان

Ҳрончаҳ бихоҳӣ набошад ҷзон

هرآنچه بخواهی نباشد جز آن

Дар андеша будам ҳамеи бҳрон

در اندیشه بودم همی بهر آن

Чаҳ хоҳад шудани ҳоли воҳўолмон

چه خواهد شدن حال و احوالمان

Ки хоб аз равонами ҳамеи чираи гашт

که خواب از روانم همی چیره گشت

Ба чашмами ҳамеи равшании тираи гашт

به چشمم همی روشنی تیره گشت

ЗҳотФ расидам наДоӣ ба гӯш

ز هاتف رسیدم ندایی به گوش

Ба наздикам омад хуҷастаи сурӯш

به نزدیکم آمد خجسته سروش

Яке мард дидам чу сарви сеӣ

یکی مرد دیدم چو سرو سهی

Абои фурӯи ойини шоҳаншаҳӣ

ابا فر و آئین شاهنشهی

Ту гӯйӣ ки хуршеди рухшанда буд

تو گویی که خورشید رخشنده بود

Ваёи онкии ноҳиди тобанда буд

و یا آنکه ناهید تابنده بود

Ба дасташи яке ҷоми бади оҳанӣн

به دستش یکی جام بُد آهنین

Ниҳод онгаҳе ҷомро бар замин

نهاد آنگهی جام را بر زمین

Замини гашти ларзон ва ҷонам намонад

زمین گشت لرزان و جانم نماند

Ба тан , тоби ветоаш врўонм намонад

به تن، تاب و توش و روانم نماند

Зҳибт фурӯрафт поем ба гул

ز هیبت فرورفت پایم به گل

Ҳаме будам аз ҳоли худ мунфаил

همی بودم از حال خود منفعل

Дар ин фикр будам ки то гуфтугӯ

در این فکر بودم که تا گفتگو

Кунад бо ман он сарви хуши рангу бӯ

کند با من آن سرو خوش رنگ و بو

Ки ногуҳ ба ман бонг зад он чунон

که ناگه به من بانگ زد آن چنان

Ки аз тан паридам равони ветоон

که از تن پریدم روان و توان

Яке кор кардӣ ки то ҷодӯон

یکی کار کردی که تا جادوان

Ба дунёу уқбои Бамонеи ниҳон

به دنیا و عقبی بمانی نهان

Шдстии зҷон , сайр ва хӯрдӣ чу заҳр

شدستی زجان، سیر و خوردی چو زهر

Гирифт аз ту яздон бахшанда , қаҳр

گرفت از تو یزدان بخشنده، قهر

Ҳамеи зери ин ҷом , ҷои ту гашт

همی زیر این جام، جای تو گشت

Раҳоӣ наёбӣ аз ин кӯҳи вдшт

رهایی نیابی از این کوه و دشت

Чу рафтӣ ту бар роҳи аҳрӣманӣ

چو رفتی تو بر راه اهریمنی

Буд рӯзии ту ҳамаи римнӣ

بود روزی تو همه ریمنی

Накардӣ ту корӣ ки ёбии раҳо

نکردی تو کاری که یابی رها

Гирифтори гаштӣ ба доми бало

گرفتار گشتی به دام بلا

На уқбои шиносӣ ва на моли касон

نه عقبی شناسی و نه مال کسان

Набӯдӣ шносои пайғамбарон

نبودی شناسای پیغمبران

На ҳақро шиносӣ ва на банда ро

نه حق را شناسی و نه بنده را

Нагаштӣ раҳи рост , пӯянда ро

نگشتی ره راست، پوینده را

Ба ҳоли заъифону бечорагон

به حال ضعیفان و بیچارگان

Ситам кардӣ эй марди номеҳрбон

ستم کردی ای مرد نامهربان

Накардӣ ту корӣ ки ёроидт

نکردی تو کاری که یار آیدت

Ба сахтӣ дар ӣнҷо ба кор оядат

به سختی در اینجا به کار آیدت

Дарони дам ки оранди ҳисоби ту пеш

در آن دم که آرند حساب تو پیش

Набинӣ ба ҷузи кори вкрдори хеш

نبینی به جز کار و کردار خویش

Чаҳ гӯйии ҷавобу суол , он замон

چه گویی جواب و سوال، آن زمان

Пас впиш ту гашта мавҷи гарон

پس و پیش تو گشته موج گران

На роҳ гурезаст венаи зӯри визр

نه راه گریز است و نه زور و زر

Набошад касе мари туро роҳбар

نباشد کسی مر تو را راهبر

Ҷаҳонати дамодам хабар ме диҳад

جهانت دمادم خبر می دهد

Хабар аз раҳил сафар ме диҳад

خبر از رحیل سفر می دهد

Аз ин хоб , як дами буруни орҳўш

از این خواب، یک دم برون آر هوش

Ҳаме аз дили худ баровари хурӯш

همی از دل خود برآور خروش

Шаби врўз , зикри худои ҷаҳон

شب و روز، ذکر خدای جهان

Бихон то бубахшад чу ту гмрҳон

بخوان تا ببخشد چو تو گمرهان

Бигуфт ин вгшт аз ду чашмами ниҳон

بگفت این و گشت از دو چشمم نهان

Пдидомд онгаҳ яке бади нишон

پدید آمد آنگه یکی بد نشان

Басии зишту бади шаклу патёра буд

بسی زشت و بد شکل و پتیاره بود

Ба дасташи яке теғи хунхора буд

به دستش یکی تیغ خونخواره بود

Аз он саҳмгини пайкари врўӣ ӯ

از آن سهمگین پیکر و روی او

Азони ҳайбату дасту бозуӣ ӯ

از آن هیبت و دست و بازوی او

Ба ларза даромад ҳамеи пайкарам

به لرزه درآمد همی پیکرم

Биппаред ҳуши врўон аз серум

بپرید هوش و روان از سرم

Зҷои ҷустам ва бар нишастам дамӣ

ز جا جستم و بر نشستم دمی

Набӯдӣ касе назд ман одамӣ

نبودی کسی نزد من آدمی

Дарони дами басии сахт ва тарсон шудам

در آن دم بسی سخت و ترسان شدم

Ба кирдори худ сахт печон шудам

به کردار خود سخت پیچان شدم

Ҳаме бошам аз афвати умедвор

همی باشم از عفوت امیدوار

Чу муҷрим ки хоҳад ба ҷон , зинҳор

چو مجرم که خواهد به جان، زینهار

Бибахшоӣ бар мобаҳи рӯзи ҳисоб

ببخشای بر ما به روز حساب

Набинад ҳамеи рӯҳу ҷонами азоб

نبیند همی روح و جانم عذاب

Ба подоФраҳи ин гуноҳами мгир

به پادافره این گناهم مگیر

Ту эй довари поки пӯзиш пазир

تو ای داور پاک پوزش‌پذیر

Пушаймон шудам ман зкрдори хеш

پشیمان شدم من ز کردار خویش

Зшрмти ҳамеи срФкндм ба пеш

ز شرمت همی سرفکندم به پیش

Здрёии исёни танами ғарқи гашт

ز دریای عصیان تنم غرق گشت

Чўмўрӣ ки афтода бошад ба ташт

چو موری که افتاده باشد به طشت

Худоё фитодам , туе дастгир

خدایا فتادم، تویی دستگیر

Туе ёри бечорагону фақир

تویی یار بیچارگان و فقیر

Чу афтодам ҳамчун харӣ дар вҳл

چو افتادم همچون خری در وحل

Змҳрти кушодами ҳамеи чашми вдл

ز مهرت گشادم همی چشم و دل

Кигирӣ ту дастами злтФу зи раҳм

که گیری تو دستم ز لطف و ز رحم

Тугар дастгирӣ , надорем ваҳм

تو گر دست گیری، نداریم وهم

Аё нури чашми ҷаҳони байни писар

ایا نور چشم جهان بین پسر

Рзобош бар сарнавишти вқдр

رضا باش بر سرنوشت و قدر

Гар аз даҳр , меҳнат биёбӣу ранҷ

گر از دهر، محنت بیابی و رنج

Машав ҳеҷ ғамгини зкори сипанҷ

مشو هیچ غمگین ز کار سپنج

Бикун сабри вдл бар худованди банд

بکن صبر و دل بر خداوند بند

Нишеби внгўнро кунад ҳақи баланд

نشیب ون گون را کند حق بلند

Дусади вой бар ҳоли он мардумон

دو صد وای بر حال آن مردمان

Ки аз заҳр , худро кашанд аз ниҳон

که از زهر،خود را کشند از نهان

Ваёи он ки худро ба дарёи вчоаҳ

و یا آن که خود را به دریا و چاه

Кунад ғарқ то гардадаш ҷон , табоҳ

کند غرق تا گرددش جان، تباه

Ва ё он касе каз фарозу нишеб

و یا آن کسی کز فراز و نشیب

Тан хештан бификанад аз наҳиф

تن خویشتن بفکند از نهیب

Ки аз хор ва зорӣ бароядаш ҷон

که از خوار و زاری برآیدش جان

Набошад ба тақдири худ шодмон

نباشد به تقدیر خود شادمان

Ҳрони каси бад-ӣни гӯнаи худро кашад

هرآن کس بدین گونه خود را کشد

Сараши ҳиммати холии зҳўши вхрд

سرش هست خالی ز هوش و خرد

Ба дунёӣ ӯ шӯрбахтӣ буд

به دنیای او شوربختی بود

Ба ъқбоӣ ӯ ранҷи всхтӣ буд

به عقبای او رنج وسختی بود

Рӯонаш гирифтор бошад мудом

روانش گرفتار باشد مدام

Ба зери яке оҳанӣни тираи ҷом

به زیر یکی آهنین تیره جام

Наёбад ба то рӯзи маҳшари раҳо

نیابد به تا روز محشر رها

Ҳамеша буд дар дами аждаҳо

همیشه بود در دم اژدها

Агар ғам бибинӣ ба дунё , маранҷ

اگر غم ببینی به دنیا، مرنج

Ки мо рости доими нигаҳбони ганҷ

که ما راست دایم نگهبان گنج

Сабурӣ кун вдл ба яздон бабанд

صبوری کن و دل به یزدان ببند

Ки ӯ подшоҳаст вникии писанд

که او پادشاهست و نیکی‌پسند

Сабурӣ , калид дар баста аст

صبوری، کلید در بسته است

Сабурӣ , давои дилӣ хаста аст

صبوری، دوای دلی خسته است

Гар аз корҳо сабри пеш оварӣ

گر از کارها صبر پیش آوری

Басӣ бар наёяд казу брхўрӣ

بسی بر نیاید کزو برخوری

Шитобӣ чу теғу набарди зира

شتابی چو تیغ و نبرد زره

Сабурӣ ба осони кушояди гиреҳ

صبوری به آسان گشاید گره

Макун чашми ҳасрат ба ҷоҳи касон

مکن چشم حسرت به جاه کسان

На бар молу лбси вукалоаи касон

نه بر مال و لبس و کلاه کسان

Мабар рашк бар нози вшодии кас

مبر رشک بر ناز و شادی کس

Агар нест бар ъшртти дастрас

اگر نیست بر عشرتت دسترس

Ғаму шодмонӣ буд ҳмчўбод

غم و شادمانی بود همچو باد

Макун эй писар аз ғами вноз , ёд

مکن ای پسر از غم و ناز، یاد

Агар чархи гардуни вгрдони сипеҳр

اگر چرخ گردون و گردان سپهر

Ба қаҳр аз ту барад ба якбораи меҳр

به قهر از تو بُرّد به یکباره مهر

Мабодо ки аз тан , буруни ҷони пок

مبادا که از تن، برون جان پاک

Кунун то шӯии ғайб дар зирхок

کنون تا شوی غیب در زیر خاک

Махӯр заҳру тирёки втнро ба чоҳ

مخور زهر و تریاک و تن را به چاه

Маяфкан ки гардад равонати табоҳ

میفکن که گردد روانت تباه

Аё марди доноӣ ба рӯзгор

ایا مرد دانای به روزگار

Нюаши ин насиҳати ту аз шаҳриёр

نیوش این نصیحت تو از شهریار

Худоёи абри даргаати шаҳриёр

خدایا ابر درگهت شهریار

Ду чашмаши кушодаи ҳамеи зи интизор

دو چشمش گشاده همی ز انتظار

Ки аз баҳр раҳмат бубахшӣ гуноҳ

که از بحر رحمت ببخشی گناه

Ба уқбо нагардад рӯонаши табоҳ

به عقبی نگردد روانش تباه

Абр рӯй некон буд поки рӯз

ابر روی نیکان بود پاک روز

Чўпокон буд шод ва маҳшар фурӯз

چو پاکان بود شاد و محشر فروز

Ту бахшеи гнҳкоргони асим

تو بخشی گنهکارگان اثیم

Туе қодиру кирдигори раҳим

تویی قادر و کردگار رحیم

Аё холиқи ақли водроки вҳўш

ایا خالق عقل و ادراک و هوش

Абр остонат барорам хурӯш

ابر آستانت برآرم خروش

Ба ҳақи бузургят эй лоязол

به حق بزرگیت ای لایزال

Ки бар шоҳ додӣ ту ҷоҳи вҷлол

که بر شاه دادی تو جاه و جلال

Ба ҳақи зротшту асФнтмон

به حق زراتشت و اسفنتمان

Ки оварад дайн баӣ дар ҷаҳон

که آورد دین بهی در جهان

Азу давр шуд кажӣу костӣ

ازو دور شد کژی و کاستی

Бикради ошкорои раҳи ростӣ

بکرد آشکارا ره راستی

Ба дастур озорбод гузин

به دستور آذارباد گزین

Ки бар рӯҳи покаши ҳазор офарин

که بر روح پاکش هزار آفرین

Ба Исфандиёр , он шаҳи навҷавон

به اسفندیار، آن شه نوجوان

Ки барбаст бар роҳи яздони миён

که بربست بر راه یزدان میان

Парастандагони бути ҳиндӯи чин

پرستندگان بت هند و چین

Тиҳӣ кард аз ҷони эшон замин

تهی کرد از جان ایشان زمین

Ба зории Тифлон бе моам вбоб

به زاری طفلان بی مام و باب

Ба заҷри заъифон бе ту ши втоб

به زجر ضعیفان بی توش و تاب

Ба оҳи фақирон бе оби венон

به آه فقیران بی آب و نان

Ба тимори андӯҳи бечорагон

به تیمار اندوه بیچارگان

Ба тир ва ба кайвону ноҳиди вмҳр

به تیر و به کیوان و ناهید و مهر

Ба баҳрому брҷису моҳи вспҳр

به بهرام و برجیس و ماه و سپهر

Ба дастури некӯи маниши шҳрдин

به دستور نیکو منش شهردین

Ки ӯ баста дорад камари баҳри дайн

که او بسته دارد کمر بهرِ دین

Ба баҳромаши он мӯбади ростгӯ

به بهرامش آن موبد راستگو

Ба Кайхусрави воФридўни гӯ

به کیخسرو و آفریدون گو

Ба сӣ всаҳи амшосФндони пок

به سیّ و سه امشاسفندان پاک

Ба норӯ ба бод ва ба оби вабаи хок

به نار و به باد و به آب و به خاک

Ки аз ҷурму сахтии мар ӯро Раҳон

که از جرم و سختی مر او را رهان

Ба уқбо равонам шавад шодмон

به عقبی روانم شود شادمان

Дар ин даҳрам аз ранҷ , озоди дор

در این دهرم از رنج، آزاد دار

Ба ганҷи қаноати дилами шоди дор

به گنج قناعت دلم شاد دار

Збъди вафотами змни ёдгор

ز بعد وفاتم ز من یادگار

Бимонанд фарзанди шоистаи кор

بمانند فرزند شایسته‌کار

Знўр ибодат шакуфад дилам

ز نور عبادت شکوفد دلم

Набинам замонии малоли волам

نبینم زمانی ملال و الم

Ба то он дамии коидми марг , пеш

به تا آن دمی کآیدم مرگ، پیش

Набошад дамии қалбами аздрд , риш

نباشد دمی قلبم از درد، ریش

Чу гардад буруни азтнми ҷони пок

چو گردد برون از تنم جان پاک

Гусастаи унсури оби вхок

گسسته عنصر آب و خاک

Ба осонам аз тан барояд равон

به آسانم از تن برآید روان

Равонам равад шодмон зон ҷаҳон

روانم رود شادمان زان جهان

Ба минӯи ҳузури зротшти пок

به مینو حضور زراتشت پاک

Равонам буд ҳамчуи хур , тобнок

روانم بود همچو خور، تابناک

Кримо ба ҳрдри туе ёрмо

کریما به هردر تویی یار ما

Ба ҳар дар кунӣ шод , бозормо

به هر در کنی شاد، بازار ما

Агар ёргрдии вёрии диҳӣ

اگر یار گردی و یاری دهی

Маро дар ҷаҳони комкории диҳӣ

مرا در جهان کامکاری دهی

Манам бе каси вбндаҳ бе ҳунар

منم بی کس و بنده بی هنر

Туе холиқу қодири ҷони вср

تویی خالق و قادر جان و سر

Манам бандаи сӯгвори алил

منم بنده سوگوار علیل

Табибии тўои кирдигори ҷалил

طبیبی توای کردگار جلیل

Заҷрам ва гунаҳ шуд дилами сӯгвор

ز جرم و گنه شد دلم سوگوار

Чу шахсе ки шуд ҷон ва чашмаш назор

چو شخصی که شد جان و چشمش نزار

Табибии ту эй довари кибриё

طبیبی تو ای داور کبریا

ЗлтФти яке дарди моро даво

ز لطفت یکی درد ما را دوا

Дили вмғз ва ҷонам шуд аз ҷурм , риш

دل و مغز و جانم شد از جرم، ریش

зи раҳмати яке марҳамовар ба пеш

ز رحمت یکی مرهم آور به پیش

Ки аз марҳами афви ту дарди ман

که از مرهم عفو تو درد من

Шифо ёбад эй довари зўолмнн

شفا یابد ای داور ذوالمنن

Зрҳмт ту кун дарди морои даво

ز رحمت تو کن درد مارا دوا

Кунӣ шоди вхрм ба ҳардуи саро

کنی شاد و خرم به هردو سرا

Ба ғайр аз ту ёрӣ нахоҳам зкс

به غیر از تو یاری نخواهم ز کس

Ту бечорагонро диҳии дастрас

تو بیچارگان را دهی دسترس

Муноҷоти ин бандаи хоксор

مناجات این بندهٔ خاکسار

Ҳрони кас ки хонд муродаш барор

هرآن کس که خواند مرادش برآر

Нависандаро шод ва беғам бидор

نویسنده را شاد و بی غم بدار

Вуҷӯдаши золом , солим бидор

وجودش ز آلام، سالم بدار

Ҳам он кӯи худои марзӣу рӯҳаши шод

هم آن کو خدا مرزی و روحش شاد

Абри шаҳриёр худобахш дод

ابر شهریار خدابخش داد

Дарин дори дунёи дилаши шоди бод

درین دار دنیا دلش شاد باد

зи пешаши ғаму дард , даврӣ кунод

ز پیشش غم و درد، دوری کناد

Рӯонаш ба минӯ буд сарфароз

روانش به مینو بود سرفراز

Умедам чунин бошад эй бе ниёз

امیدم چنین باشد ای بی نیاز

Ба хурдоди рӯз ва ба хурдоди моҳ

به خرداد روز و به خرداد ماه

Ба ваҷди омадами дили зъшқи илоҳ

به وجد آمدم دل ز عشق اله