Ки ногуҳ дар омад яке номдор
که ناگه در آمد یکی نامدار
Ки мебор хоҳад бар шаҳриёр
که می بار خواهد بر شهریار
Ба дарбон чунин гуфт к-эии номдор
به دربان چنین گفت کای نامدار
Хабар кун зи ман як бар шаҳриёр
خبر کن ز من یک بر شهریار
Ки пайғом оварадам аз шоҳи ҳинд
که پیغام آوردم از شاه هند
Суханҳои чандин дар ӯ мустаманд
سخنهای چندین در او مستمند
Ҳамон гуҳи з дар рафт дарбони шоҳ
همانگه ز در رفت دربان شاه
Заминро бабўсед дар пешгоҳ
زمین را ببوسید در پیشگاه
Ба шаҳ гуфт ки омад яке номдор
به شه گفت که آمد یکی نامدار
зи Ҳиндӯстон бар дар шаҳриёр
ز هندوستان بر در شهریار
Сухан дорад аз шоҳи Ҳиндӯстон
سخن دارد از شاه هندوستان
Ҳамон кишвари ҳинду ҷодўстон
همان کشور هند و جادوستان
Бифармуд коед бар шаҳриёр
بفرمود کاید بر شهریار
Дарун шуд з дар ҳиндӯии номдор
درون شد ز در هندوی نامدار
Ситоиш басӣ кард ва нома бидод
ستایش بسی کرد و نامه بداد
з Ҳиндӯстон кард бисёр ёд
ز هندوستان کرد بسیار یاد
зи нўшоди ҳиндии бадви офарин
ز نوشاد هندی بدو آفرین
Басӣ кард ва бӯсед рӯй замин
بسی کرد و بوسید روی زمین
Дабир омад ва нома бикшод сар
دبیر آمد و نامه بگشاد سر
Нахуст офарин кард бар додгар
نخست آفرین کرد بر دادگر
Худованди ҷавзоу баҳрому ҳўр
خداوند جوزا و بهرام و هور
Ки бидиҳад ба қисмати хури пелу мӯр
که بدهد به قسمت خور پیل و مور
Взўи офарин бар шаҳи неки пай
وزو آفرین بر شه نیک پی
Ҷаҳондори фархундаи коўс кӣ
جهاندار فرخنده کاوس کی
Ҷаҳонҷӯй бо донишу дайн ва дод
جهانجوی با دانش و دین و داد
Сарафроз аз тухмаи киқбод
سرافراز از تخمه کیقباد
Пас аз офарини ҷаҳондор кӣ
پس از آفرین جهاندار کی
Ғаму дард фарзанд бификанад пай
غم و درد فرزند بفکند پی
Навишта ба зорӣу дарду ғарив
نوشته به زاری و درد و غریو
Балоу ғаму ранҷи кноси дев
بلا و غم و رنج کناس دیو
Бидон эй сарафроз дияему ганҷ
بدان ای سرافراز دیهیم و گنج
Ки ҷонам сутӯҳ омад аз дарду ранҷ
که جانم ستوه آمد از درد و رنج
Чунон дон ки дар водии марғзор
چنان دان که در وادی مرغزار
Яке чашма сорӣаст хуши ҷӯйбор
یکی چشمه ساریست خوش جویبار
Дарахтӣ дар он марзи шохи баланд
درختی در آن مرز شاخ بلند
Ба наздики он шохи кохи баланд
به نزدیک آن شاخ کاخ بلند
Дарави гунбади соли хӯрдаи бузург
درو گنبد سالخورده بزرگ
Дар он тираи гунбади балоеи бузург
در آن تیره گنبد بلایی بزرگ
Яке дев дар ваии сиёҳу баланд
یکی دیو در وی سیاه و بلند
Ситабру сияҳ рӯйу ноҳӯшманд
ستبر و سیهروی و ناهوشمند
Далеру қавии бол чун барфи мӯӣ
دلیر و قویبال چون برف موی
Давони бабру шераши ҳамаи чори сӯй
دوان ببر و شیرش همه چار سوی
Дар ояд ба ҳар сол дар хони ман
در آید به هر سال در خان من
Бисӯзад басии марзу айвони ман
بسوزد بسی مرز و ایوان من
Нагардад зи ман то зи ман духтарӣ
نگردد ز من تا ز من دختری
Сетанд ба кирдори неки ахтарӣ
ستاند به کردار نیک اختری
Се духтар бидам чун се хуррами баҳор
سه دختر بدم چون سه خرم بهار
зи ман бастади он деви ноҳӯшёр
ز من بستد آن دیو ناهوشیار
Чу коўси мон шаҳриёрӣ кунад
چو کاوس مان شهریاری کند
Сазадгар дар ин ранҷ ёрӣ кунад
سزد گر در این رنج یاری کند
Дигар онкӣ дар хиттаи ҳинди бор
دگر آنکه در خطه هند بار
Яке шаҳриёраст баси номдор
یکی شهریار است بس نامدار
Марвро ба Ҳиндӯстон кед ном
مرو را به هندوستان کید نام
Далеру сарафрозу густардаи ком
دلیر و سرافراز و گسترده کام
Ба ҳангоми кини теғи оҳани гузор
به هنگام کین تیغ آهنگذار
Ба пеш сипоҳаст нҳсдҳзор
به پیش سپاهست نهصدهزار
Шумораи зи пелон ҷангӣ макун
شماره ز پیلان جنگی مکن
Қалами даракашу бор сангин макун
قلم درکش و بار سنگین مکن
Ба гардуни ҳамеи барфарозади кулоҳ
به گردون همی برفرازد کلاه
Фиристад бар ҳар солмони боҷи хоҳ
فرستد بر هر سالمان باجخواه
Бидон номвар мо надорем тов
بدان نامور ما نداریم تاو
Чу коўс ҷӯяд зи мо божу сов
چو کاوس جوید ز ما باژ و ساو
Нахустин зи мо боҷ бастанд ӯй
نخستین ز ما باج بستاند اوی
Вази он пас зи мо боҷи нстонди ӯй
وز آن پس ز ما باج نستاند اوی
Вази он пас талаб дорад он сову боҷ
وز آن پس طلب دارد آن ساو و باج
Вагарна дигар раҳ наҷуед хароҷ
وگرنه دگر ره نجوید خراج
Дигар онкӣ дар бешаи мрзғўн
دگر آنکه در بیشه مرزغون
Яке гурги пайдо шудаи пурфусун
یکی گرگ پیدا شده پرفسون
Чу гӯрони ду шох ва чу пелони ду неш
چو گوران دو شاخ و چو پیلان دو نیش
Дил олимӣ гашта зон гурги риш
دل عالمی گشته زان گرگ ریش
Таба шуд басии лашкари ҷангҷӯӣ
تبه شد بسی لشکر جنگجوی
Наёрад касе кардани оҳанги ӯй
نیارد کسی کردن آهنگ اوی
Яке жандаи бинӣ чу як жандаи пел
یکی ژنده بینی چو یک ژنده پیل
Ҳамаи сар чу барфу ҳамаи тан чу нил
همه سر چو برف و همه تن چو نیل
зи сар то ба поиш кашида рақам
ز سر تا به پایش کشیده رقم
Хати нозанини сурх ҳамчун бқм
خط نازنین سرخ همچون بقم
Ба дандони яке пел бардорад ӯй
به دندان یکی پیل بردارد اوی
Ба як дами ҷаҳонро бисӯзанд ӯй
به یک دم جهان را بسوزاند اوی
Ҳамеи ном ӯ гург гуё буд
همی نام او گرگ گویا بود
Сухангӯии бедоди пӯё буд
سخنگوی بیداد پویا بود
Дигар онкӣ дар домани шаҳри ҳинд
دگر آنکه در دامن شهر هند
Яке кӯҳи бинии дарозу баланд
یکی کوه بینی دراز و بلند
Яке дарра дар кӯҳи хоро буд
یکی دره در کوه خارا بود
Ки аз диданаши хира бурно шавад
که از دیدنش خیره برنا شود
Дарави аждаҳоеи баланду палид
درو اژدهایی بلند و پلید
Казон сони ҳамеи аждаҳо кас надид
کزان سان همی اژدها کس ندید
Фитодаи тани хирааш хам ба хам
فتاده تن خیرهاش خم به خم
Ҷаҳонро ҳамеи брФрўзд ба дам
جهان را همی برفروزد به دم
Наравед гиёҳ аз ду фарсангӣ аш
نروید گیاه از دو فرسنگیاش
Билразад ҷаҳон аз тани ҷангӣ аш
بلرزد جهان از تن جنگیاش
Ҷаҳон аз дам ӯ шавад сӯхта
جهان از دم او شود سوخته
Азуи бас ҷавонӣ шуд афрӯхта
ازو بس جوانی شد افروخته
Маҳибаст гӯйии ҳамаи ком ӯ
مهیب است گویی همه کام او
Хирадманди ҷӯ то кунад ном ӯ
خردمند جو تا کند نام او
Набарди варо кас набандад миён
نبرد ورا کس نبندد میان
Нзибди кас ӯро ҷузи эрониён
نزیبد کس او را جز ایرانیان
Гар аз тухмаи соми ҷангии савор
گر از تخمه سام جنگی سوار
Ба Эрон буд ҷангии номдор
به ایران بود جنگی نامدار
Бипаймоед ин раҳ ба фармон кӣ
بپیماید این ره به فرمان کی
Бабради мари ин ҷумларо пойу пай
ببرد مر این جمله را پای و پی
Дигар он ки дар бешаи хуам сор
دگر آن که در بیشه خوم سار
Падеди омадаи каргадани сӣ ҳазор
پدید آمده کرگدن سی هزار
Чу шерон ки аз банд гардад яла
چو شیران که از بند گردد یله
Ба кирдори гӯрон ба ҳар сӯи гила
به کردار گوران به هر سو گله
Ба ҳар марзи бӯмӣ ки пай биспуранд
به هر مرز بومی که پی بسپرند
Замин баршикофанд ва хоро даранд
زمین برشکافند و خارا درند
Чу пелон ба зӯранду оҳӯ ба так
چو پیلان به زورند و آهو به تک
Чу шерони бғрнди девон ба раг
چو شیران بغرند دیوان به رگ
Ба гардани ситабр ва ба синаи фарох
به گردن ستبر و به سینه فراخ
зи пешонии онкӣ бурун карда шох
ز پیشانی آنکه برون کرده شاخ
Ҳама гашта зини марз то марзи дӯд
همه گشته زین مرز تا مرز دود
Шигифтии ду гӯшти тавон кӣ шунӯд
شگفتی دو گوشت توان کی شنود
Чу коўс кӣ ёр бошад бад-ӣн
چو کاوس کی یار باشد بدین
Ҳама ҳинд хонанд бадви офарин
همه هند خوانند بدو آفرین
Бад-ӣни панҷ агар ранҷ фармоед ӯ
بدین پنج اگر رنج فرماید او
Вази он пас зи мо ганҷ паймоед ӯ
وز آن پس ز ما گنج پیماید او
Чу эрониёни пои байнам ба ранҷ
چو ایرانیان پای بینم به رنج
Ба подоши он бргшоиими ганҷ
به پاداش آن برگشاییم گنج
Вагар чун зи Эрон тиҳӣ шуд ҳунар
وگر چون ز ایران تهی شد هنر
Чаҳ бояд мар дод ин ганҷу зар
چه باید مر داد این گنج و زر
Чаро дод бояд ба Эрони хароҷ
چرا داد باید به ایران خراج
Фиристодани тоҷ бо тахти оҷ
فرستادن تاج با تخت عاج
Ҳар он кас ки хоҳад ки гардад баланд
هر آن کس که خواهد که گردد بلند
Аз ин ном гирд ояду арҷманд
از این نام گرد آید و ارجمند
Дабири гиронмоя чун ин сухан
دبیر گرانمایه چون این سخن
Фурӯ хонд он нома омад ба бен
فرو خواند آن نامه آمد به بن
Дили пери коўс зон ?бардамӣад
دل پیر کاوس زان بردمید
зи ҷому зи бодаи дам андар кашид
ز جام و ز باده دم اندر کشید
Ба гардон чунин гуфт пурмояи шоҳ
به گردان چنین گفت پرمایه شاه
Ки эй номдорони заррини кулоҳ
که ای نامداران زرین کلاه
Ҳрони кови бад-ӣни кори бандади миён
هرآن کاو بدین کار بندد میان
Барафрӯзад ӯ номи эрониён
برافروزد او نام ایرانیان
Бубахшам мар ӯро кулоҳу камар
ببخشم مر او را کلاه و کمر
Ду баҳраи зи гетии ҳамаи сар ба сар
دو بهره ز گیتی همه سر به سر
Рухи номдорон дигар шуд ба ранг
رخ نامداران دگر شد به رنگ
Шуд аз хашми гардони дили шоҳи танг
شد از خشم گردان دل شاه تنگ
зи курсии баромади фаромарзи гӯ
ز کرسی برآمد فرامرز گو
Бигуфто манам ҳиндро пеши рӯ
بگفتا منم هند را پیش رو
Сар кед ҳиндӣ ба шамшери тез
سر کید هندی به شمشیر تیز
Бабрами намоями варои растхез
ببرم نمایم ورا رستخیز
Вази он пас биёями сӯии марғзор
وز آن پس بیایم سوی مرغزار
Бигирам ҳамон деви носозгор
بگیرم همان دیو ناسازگار
Ҳамон духти нўшоди ҳиндии зи банд
همان دخت نوشاد هندی ز بند
Раҳонам ба фармони шаҳи арҷманд
رهانم به فرمان شه ارجمند
Ҳамон гург гуё ба куполи сом
همان گرگ گویا به کوپال سام
Бикӯбам занами оташи андари кном
بکوبم زنم آتش اندر کنام
Ҳамон мори ҷӯшон ба тадбиру рой
همان مار جوشان به تدبیر و رای
Бисӯзам ба фари ҷҳонбони худоӣ
بسوزم به فر جهانبان خدای
Вази он пас ба танҳо ману каргадан
وز آن پس به تنها من و کرگدن
Бигирам кунам бе рӯонишони бадан
بگیرم کنم بی روانشان بدن
Вагар як ҳазораст вагар сад ҳазор
وگر یک هزار است و گر صد هزار
Чу ман бар шами теғи соми савор
چو من بر شم تیغ سام سوار
Ба неруии шоҳ ва ба фари падар
به نیروی شاه و به فر پدر
Тиҳии созам аз каргадани бум ва бар
تهی سازم از کرگدن بوم و بر
Чу шуд гуфта фармон диҳад пӯри зол
چو شد گفته فرمان دهد پور زال
Азин панҷ гӯна барорам дамор
ازین پنج گونه برآرم دمار
Рухи шоҳ зон гирди ҷангии сиришт
رخ شاه زان گرد جنگی سرشت
Чунон шуд ки гул дар бисоти биҳишт
چنان شد که گل در بساط بهشت
Чунин гуфт бо рустами золи зар
چنین گفت با رستم زال زر
Ки пинҳон намонад нажоду гуҳар
که پنهان نماند نژاد و گهر
Фаромарзи ял рӯй ман зинда кард
فرامرز یل روی من زنده کرد
Марои хурраму анҷуман банда кард
مرا خرم و انجمن بنده کرد
Ҳамаш ройу фарҳанг ва ҳам ҳушу санг
همش رای و فرهنگ و هم هوش و سنگ
Ҳамаш дасту бозуӣ ва ҳам гурзи ҷанг
همش دست و بازوی و هم گرز جنگ
Нажоди вай аз тухми ҷамшеди шоҳ
نژاد وی از تخم جمشید شاه
Ба гетӣ ба кирдори тобандаи моҳ
به گیتی به کردار تابنده ماه
Падар бар падар ҳар ду гирду далер
پدر بر پدر هر دو گرد و دلیر
Ҷаҳонгиру ҷанговару марди шер
جهانگیر و جنگآور و مرد شیر
Ҳам ӯро сазад шоҳии ҳндбор
هم او را سزد شاهی هندبار
Ки ҷанг оварасту қавии номдор
که جنگآورست و قوی نامدار
Ҳамоно ҷуз ӯ ҳарки пуед ба ҳинд
همانا جز او هرکه پوید به هند
Набошад бар кед ҳиндии писанд
نباشد بر کید هندی پسند
Ба кноси дев ва ба мор ва ба гург
به کناس دیو و به مار و به گرگ
Нишоед биҷузи паҳлавони бузург
نشاید بجز پهلوان بزرگ
Бифармуд то шоҳии марзи ҳинд
بفرمود تا شاهی مرز هند
Ҳмидўни чунон то ба дарёии санад
همیدون چنان تا به دریای سند
Навиштанд маншур бар номи ӯй
نوشتند منشور بر نام اوی
з ҳар дар биҷуст он замони ҷангҷӯӣ
ز هر در بجست آن زمان جنگجوی
Ҷаҳонҷӯй чун меҳр маншур кард
جهانجوی چون مهر منشور کرد
Чу моҳи он ду рухи сӯй ганҷур кард
چو ماه آن دو رخ سوی گنجور کرد
Бифармуд то тоҷу ангуштарӣ
بفرمود تا تاج و انگشتری
Яке тахту перояи озарӣ
یکی تخت و پیرایه آذری
Биоварад тоҷаш ба сар барниҳод
بیاورد تاجش به سر برنهاد
Ҷаҳондори азуи шод ва ӯ низ шод
جهاندار ازو شاد و او نیز شاد
Бигуфто зи гардон ҳар он номвар
بگفتا ز گردان هر آن نامور
Ки хоҳии якояк ба ҳамроҳ бар
که خواهی یکایک به همراه بر
Нигаҳ кард бежани сӯии шаҳриёр
نگه کرد بیژن سوی شهریار
Ки ҷовиди зӣ то буд рӯзгор
که جاوید زی تا بود روزگار
Ба ҷое ки хуршеди Зобулстон
به جایی که خورشید زابلستان
Ба пирӯзии рафтанд дар гулистон
به پیروزی رفتند در گلستان
Ба ҳинд ва ба дарё ва ҳар гарму сард
به هند و به دریا و هر گرم و سرد
Пас эдар бигӯ мо чаҳ хоҳем кард
پس ایدر بگو ما چه خواهیم کرد
Далерон ба май хӯрдани андари стхр
دلیران به می خوردن اندر ستخر
Чу бошанд мо зон надорем фахр
چو باشند ما زان نداریم فخر
Сари мо ба ҷое ки дар пай ниҳанд
سر ما به جایی که در پی نهند
Бавижа ки фармони бадв кӣ ниҳанд
بویژه که فرمان بدو کی نهند
Гиронмояи хусрав ба ганҷур гуфт
گرانمایه خسرو به گنجور گفت
Ки як даст ҷома барор аз наҳуфт
که یک دست جامه برآر از نهفت
Кулоҳу камари яксараи шоҳвор
کلاه و کمر یکسره شاهوار
Яке теғи пурмояи гавҳар нигор
یکی تیغ پرمایه گوهر نگار
Се асби гиронмоя бо зини зар
سه اسب گرانمایه با زین زر
Се ридки ҳамаи хубу заррини камар
سه ریدک همه خوب و زرین کمر
Гиронмояи ганҷур чун он бабрад
گرانمایه گنجور چون آن ببرد
Ҷаҳони кадхудояш ба бежани супурд
جهان کدخدایش به بیژن سپرد
зи Эрону вази лашкари номдор
ز ایران و وز لشکر نامدار
Фаромарзи бастади ҳамеи даҳ ҳазор
فرامرز بستد همی ده هزار
з зобул гузин кард сад номвар
ز زابل گزین کرد صد نامور
зи кобули ду сад гирди вологуҳар
ز کابل دو صد گرد والاگهر
Яке ҳафта дар кори Ҳиндӯстон
یکی هفته در کار هندوستان
Ба саркарда шуд сӯии ҷодўстон
به سرکرده شد سوی جادوستان