Мо нутқ худоӣ коинотем

ما نطق خدای کایناتیم

Беруни зи макон ва аз ҷаҳотем

بیرون ز مکان و از جهاتیم

Моием ба ҳақ чу нутқи мутлақ

ماییم به حق چو نطق مطلق

Обои вуҷӯду амҳотим

آبای وجود و امهاتیم

Чун қиблаи мост рӯй ҷонон

چون قبله ماست روی جانان

Зонрўӣ ҳамеша дар слотим

زانروی همیشه در صلاتیم

Фардему аҳад чу зоти мутлақ

فردیم و احد چو ذات مطلق

Зон сӣ ва ду ва дар сифотем

زان سی و دو و در صفاتیم

Аз ҳафт ҳуруфи он се номем

از هفت حروف آن سه نامیم

Зон ҷумла ҳуруф олиётем

زان جمله حروف عالیاتیم

Маҳвем чу дар мақоми тавҳид

محویم چو در مقام توحید

Фориғи зи Бенин ва аз бнотим

فارغ ز بنین و از بناتیم

Гӯйем аён ки васф мо чист

گوییم عیان که وصف ما چیست

Мо партави нур фазл зотем

ما پرتو نور فضل ذاتیم

эй бехабар аз вуҷӯд ҳастӣ

ای بی خبر از وجود هستی

Мастӣ ва кунӣ ту айби мастӣ

مستی و کنی تو عیب مستی

Шоҳид нашудӣ ба нафаси худ чун

شاهد نشدی به نفس خود چون

Безор з гуфта аластӣ

بیزار ز گفته الستی

Дар аҳди худои куҷои рисии ту

در عهد خدا کجا رسی تو

Аҳдӣ ки чу кардае шикастӣ

عهدی که چو کرده ای شکستی

Аллоҳ зуҳӯр кард аз одам

الله ظهور کرد از آدم

Кӣ байняши ту ки бути парастӣ

کی بینیش تو که بت پرستی

Асноми туро халил бишикаст

اصنام تو را خلیل بشکست

То бози раҳе ва ҳам нрстӣ

تا باز رهی و هم نرستی

Аз баҳр батон қиём кардӣ

از بهر بتان قیام کردی

Дар нори съир аз он нишастӣ

در نار سعیر از آن نشستی

То рӯй ба фазл ҳақ наёрӣ

تا روی به فضل حق نیاری

Дар доми бало чу ҳути шастӣ

در دام بلا چو حوت شستی

Бишинав сухании румузи мутлақ

بشنو سخنی رموز مطلق

Бе ӯ ту мазан дам аз аноолҳқ

بی او تو مزن دم از اناالحق

Зеро ки на ҳад туаст доне

زیرا که نه حد توست دانی

Маҳтоби куҷоу ранги зибқ

مهتاب کجا و رنگ زیبق

Доне ба яқин ки фазли ҳақ буд

دانی به یقین که فضل حق بود

Халлоқи замину чархи азрақ

خلاق زمین و چرخ ازرق

Ин сӯрат « кун » ки дори ашё

این صورت «کن » که دار اشیا

Пайдост ки аз куҷост мншқ

پیداست که از کجاست منشق

Аз нури хати ваҷҳи одам

از نور خط وجه آدم

Эшон ҳамагӣ ба фазли мулҳақ

ایشان همگی به فضل ملحق

Гар нома худбахуд бихонӣ

گر نامه خودبخود بخوانی

Равшан шавадат румузи мғлқ

روشن شودت رموز مغلق

Май дон ба яқин ки ғарқа гардад

می دان به یقین که غرقه گردد

Дар баҳру муҳӣти зуди заврақ

در بحر و محیط زود زورق

Ошиқ ки ба рӯй ёр шайдост

عاشق که به روی یار شیداست

Рӯе ки дар ӯ ду кун пайдост

رویی که در او دو کون پیداست

Ҳарҷо ки назар кунад ба таҳқиқ

هرجا که نظر کند به تحقیق

Дар рӯй ҳабиб хеш биност

در روی حبیب خویش بیناست

Зонрўии кноити илоҳӣ

زانروی کنایت الهی

Бо ӯ ба тариқ рамз гуёст

با او به طریق رمز گویاست

Кин сӯрати нутқу хати дастат

کاین صورت نطق و خط دستت

Каз ҷумлаи даст халқ болост

کز جمله دست خلق بالاست

Байъат накунад агар бад-ӣни даст

بیعت نکند اگر بدین دست

Дар нори съир ҷо муҳайёст

در نار سعیر جا مهیاست

Дар рӯй ҳақаст чу рӯй , ошиқ

در روی حق است چو روی، عاشق

Фориғи зи вуҷӯд кул ашёст

فارغ ز وجود کل اشیاست

Чун ҳақ ба ҳақиқат ӯст мавҷӯд

چون حق به حقیقت اوست موجود

Ъломи ғиўби ҷумлаи асмост

علام غیوب جمله اسماست

эй толиби рамз ҳар маъонӣ !

ای طالب رمز هر معانی!

Рамзӣ аст бигӯям ар бадоне

رمزی است بگویم ار بدانی

Ҷузи нури нутқи фазли яздон

جز نور نطق فضل یزدان

Ҳарчиз ки ҳаст ҳаст фонӣ

هرچیز که هست هست فانی

Тавҳиди ягона бӯданаст чун

توحید یگانه بودن است چون

Дар касрати ғайр чанд Монӣ ?

در کثرت غیر چند مانی؟

Аз исму мсмёти ашё

از اسم و مسمیات اشیا

Роҳӣ ба худо бар ар туоне

راهی به خدا بر ار توانی

Мавҷӯд ба ҳақ чу нутқ зот аст

موجود به حق چو نطق ذات است

Зин фазл худост ломаконӣ

زین فضل خداست لامکانی

Чун зот худост нутқи рӯпӯш

چون ذات خداست نطق روپوش

Мӯсои шунӯд ки : лн тароне

موسی شنود که: لن ترانی

Чун пардаи з рӯй ёри бардошт

چون پرده ز روی یار برداشت

Султони сарири ҷовдонӣ

سلطان سریر جاودانی

эй нури нутқи фазли яздон

ای نور نطق فضل یزدان

Олами ҳамаи нутқу сари бурҳон

عالم همه نطق و سر برهان

Аз ҷинси хилоиқи ду олам

از جنس خلایق دو عالم

Шуд фоши аёни зи навъи инсон

شد فاش عیان ز نوع انسان

Он нур чун якеаст дар асл

آن نور چون یکی است در اصل

Фазли аҳади он худои даврон ( ? )

فضل احد آن خدای دوران (؟)

Одам ки Халифаи худо буд

آدم که خلیفه خدا بود

Аршаст дар ӯ зуҳӯри раҳмон

عرش است در او ظهور رحمان

Аз ному нишон ҳар вуҷӯдӣ

از نام و نشان هر وجودی

Буданд малики тамоми нодон

بودند ملک تمام نادان

Одам чу муаллим малик шуд

آدم چو معلم ملک شد

Дар исму мсмёти эшон

در اسم و مسمیات ایشان

Бар фарқи фалаки макон аз он ёфт

بر فرق فلک مکان از آن یافت

Ин арши сарири фазли даврон

این عرش سریر فضل دوران

Иблиси лъини хасису мардӯд

ابلیس لعین خسیس و مردود

Бартофт з рӯй ваҷҳи масҷуд

برتافت ز روی وجه مسجود

Аз лавҳи вуҷӯди ваҷҳи одам

از لوح وجود وجه آدم

Ҳарфӣ чу нахонд гашти матруд

حرفی چو نخواند گشت مطرود

Венаи роҳ барои насли одам

وین راه برای نسل آدم

Кард аз худ ва он палиди мардӯд

کرد از خود و آن پلید مردود

Беисм бимонад ва бе мсмо

بی اسم بماند و بی مسما

То нест шуд ва намонад мавҷӯд

تا نیست شد و نماند موجود

Аз сари падари шудеми огоҳ

از سر پدر شدیم آگاه

Аҳмад чу нишон роҳ бинмуд

احمد چو نشان راه بنمود

Гардид ба ҳақи шафиъи уммат

گردید به حق شفیع امت

Бархест чу аз мақоми Маҳмӯд

برخاست چو از مقام محمود

Маҳмӯди ямини ҳақ таъолӣ аст

محمود یمین حق تعالی است

Чун фазли аҳад румуз багушӯд

چون فضل احد رموز بگشود

эй дода з рӯй худ гувоҳӣ

ای داده ز روی خود گواهی

Зонрўии сифедӣу сиёҳӣ

زانروی سفیدی و سیاهی

Кандар шабу рӯзи ваҷҳ мо дошт

کاندر شب و روز وجه ما داشت

Нақши ду ҷаҳон , аён , кмоҳӣ

نقش دو جهان، عیان، کماهی

Зин рӯй ба назд аҳли тавҳид

زین روی به نزد اهل توحید

Ҳар зарра ки май рӯй ба роҳӣ

هر ذره که می روی به راهی

Чун зон туаст ин ҳамаи амр

چون زان تو است این همه امر

намекун ба мурод ҳарчӣ хоҳӣ

می کن به مراد هرچه خواهی

Аз баҳри ҳидояти ду олам

از بهر هدایت دو عالم

Хуршед ба рӯзу шаб чу моҳӣ

خورشید به روز و شب چو ماهی

Зад баҳри муҳӣти фазл чун мавҷ

زد بحر محیط فضل چون موج

Моием дар ӯ давон чу моҳӣ

ماییم در او دوان چو ماهی

Аршаст сариру ҷои султон

عرش است سریر و جای سلطان

Бар тахти бро ки подшоҳӣ

بر تخت برآ که پادشاهی

Аз рӯй ту то ки гаштами огоҳ

از روی تو تا که گشتم آگاه

Бар хӯни худами шарики биллоҳ

بر خون خودم شریک بالله

Бо рӯй ту ҳарчӣ ҳаст фонӣ аст

با روی تو هرچه هست فانی است

Гуфтеми ҳадису қиссаи кӯтоҳ

گفتیم حدیث و قصه کوتاه

Ҷуз рӯй ту диданам ҳаром аст

جز روی تو دیدنم حرام است

Фии алҷмлаҳ агар буд ба икроҳ

فی الجمله اگر بود به اکراه

Оҳ аз дили дардманди ошиқ

آه از دل دردمند عاشق

Гар ту нашӯй далели ин роҳ

گر تو نشوی دلیل این راه

Бо ҳаркии аноят ту бошад

با هرکه عنایت تو باشد

Юсуфи сифаташи барорӣ аз чоҳ

یوسف صفتش برآری از چاه

Ишқи ту халал пазир набӯд

عشق تو خلل پذیر نبود

Гар сол буд тамом вагар моҳ

گر سال بود تمام و گر ماه

Шуд кушта « алӣ »у гашти фонӣ

شد کشته «علی » و گشت فانی

Дар нутқи қадими фазли аллоҳ

در نطق قدیم فضل الله