Мо мазҳари зоти кбрёиим

ما مظهر ذات کبریاییم

Мо ҷоми ҷам ҷаҳон намоем

ما جام جم جهان نماییم

эй ташна ! биё ки дар ҳақиқат

ای تشنه! بیا که در حقیقت

Мо оби ҳаёт ҷон физойем

ما آب حیات جان فزاییم

эй дар ғалат аз раҳи дўбинӣ

ای در غلط از ره دوبینی

Оё ту куҷо ва мо кҷоиим ?

آیا تو کجا و ما کجاییم؟

Маълум шавад ки ғайр ҳақ нест

معلوم شود که غیر حق نیست

Аз чеҳраи ниқоб агар гушойем

از چهره نقاب اگر گشاییم

Моро адам ва фано набошад

ما را عدم و فنا نباشد

Зонрўӣ ки олами Бақоӣам

زانروی که عالم بقاییم

эй толиби сӯрати худоӣ

ای طالب صورت خدایی

Чун бигузарӣ аз дуе худоӣам

چون بگذری از دویی خداییم

Шоҳаншаҳ аъзамем агарчӣ

شاهنشه اعظمیم اگرچه

Дар кишвари нестии гадоӣам

در کشور نیستی گداییم

Зулфат чу далели мости имрӯз

زلفت چو دلیل ماست امروز

Дар сояи давлати ҳмоиим

در سایه دولت هماییم

Зоҳир шавад офтоби ваҳдат

ظاهر شود آفتاب وحدت

Аз машриқи ғайб агар броиим

از مشرق غیب اگر برآییم

Дар олам бе чаро ва бе чун

در عالم بی چرا و بی چون

Бе чун ва чигунау чроиим

بی چون و چگونه و چراییم

эй хоҷа ! агар ту шамси динӣ

ای خواجه! اگر تو شمس دینی

Аз рӯй ҳақиқат ончӣ моием :

از روی حقیقت آنچه ماییم:

эй соқии рӯҳпарвар мо

ای ساقی روح پرور ما

Лаъли ту шароби кавсари мо

لعل تو شراب کوثر ما

Рухсори ту : офтоби олам

رخسار تو: آفتاب عالم

Гуфтори ту : шаҳду шукри мо

گفتار تو: شهد و شکر ما

Савдои дароз « канти кнзо »

سودای دراز «کنت کنزا»

Зулфи ту ниҳод дар сари мо

زلف تو نهاد در سر ما

Фирдавсу Наими ҷовдон , нест

فردوس و نعیم جاودان، نیست

Бе васли рухи ту дар хури мо

بی وصل رخ تو در خور ما

Дар зулмати офариниш , омад

در ظلمت آفرینش، آمد

Хуршеди рухи ту раҳбари мо

خورشید رخ تو رهبر ما

Кӣ дил бар мо қарор гирад

کی دل بر ما قرار گیرد

То ҳаст рухи ту дилбари мо

تا هست رخ تو دلبر ما

Дар баҳри муҳӣти ишқат , эй ҷон !

در بحر محیط عشقت، ای جان!

Парварда шудааст гавҳари мо

پرورده شده است گوهر ما

Андеша набаст ҳеҷ сӯрат

اندیشه نبست هیچ صورت

Ҷуз рӯй ту дар баробари мо

جز روی تو در برابر ما

эй мусҳафи бахту фоли давлат

ای مصحف بخت و فال دولت

Масъӯд шуд аз ту ахтари мо

مسعود شد از تو اختر ما

Аз меҳри ту гашти қалби мо зар

از مهر تو گشت قلب ما زر

Шоиста сикка шуд зари мо

شایسته سکه شد زر ما

эй ҷавҳарӣ ар з рӯй маънӣ

ای جوهری ار ز روی معنی

Нашинохтае ту ҷавҳари мо

نشناخته ای تو جوهر ما

эй гавҳари ганҷи ломаконӣ

ای گوهر گنج لامکانی

Ҷононаи ҷону ҷони ҷонӣ

جانانه جان و جان جانی

Дар сӯрати нутқ , ошкоро

در صورت نطق، آشکارا

Дар ботин агарчӣ бас наоне

در باطن اگرچه بس نهانی

Аз айн ту шуд зуҳӯри ашё

از عین تو شد ظهور اشیا

эй гавҳари ломакон ! чаҳ конӣ ?

ای گوهر لامکان! چه کانی؟

Ҷонӣу ҷаҳону ҷисму ҷавҳар

جانی و جهان و جسم و جوهر

Ҳарчиз ки буд ва бошад онӣ

هرچیز که بود و باشد آنی

Бигузар зи худ ва бибин худо ро

بگذر ز خود و ببین خدا را

Кинаст нишон бе нишоне

کاین است نشان بی نشانی

Бар лавҳи вуҷӯд агарчӣ ҳарфӣ

بر لوح وجود اگرچه حرفی

Он нуқтаи туе ки дар миёнӣ

آن نقطه تویی که در میانی

Чун рафъ ниқоб кардӣ аз рух

چون رفع نقاب کردی از رخ

Бепарда шуд оби зиндагонӣ

بی پرده شد آب زندگانی

эй Мӯсои ҳақи талаб ! раҳо кун

ای موسی حق طلب! رها کن

Баҳс « арнӣ » ва « лнтароне »

بحث «ارنی » و«لن ترانی »

Ашё ҳама нотиқанд ва гуё

اشیا همه ناطقند و گویا

Лекин ба забон бе забонӣ

لیکن به زبان بی زبانی

Фонии шӯ ва дар бақои ватани соз

فانی شو و در بقا وطن ساز

эй толиби умри ҷовдонӣ !

ای طالب عمر جاودانی!

Бар сӯрат одамем , агарчӣ

بر صورت آدمیم، اگرچه

Дар хиттаи олами маъонӣ :

در خطه عالم معانی:

Хуршеди ҷамоли мо аён шуд

خورشید جمال ما عیان شد

Зон , зулмати ширку шак ниҳон шуд

زان، ظلمت شرک و شک نهان شد

Анвори таҷаллӣоти ҳасанаш

انوار تجلیات حسنش

Бар зарра фитоду зарра ҷон шуд

بر ذره فتاد و ذره جان شد

Бар ҷисм Ромем чун назар кард

بر جسم رمیم چون نظر کرد

ӯ зиндау ҳӣ ҷовдон шуд

او زنده و حی جاودان شد

Бинмуд ба ҳаркии чеҳраи хеш

بنمود به هرکه چهره خویش

Аз шак барраед ва бегумон шуд

از شک برهید و بی گمان شد

Аз нуқтау ҳарфи хату холаш

از نقطه و حرف خط و خالش

Асрори каломи ҳақ баён шуд

اسرار کلام حق بیان شد

Ҳар зарра ки шуд қабули фазлаш

هر ذره که شد قبول فضلش

Мақбули замин ва осмон шуд

مقبول زمین و آسمان شد

Чашмӣ ки шуд аз Рахши мунаввар

چشمی که شد از رخش منور

Бино ба ҷамоли ғайб дон шуд

بینا به جمال غیب دان شد

Танзилу китоби сӯрат ӯ

تنزیل و کتاب صورت او

Тафсири ҳақоиқ ҷаҳон шуд

تفسیر حقایق جهان شد

Ҳафт ояти мусҳафи ҷамолаш

هفت آیت مصحف جمالش

Мифтоҳ румуз кун факон шуд

مفتاح رموز کن فکان شد

Он дил ки нишони васл ӯ ёфт

آن دل که نشان وصل او یافت

Гуми гашти зи хеш ва бенишон шуд

گم گشت ز خویش و بی نشان شد

Чун қӯти савту нутқи мо буд

چون قوت صوت و نطق ما بود

Амре ки вуҷӯду халқ аз он шуд

امری که وجود و خلق از آن شد

Шуд ганҷи ниҳони мо ҳувайдо

شد گنج نهان ما هویدا

Ганҷӣ ки аз ӯст айни ашё

گنجی که از اوست عین اشیا

Ганҷӣ ки атои файз ӯ дод

گنجی که عطای فیض او داد

Ёқӯт ба кӯҳ ва дар ба дарё

یاقوت به کوه و در به دریا

Ганҷӣ ки зи коф ва навен ӯ шуд

گنجی که ز کاف و نون او شد

Таркиби вуҷӯди олами иншо

ترکیب وجود عالم انشا

Ганҷӣ ки аз ӯ шуд офарӣда

گنجی که از او شد آفریده

Имрӯзу приру дайу фардо

امروز و پریر و دی و فردا

Ганҷӣ ки насиб ҳар ки шуд дид

گنجی که نصیب هر که شد دید

Дар ҷинати ҷовдони худо ро

در جنت جاودان خدا را

эй сӯрати ғайри баста дар дил

ای صورت غیر بسته در دل

Саҳву ғалат ту ҳаст аз ӣнҷо

سهو و غلط تو هست از اینجا

Дар зоҳиру ботини ду олам

در ظاهر و باطن دو عالم

Моием ҳамаи ниҳону пайдо

ماییم همه نهان و پیدا

эй бехабар аз ҷаҳони ваҳдат

ای بی خبر از جهان وحدت

Бигузар зи дуе ва бош якто

بگذر ز دویی و باش یکتا

эй муфлис ! агар ба ганҷи маънӣ

ای مفلس! اگر به گنج معنی

Хоҳӣ ки шӯии басиру бино

خواهی که شوی بصیر و بینا

Қатъи назар аз вуҷӯд худ кун

قطع نظر از وجود خود کن

Аз нафйу субуту лоу ало

از نفی و ثبوت و لا و الا

То бар ту , чу офтоби машриқ

تا بر تو، چو آفتاب مشرق

Равшан шавад ин ба мағриби мо

روشن شود این به مغرب ما

Махмур мешабона моием

مخمور می شبانه ماییم

Паймонаи каш муғона моием

پیمانه کش مغانه ماییم

Мифтоҳи хзоини самовот

مفتاح خزاین سماوات

Мафтӯҳ шробхонаҳ моием

مفتوح شرابخانه ماییم

Масти лаби соқӣ « сқоҳм »

مست لب ساقی «سقاهم »

Дар ҷинат ҷовдона моием

در جنت جاودانه ماییم

Дар кӯии қаландарони таҷред

در کوی قلندران تجرید

Бериш ва бирават ва шона моием

بی ریش و بروت و شانه ماییم

Аз олами ломакон ва бе Киев

از عالم لامکان و بی کیف

Мурғи алиф ошиёна моием

مرغ الف آشیانه ماییم

Чангу даф ва бар бту неу авд

چنگ و دف و بر بط و نی و عود

Ашъортар ва тарона моием

اشعار تر و ترانه ماییم

Ойӣнаи сӯрати илоҳӣ

آیینه صورت الهی

Дар шаш ҷиҳат замона моием

در شش جهت زمانه ماییم

эй толиби зоти ҳақ ! худо ро

ای طالب ذات حق! خدا را

Гар май талабӣ нишона моием

گر می طلبی نشانه ماییم

Беҳад ва каронаем , агарчӣ

بی حد و کرانه ایم، اگرچه

Ҳади ҳама ва карона моием

حد همه و کرانه ماییم

Сӯзанда ширк ва ҳастӣ ғайр

سوزنده شرک و هستی غیر

Он оташи як забона моием

آن آتش یک زبانه ماییم

эй хоҷа ! з рӯй воҳидят

ای خواجه! ز روی واحدیت

Чун дар ду ҷаҳон ягона моием

چون در دو جهان یگانه ماییم

Дар хона на равоқи гардун

در خانه نه رواق گردون

Моием зи андаруну берун

ماییم ز اندرون و بیرون

Лайлӣ набӯд биҷузи рухи мо

لیلی نبود بجز رخ ما

Бар чеҳраи худ шудеми маҷнӯн

بر چهره خود شدیم مجنون

эй толиби ҳақ ! бибин худо ро

ای طالب حق! ببین خدا را

Дар сӯрати хубу ҳасани мавзун

در صورت خوب و حسن موزون

Ишқи рухи мост , онкӣ омад

عشق رخ ماست، آنکه آمد

Аз ҳастӣ ҳар ду олами афзӯн

از هستی هر دو عالم افزون

эй банда ба нафас шавам то кӣ ?

ای بنده به نفس شوم تا کی؟

?данеи талабии зи ҳиммати дун

دنیی طلبی ز همت دون

Рӯзӣ ки барои офариниш

روزی که برای آفرینش

Пайваста набӯд коф бо навен

پیوسته نبود کاف با نون

Моием дар ин замона , моием

ماییم در این زمانه، ماییم

Дар олам бе чаро ва бе чун

در عالم بی چرا و بی چون

( моием ки бӯдаем ва ҳастем

(ماییم که بوده ایم و هستیم

Бар ҳасани ҷамоли хеши мафтӯн )

بر حسن جمال خویش مفتون)

Кӣ ба шавад , эй марӣзи шаҳват !

کی به شود، ای مریض شهوت!

Ранҷи ту зи ФрФиўну афюн

رنج تو ز فرفیون و افیون

Девӣ ки туро зад , ӯ нахоҳад

دیوی که تو را زد، او نخواهد

Роми ту шудан , чаҳ хуонеи афсун ?

رام تو شدن، چه خوانی افسون؟

эй бехабар аз ҳақиқати мо !

ای بی خبر از حقیقت ما!

Воқифи шӯ аз ин ишорат акнӯн :

واقف شو از این اشارت اکنون:

Моием ҷаҳон « лии маъаи аллоҳ »

ماییم جهان «لی مع الله »

Мо аъзами шаънӣ , аллоҳи аллоҳ

ما اعظم شأنی، الله الله

Ҳастем зи орияти фақирӣ

هستیم ز عاریت فقیری

Дар ҳардуи ҷаҳон ба фазли ҳақи шоҳ

در هردو جهان به فضل حق شاه

Як қатраи зи ҳафт кишвари мост

یک قطره ز هفت کشور ماست

Аз моҳии ҳафт баҳр то моҳ

از ماهی هفت بحر تا ماه

« эй сарви баландқомати дӯст »

«ای سرو بلندقامت دوست »

Давр аз ту ҳамеша дасти кӯтоҳ

دور از تو همیشه دست کوتاه

Ойӣнаи моҳ тира гардад

آیینه ماه تیره گردد

Гар зонка з дил бароварем оҳ

گر زانکه ز دل برآوریم آه

Бо ту ғами дил чигуна гӯям

با تو غم دل چگونه گویم

Чун нестӣ аз ғами дили огоҳ

چون نیستی از غم دل آگاه

Моием азизи Мисри маънӣ

ماییم عزیز مصر معنی

Чун Юсуфи дили баромад аз чоҳ

چون یوسف دل برآمد از چاه

эй гӯша нишин ! мазан дам аз ишқ

ای گوشه نشین! مزن دم از عشق

Зонрў ки нае ту марди ин роҳ

زانرو که نه ای تو مرد این راه

Ишқи ту ба худ кашид мо ро

عشق تو به خود کشید ما را

Чун ҷазбаи каҳрабо , тани коҳ

چون جذبه کهربا، تن کاه

эй сӯфӣ ! агар чу бодаи софӣ

ای صوفی! اگر چو باده صافی

Май нӯш ва макун зи бодаи икроҳ

می نوش و مکن ز باده اکراه

То чун хат ӯ шавад муҳаққиқ

تا چون خط او شود محقق

Пеши ту ки мо ба коми дилхоҳ :

پیش تو که ما به کام دلخواه:

эй раҳбари мо ба олами зот

ای رهبر ما به عالم ذات

Рӯй ту ба ҳақи сабъи оёт

روی تو به حق سبع آیات

Шоистаи тоҷ сарварӣ нест

شایسته تاج سروری نیست

Он сар ки нашуд фитода дар пот

آن سر که نشد فتاده در پات

эй машриқи офтоби рӯят

ای مشرق آفتاب رویت

Мшкўаҳи вуҷӯди ҷумлаи заррот

مشکوة وجود جمله ذرات

Беасбу руху пиёдау фил

بی اسب و رخ و پیاده و فیل

Фарзин ту карда шоҳро мот

فرزین تو کرده شاه را مات

эй сӣ ва ду ҳарфи хату холат

ای سی و دو حرف خط و خالت

Дар арзи илоҳ ва дар самовот

در ارض اله و در سماوات

Ании лътшти аиҳо алрўҳ

انی لعطشت ایها الروح

Ман роҳкми Қуми асқнии ҳот

من راحکم قم اسقنی هات

Он зумра ки лоат ме парастанд

آن زمره که لات می پرستند

Анвори ту дидаанд дар лоат

انوار تو دیده اند در لات

Дар ишқи рухи ту ошиқӣ , кӯ

در عشق رخ تو عاشقی، کو

Мо сори шҳидои анаи мот

ما صار شهیدا انه مات

эй дар талабаш нарафта гомӣ

ای در طلبش نرفته گامی

Хоҳӣ ки рисӣ ба коми ҳайҳот

خواهی که رسی به کام هیهات

эй сӯфӣ умр дода бар бод

ای صوفی عمر داده بر باد

Май нӯшу биё ки мо мзии Фот

می نوش و بیا که ما مضی فات

Моием чу айн « канти кнзо »

ماییم چو عین «کنت کنزا»

Моием чу нору нуру машкот

ماییم چو نار و نور و مشکات

Бурқаъи зи рухи қамари барандоз

برقع ز رخ قمر برانداز

Асрори нФҳтаҳро дарандоз

اسرار نفهته را درانداز

Аз зулфу рухи оташӣу обӣ

از زلف و رخ آتشی و آبی

Дар ҷону дили ма ва хур андоз

در جان و دل مه و خور انداز

Сад фитнау шӯру шари барангез

صد فتنه و شور و شر برانگیز

Овозаи рӯз маҳшар андоз

آوازه روز محشر انداز

Занни ҳамаро ба ҳақ яқин кун

ظن همه را به حق یقین کن

Бунёди шак аз ҷаҳони барандоз

بنیاد شک از جهان برانداز

Бӯе ба хато фиристу оташ

بویی به خطا فرست و آتش

Дар нофаи машк ва анбар андоз

در نافه مشک و عنبر انداز

Ҳрдми з барои фитна , расмӣ

هردم ز برای فتنه، رسمی

Аз ғолия бар гул тар андоз

از غالیه بر گل تر انداز

эй ошиқи срўқомти дӯст !

ای عاشق سروقامت دوست!

Дар пои муборакаш сар андоз

در پای مبارکش سر انداز

Ганҷ ва гуҳараст ишқи ҷонон

گنج و گهر است عشق جانان

Худро ту ба ганҷ ва гавҳар андоз

خود را تو به گنج و گوهر انداز

эй соқии слсбилу кавсар

ای ساقی سلسبیل و کوثر

Паймона дар об кавсар андоз

پیمانه در آب کوثر انداز

Бигушо сари хам ки ташнаи гаштанд

بگشا سر خم که تشنه گشتند

Ин бодаи кашон соғар андоз

این باده کشان ساغر انداز

эй тоири олами ҳувият

ای طایر عالم هویت

Ваии сӣ ва ду мурғ шҳпр андоз

وی سی و دو مرغ شهپر انداز

Моием амини сари асмо

ماییم امین سر اسما

Моием ҳақиқати мсмо

ماییم حقیقت مسما

Дар сӯрати обу хоки пинҳон

در صورت آب و خاک پنهان

Дар холу хатнигор пайдо

در خال و خط نگار پیدا

эй ҳасани ту дар ҷаҳони хӯбӣ

ای حسن تو در جهان خوبی

Бешабаҳу шарик ва мислиу ҳамто

بی شبه و شریک و مثل و همتا

Моием сафинае ки дар вай

ماییم سفینه ای که در وی

Ҷамъ омадааст ҳафт дарё

جمع آمده است هفت دریا

Айни ҳамагар нае , чаро нест

عین همه گر نه ای، چرا نیست

Ғайр аз ту ҳақиқатӣ дар ашё

غیر از تو حقیقتی در اشیا

эй толиби гавҳари ҳақиқат !

ای طالب گوهر حقیقت!

Дар баҳр диласт , дида бигушо

در بحر دل است، دیده بگشا

Назораи сӯрат худо кун

نظاره صورت خدا کن

Дар сӣ ва ду хати ваҷҳи зебо

در سی و دو خط وجه زیبا

эй дар талаби лақои маҳбӯб

ای در طلب لقای محبوب

Дил соф кун , оинаи мусаффо

دل صاف کن، آینه مصفا

Ҳайҳот ки ҳақ набинӣ имрӯз

هیهات که حق نبینی امروز

эй ғарра ба ваъдаҳои фардо

ای غره به وعده های فردا

Ҷуз рӯй ту бут наме парастем

جز روی تو بت نمی پرستیم

эй каъбаи ҳасану қиблаи мо

ای کعبه حسن و قبله ما

Чун аз гули одам , эй насимӣ

چون از گل آدم، ای نسیمی

Таркиби вуҷӯд мо шуд иншо

ترکیب وجود ما شد انشا