Ғуломӣ ба наздики Гӯдарзи зуд

غلامی به نزدیک گودرز زود

Наоне шуд ва ошкоро намӯд

نهانی شد و آشکارا نمود

Ки бонӯ ба бедод бикшод даст

که بانو به بیداد بگشاد دست

Ду бозуии Гев диловар бибаст

دو بازوی گیو دلاور ببست

Чу бишунид Гӯдарз бурҷаст тафт

چو بشنید گودرز برجست تفت

Ҳамон дам бар рустам гирд рафт

همان دم بر رستم گرد رفت

Збонўӣ аз бастани гирди чир

زبانوی از بستن گرد چیر

Сухан гуфт бо паҳлавони далер

سخن گفت با پهلوان دلیر

Чунин гуфт рустам ки шуд фоли нек

چنین گفت رستم که شد فال نیک

Саранҷомашонаст аҳволи нек

سرانجامشان است احوال نیک

Чу дар аввалаши банди сахтӣ буд

چو در اولش بند سختی بود

Саранҷомашони неки бахтӣ буд

سرانجامشان نیک بختی بود

Махӯр ғами казин ҳар ду фаррухи далер

مخور غم کزین هر دو فرخ دلیر

Яке кӯдак ояд чу дарандаи шер

یکی کودک آید چو درنده شیر

Чу даргоҳ ӯ кин ба шамшери тез

چو درگاه او کین به شمشیر تیز

Наҳанги жёнро дарорад ба зер

نهنگ ژیان را درآرد به زیر

Ба ҳар рзмгаҳ ӯ буд чираи даст

به هر رزمگه او بود چیره دست

Адуро азу дар дил ояд шикаст

عدو را ازو در دل آید شکست

Чу субҳи саодати дамад дар ҷаҳон

چو صبح سعادت دمد در جهان

Рӯми ман ба наздики бонӯи ниҳон

روم من به نزدیک بانو نهان

Бигӯям суханҳо ба овози нарм

بگویم سخن ها به آواز نرم

Бисозам дили моҳ аз меҳри гарм

بسازم دل ماه از مهر گرم

Чу бишунид Гӯдарз бӯсед тахт

چو بشنید گودرز بوسید تخت

Дуо кард берун шуд он неки бахт

دعا کرد بیرون شد آن نیک بخت

Сухани санҷи ин паҳлавони достон

سخن سنج این پهلوان داستان

Чунин гуяд аз гуфта расатон

چنین گوید از گفته راستان

Ки чун дод рӯмӣ ба зангии хароҷ

که چون داد رومی به زنگی خراج

Ба гавҳари бромўдаҳи хуршеди тоҷ

به گوهر برآموده خورشید تاج

Бадаред мишкӣни гиребони моҳ

بدرید مشکین گریبان ماه

Ки сар баркашид ин парандаи сиёҳ

که سر برکشید این پرنده سیاه

Таҳамтан биёмад ба наздикашон

تهمتن بیامد به نزدیکشان

Ки бинад дилу рои борӣкашон

که بیند دل و رای باریکشان

Бидид онкӣ бонӯ нишаста ба тахт

بدید آنکه بانو نشسته به تخت

Набад пеш ӯ Геви бедори бахт

نبد پیش او گیو بیدار بخت

Бабўсед фарзандро чашм ва рӯй

ببوسید فرزند را چشم و روی

Взў боз пурсед зи аҳволи шӯй

وزو باز پرسید ز احوال شوی

Зшрми падари он бути дилрабоӣ

زشرم پدر آن بت دلربای

Фиканда сари хеш бар пушти пой

فکنده سر خویش بر پشت پای

Як овоз бишунид рустами ниҳон

یک آواز بشنید رستم نهان

Чунин гуфт к-эии паҳлавони ҷаҳон

چنین گفت کای پهلوان جهان

Манам дар ниҳони хонаи афкандаи паст

منم در نهان خانه افکنده پست

Ба хами камандами гиреҳ бо ду даст

به خم کمندم گره با دو دست

Таҳамтан шуд ва боз кардаш збнд

تهمتن شد و باز کردش زبند

Шудаи духтар аз боби хору нижанд

شده دختر از باب خوار و نژند

Ба бонӯ чунин гуфт бо шӯии соз

به بانو چنین گفت با شوی ساز

Ки зан бошад аз шӯии худ сарфароз

که زن باشد از شوی خود سرفراز

Зан аз шӯй дорад баландии маниш

زن از شوی دارد بلندی منش

Набошад зи шӯ бар занони сарзаниш

نباشد ز شو بر زنان سرزنش

Згрдони Эрону шҳзодгон

زگردان ایران و شهزادگان

Далерону мардони озодагон

دلیران و مردان آزادگان

Ман инро бкрдми згрдони писанд

من این را بکردم زگردان پسند

Таваҳҳуми меҳрбони шӯ дар кин бабанд

توهم مهربان شو در کین ببند

Чу бишунид ин бонӯии сарфароз

چو بشنید این بانوی سرفراز

Нишонед бо ҳам абри тахти ноз

نشانید با هم ابر تخت ناز

Басии рехти рустами нисор аз дирам

بسی ریخت رستم نثار از درم

Ки шуд қасри айвон чу боғи Ирам

که شد قصر ایوان چو باغ ارم

Чиҳил рӯз дар систони сур буд

چهل روز در سیستان سور بود

Здли дӯду андӯҳи ғами давр буд

زدل دود و اندوه غم دور بود

Вази он пас шаҳаншоҳи Эрони замин

وز آن پس شهنشاه ایران زمین

Ба Эрон бишуд бо далерони кин

به ایران بشد با دلیران کین

Ҷаҳон шуд пар аз рангу буи нигор

جهان شد پر از رنگ و بوی نگار

Бишуд шод ҳар кас ки бади длФгор

بشد شاد هر کس که بد دلفگار

Яке гуфт бонӯи гшсби савор

یکی گفت بانو گشسب سوار

Ба аз баҳману пӯри Исфандиёр

به از بهمن و پور اسفندیار

Чу рустам бирафт Гев омад ба пеш

چو رستم برفت گیو آمد به پیش

Сухан гуфт бо ӯ аз андоза беш

سخن گفت با او از اندازه بیش

Басӣ гуфт кӯ оварам пеши ту

بسی گفت کو آورم پیش تو

Кунам равшани он рои торики ту

کنم روشن آن رای تاریک تو

Ба поён шуд ин достони куҳан

به پایان شد این داستان کهن

Бимонад чу хуши ёдгорӣ ба ман

بماند چو خوش یادگاری به من

Навиштам ман ин достонро тамом

نوشتم من این داستان را تمام

Ба хонандаи бодои ҳазорон салом

به خواننده بادا هزاران سلام

Ба тавфиқи он қодири кирдигор

به توفیق آن قادر کردگار

Ба хонанда дорам баси умедвор

به خواننده دارم بس امیدوار

Чунин орзӯии каромати басӣ

چنین آرزوی کرامت بسی

Ки ғайбат нагӯяд ба ин хат касе

که غیبت نگوید به این خط کسی

Ҳрони кас ки хонд кунад ғайбатам

هرآن کس که خواند کند غیبتم

Ба ғайбат гирифтор бошад ба дам

به غیبت گرفتار باشد به دم

Сухан ҳар сухани беҳтар аз гавҳар аст

سخن هر سخن بهتر از گوهر است

Ҳрони кас ки қадараш надонад хар аст

هرآن کس که قدرش نداند خر است

Худоёи ту раҳмати намои банда ро

خدایا تو رحمت نما بنده را

Ба ҷинати расонии нависанда ро

به جنت رسانی نویسنده را

Худоё биёмурз хонду шнФт

خدایا بیامرز خواند و شنفت

Мабодо ки гавҳари фурушад ба муфт

مبادا که گوهر فروشد به مفت

Умедам ба лутф худо ҳаст бас

امیدم به لطف خدا هست بس

Ки бошад ба ҳар ду сарои дастрас

که باشد به هر دو سرا دسترس

Збиҳўдаҳи гуфтори шоҳи гӯон

زبیهوده گفتار شاه گوان

Манам хоки зери паии шоирон

منم خاک زیر پی شاعران

Навиштани мари ин номаи як кеҳтарӣ

نوشتن مر این نامه یک کهتری

Ба гуфтору кирдор чун меҳтарӣ

به گفتار و کردار چون مهتری

Ниёам агар хоҳии андари шитоб

نیا ام اگر خواهی اندر شتاب

Қазо моам бошад қадари номи боб

قضا مام باشد قدر نام باب

зи таърихи умрами гузашт аз адад

ز تاریخ عمرم گذشت از عدد

Ҳамаи умрам аз ранҷ бигузашту дард

همه عمرم از رنج بگذشت و درد

Надидам ба ғайр аз ситами умри хеш

ندیدم به غیر از ستم عمر خویش

Ки бигузашт ва ояд ҳамаи рӯзаши пеш

که بگذشت و آید همه روزش پیش

зи таърихи ин хоҳ дар аз фалак

ز تاریخ این خواه در از فلک

Ҳазор ва се сад буд бо бист ва як

هزار و سه صد بود با بیست و یک

Ҳазор ва ду сад бо навад ҳафт аён

هزار و دو صد با نود هفت عیان

зи таърихи ҳиҷрии ниёии каён

ز تاریخ هجری نیای کیان

Умедам чунонаст ба парвардгор

امیدم چنانست به پروردگار

Ки монад ҳамин назм дар рӯзгор

که ماند همین نظم در روزگار

Чу бонӯ ба пайванди худ гашти ҷуфт

چو بانو به پیوند خود گشت جفت

Намондаст ин роз андар наҳуфт

نماندست این راز اندر نهفت

Ба поён шуд ин достони куҳан

به پایان شد این داستان کهن

Ба назд маон ва ба ҳар анҷуман

به نزد مهان و به هر انجمن

Кашидам басии меҳнат аз рӯзгор

کشیدم بسی محنت از روزگار

Ки то монад ин хати марои ёдгор

که تا ماند این خط مرا یادگار

Навиштам ман ин достонро тамом

نوشتم من این داستان را تمام

Ба хонанда хоҳам дуруду салом

به خواننده خواهم درود و سلام