Ба номи худованди ҷону ҷаҳон
به نام خداوند جان و جهان
Бигӯям сухани ошкору ниҳон
بگویم سخن آشکار و نهان
Нахустин суханро ба номи худоӣ
نخستین سخن را به نام خدای
Худованди рӯзии даҳ раҳнамоӣ
خداوند روزی ده رهنمای
Нигорандаи харгаҳи нилгун
نگارنده خرگه نیلگون
Бароранда хайма бе сутун
برآرنده خیمه بی ستون
Фурӯзандаи тоқи фирӯзаи фом
فروزنده طاق فیروزه فام
Бароранда субҳи зи айвони шом
برآرنده صبح ز ایوان شام
Пас аз офарини ҷаҳони офарин
پس از آفرین جهان آفرین
Дуруду сано бар расӯли амин
درود و ثنا بر رسول امین
Ҳмидўни дуруди расӯли худоӣ
همیدون درود رسول خدای
Бар он шери ҳақи шоҳи хибргшоӣ
بر آن شیر حق شاه خیبرگشای
Ба ҳашт ва се фарзанди он шоҳи дайн
به هشت و سه فرزند آن شاه دین
Ҳазорон ҳазорон ҳазор офарин
هزاران هزاران هزار آفرین
Кунун бозгардам ба гуфтори хеш
کنون بازگردم به گفتار خویش
Биорам яке достонӣ ба пеш
بیارم یکی داستانی به پیش
Зторих шоҳон шунидам чунин
زتاریخ شاهان شنیدم چنین
Ки коўс дар шаҳри Эрони замин
که کاوس در شهر ایران زمین
Нишаста ба тахти кеи шод буд
نشسته به تخت کیی شاد بود
Ба боғии даруни сарви озод буд
به باغی درون سرو آزاد بود
Сари андар сар оварда шамшоди сарв
سر اندر سر آورده شمشاد سرو
Хиромони з ҳар сӯи хурушони тзрў
خرامان ز هر سو خروشان تذرو
Гулу лолау арғавон дар чаман
گل و لاله و ارغوان در چمن
Абои сӯсану ёсумани Настаран
ابا سوسن و یاسمن نسترن
Даруни чамани анҷумани сарварон
درون چمن انجمن سروران
Шаҳаншоҳи Эрони номи оварон
شهنشاه ایران نام آوران
Зики сӯи фиребурзу коўси шоҳ
زیک سو فریبرز و کاوس شاه
Задаст дигар Тӯси лашкари паноҳ
زدست دگر توس لشکر پناه
Зики сӯии Гӯдарзи фархундаи фар
زیک سوی گودرز فرخنده فر
Абои ҳашт ва ҳаштод ҷангии писар
ابا هشت و هشتاد جنگی پسر
Абои Геви кӯи бад ба новирди тоқ
ابا گیو کو بد به ناورد طاق
Нишаста абои сарварони Ироқ
نشسته ابا سروران عراق
Нишаста дигар сӯии баҳроми гирд
نشسته دگر سوی بهرام گرد
Ки гӯй аз далерони гетии бабрад
که گوی از دلیران گیتی ببرد
Чу раҳоаму Гӯдарз каз шери нар
چو رهام و گودرز کز شیر نر
Фузуни бад ба мардӣу зӯри вҳнр
فزون بد به مردی و زور وهنر
Чу ашкаш ки будаш зтркони нажод
چو اشکش که بودش زترکان نژاد
Ки чун ӯ далерии з модар назод
که چون او دلیری ز مادر نزاد
Зтркони фузун будаш аз се ҳазор
زترکان فزون بودش از سه هزار
Ҳамаи шермардони ханҷари гузор
همه شیرمردان خنجر گذار
Задаст дигар зангаи шоўрон
زدست دگر زنگه شاوران
Збғдодёни пеш ӯ сарварон
زبغدادیان پیش او سروران
Чу гургин мелоди ҷанги озмоӣ
چو گرگین میلاد جنگ آزمای
Нишаста ба пеши ҷаҳони кадхудоӣ
نشسته به پیش جهان کدخدای
Чу Фарҳоду хроду брзини гӯ
چو فرهاد و خراد و برزین گو
Ки бурдандӣ аз шери шарзаи гарав
که بردندی از شیر شرزه گرو
Бад-ӣни сони ҳазору дусади номвар
بدین سان هزار و دوصد نامور
Ба базми ке бо кулоҳи вкмр
به بزم کیی با کلاه وکمر
Бгстрд хонҳо вазин кӯи хӯриш
بگسترد خوان ها وزین کو خورش
Вазон хон бадии мардро парвариш
وزان خوان بدی مرد را پرورش
Кашиданд хон ва бихӯраданд нон
کشیدند خوان و بخوردند نان
Пас аз хон биёмад меӣ арғавон
پس از خوان بیامد میی ارغوان
Тараби созу созанда ва равад буд
طرب ساز و سازنده و رود بود
з ҳар дили ғаму дарди бадрӯд буд
ز هر دل غم و درد بدرود بود
Мғнӣ зоҳнг гуфтӣ сурӯд
مغنی زآهنگ گفتی سرود
Нафас боз карда ба оҳанг равад
نفس باز کرده به آهنگ رود
Садои даф аз дили ҳамеи баради дард
صدای دف از دل همی برد درد
Намонад андари он базми рухсори зард
نماند اندر آن بزم رخسار زرد
Не ва чанг буданд чун тору пуд
نی و چنگ بودند چون تار و پود
Рубобу дафу не ва ҳам равад буд
رباب و دف و نی و هم رود بود
Мғнӣу соқӣ ба ҳам тумтароқ
مغنی و ساقی به هم طمطراق
Равони сохтаи равадҳои Ироқ
روان ساخته رودهای عراق
Ҳрон меки хӯрдӣ казу дар дамӣ
هرآن می که خوردی کزو در دمی
Набошад ба гетии нишони ғамӣ
نباشد به گیتی نشان غمی
Май куҳнау сурх дар ҷом буд
می کهنه و سرخ در جام بود
зи пари мояи некии саранҷом буд
ز پر مایه نیکی سرانجام بود
Чўшди чеҳр май бар диловари сарон
چوشد چهر می بر دلاور سران
Рух сарварон гашта чун арғавон
رخ سروران گشته چون ارغوان