Ба зоти поки худои Карим бе ҳамто

به ذات پاک خدای کریم بی همتا

Ки аз ирода ӯ гашти сар « кун » пайдо

که از اراده او گشت سر «کن » پیدا

Ба холиқӣ ки муназзаҳи зи кул махлуқ аст

به خالقی که منزه ز کل مخلوق است

Ба ошиқӣ ки ба ишқи лақо буд шайдо

به عاشقی که به عشق لقا بود شیدا

Ба ҳокимӣ ки ба ҳикмат мтобът фармуд

به حاکمی که به حکمت متابعت فرمود

Ки бо слўаҳи ҳзр бо сафар дигар всто

که با صلوة حضر با سفر دگر وسطا

( кунанд рӯй ) тавваҷуҳ ба қалъае ки малик

(کنند روی) توجه به قلعه ای که ملک

Суҷуд кард ва бар онаст ҳар сабоҳу мсо

سجود کرد و بر آن است هر صباح و مسا

Ба одамӣ ки зи фазли илоҳ доно шуд

به آدمی که ز فضل اله دانا شد

Ба одамӣ ки худо гуфт : илми алосмо

به آدمی که خدا گفت: علم الاسما

Ба одамӣ ки муаллими бад ӯ малоик ро

به آدمی که معلم بد او ملائک را

Ба лоам ва бе ки калом худост дар ҳамаи ҷо

به لام و بی که کلام خداست در همه جا

Ба ҳар набӣ ки ба мазҳар даромад ва бигузашт

به هر نبی که به مظهر درآمد و بگذشت

Ба ҳар вале ки васӣ бӯда ӯ ба қавли худо

به هر ولی که وصی بوده او به قول خدا

Бидон Муҳамади уммӣ ки дар шаби миъроҷ

بدان محمد امی که در شب معراج

Қадами ниҳоду гузашт аз мақом « аўоднӣ »

قدم نهاد و گذشت از مقام «اوادنی »

Ки мазҳар вале аллоҳи алии Абӯтолиб

که مظهر ولی الله علی ابوطالب

Ҳқиқтои зи Муҳамад , алӣ набӯд ҷудо

حقیقتا ز محمد، علی نبود جدا

Алии каломи худоу алӣ вале худо

علی کلام خدا و علی ولی خدا

Алии васии расӯлу алии эмоми ҳудо

علی وصی رسول و علی امام هدی

Алӣаст фазли илоҳӣ ки мазҳар том аст

علی است فضل الهی که مظهر تام است

Ба ҳарчӣ гуфт ва бигӯед , магӯ ки чун ва чаро

به هرچه گفت و بگوید، مگو که چون و چرا

Алӣаст одам ва ҳам ӯ Муҳамаду Меҳдӣ

علی است آدم و هم او محمد و مهدی

Алии Муҳамади уммӣу Мӯсоу исо

علی محمد امی و موسی و عیسی

Ба ҳукми онкӣ алӣ гуфт : « анои каломи аллоҳ »

به حکم آنکه علی گفت: «انا کلام الله »

Калом , дасти тасарруфи ниҳода дар ҳамаи ҷо

کلام، دست تصرف نهاده در همه جا

Ба ҳукм « нФски нафасӣ » набии алиро гуфт

به حکم «نفسک نفسی » نبی علی را گفت

Ба ҳукм « дмки дамӣ » алӣаст нуқта бо

به حکم «دمک دمی » علی است نقطه با

Ба ҳукм « канти маъаи алонбёءи саро » ӯст

به حکم «کنت مع الانبیاء سرا» اوست

Ба ҳукм « срти маъаӣ » гуфт : ё алӣ , ҷҳро

به حکم «صرت معی » گفت: یا علی، جهرا

Биҷузи худо ки шиносад чунонкӣ ҳаст алӣ

بجز خدا که شناسد چنانکه هست علی

Биҷузи алӣ ки шиносад чунонкӣ ҳаст худо

بجز علی که شناسد چنانکه هست خدا

Алӣаст Хизри набӣ ва алӣаст иброҳӣм

علی است خضر نبی و علی است ابراهیم

Алӣаст Нӯҳу сулаймон , алӣ буд яҳё

علی است نوح و سلیمان، علی بود یحیی

Чаҳ дар саводу баёз ва чаҳ дар вуҳушу туюр

چه در سواد و بیاض و چه در وحوش و طیور

Чаҳ дар замин ва чаҳ дар осмону бинҳмо

چه در زمین و چه در آسمان و بینهما

Ҳамаи каломи хдоинди нотиқу сомит

همه کلام خدایند ناطق و صامت

Аносу ҷумлаи ашё ба ҳукм « антқно »

اناس و جمله اشیا به حکم «انطقنا»

Мсбҳаст ба зоти худо , каломи қадим

مسبح است به ذات خدا، کلام قدیم

Ба ҳар сифат ки барояд чунонкӣ дар ҳсбо

به هر صفت که برآید چنانکه در حصبا

Вуҷӯди одами хокӣ ки мазҳар ҳақ аст

وجود آدم خاکی که مظهر حق است

Мисоли илми илоҳӣ буд зи сар то по

مثال علم الهی بود ز سر تا پا

Навиштаи хати илоҳӣ ки хат хубон аст

نوشته خط الهی که خط خوبان است

Саҳеҳ бошаду солими зи сарфи иллат ҳо

صحیح باشد و سالم ز صرف علت ها

Ба ваҷҳи одами хокии навиштаи сӣ ва ду хат

به وجه آدم خاکی نوشته سی و دو خط

Биҷузи худоӣ ки хонд чунон хати зебо

بجز خدای که خواند چنان خط زیبا

Чу машки ноб : муаттар , чу зулфи хубон : ҷаъд

چو مشک ناب: معطر، چو زلف خوبان: جعد

Ба рӯй рӯзи дароварда чун шаби ялдо

به روی روز درآورده چون شب یلدا

з рӯй дӯсти хати машки ранги ънбрбўӣ

ز روی دوست خط مشک رنگ عنبربوی

Бихон ки хат савобаст он на хати хато

بخوان که خط صواب است آن نه خط خطا

Касе ки хат илоҳӣ нахонд ҳеҷ нахонд

کسی که خط الهی نخواند هیچ نخواند

Бимонадааст ба ҷаҳли андар ва чу хар ба хало

بمانده است به جهل اندر و چو خر به خلا

Касе ки рӯй ҳақиқат надид ҳеҷ надид

کسی که روی حقیقت ندید هیچ ندید

Ҳамеша чашми мисолаши бад-ӣн буд аъамӣ

همیشه چشم مثالش بدین بود اعمی

Бимонада то ба қиёмат ба ҷаҳли хеши муқӣм

بمانده تا به قیامت به جهل خویش مقیم

Ба ҳеҷ рӯй надида ба дида рӯй шумо

به هیچ روی ندیده به دیده روی شما

Хуҷастаи толеъи он кас ки дида бигушоед

خجسته طالع آن کس که دیده بگشاید

з рӯй зоҳиру ботин ба ҳақ шавад бино

ز روی ظاهر و باطن به حق شود بینا

Ба ҳукм « ман урф нафса » ба қавли расӯл

به حکم «من عرف نفسه » به قول رسول

Бад-ӣн « Фқди урфи раба » алӣ гуё

بدین «فقد عرف ربه » علی گویا

Саводи ваҷҳи Муҳамад ки дар ҳадис омад

سواد وجه محمد که در حدیث آمد

Чунонкии сабъ мсонӣаст аз рухи ҳавво

چنانکه سبع مثانی است از رخ حوا

Агар ту маърифати нафаси худ наме доне

اگر تو معرفت نفس خود نمی دانی

Бидон ки гуфтаам аз гуфта алии ъло :

بدان که گفته ام از گفته علی علا:

Агарчӣ зоти худо аз сифот мунфак нест

اگرچه ذات خدا از صفات منفک نیست

Чаҳ донад онкӣ надонад ҳақиқати ашё

چه داند آنکه نداند حقیقت اشیا

Худост қодиру холиқ , дигар ҳамаи махлуқ

خداست قادر و خالق، دگر همه مخلوق

Худост бар ҳамаи ашёи муҳӣту роҳнамо

خداست بر همه اشیا محیط و راهنما

Туро ки раҳ нанамуданд чигуна раҳи ёбӣ

ترا که ره ننمودند چگونه ره یابی

Далел : илми илоҳӣ , зи пер ва аз бурно

دلیل: علم الهی، ز پیر و از برنا

Маро расад ки дам аз илми ҳақи занам ки маро

مرا رسد که دم از علم حق زنم که مرا

Дилӣаст олам ва дар канаи илм « ӯ аднӣ »

دلی است عالم و در کنه علم «او ادنی »

Ҳадиси ман зи каломи худоӣ берун нест

حدیث من ز کلام خدای بیرون نیست

Ба маънии ин сухани ойӣна Эйаст рӯй намо

به معنی این سخن آیینه ای است روی نما

Марои зи фазл илоҳӣаст дидаи равшан

مرا ز فضل الهی است دیده روشن

Марои зи нутқи илоҳии забон буд гуё

مرا ز نطق الهی زبان بود گویا

Ба мадҳат вале аллоҳ , ба зикри ҳии қадим

به مدحت ولی الله، به ذکر حی قدیم

Ба назму насри музайян чу лؤлؤи лои ло

به نظم و نثر مزین چو لؤلؤ لا لا

зи баъди Аҳмади мухтори эмоми ман алӣ аст

ز بعد احمد مختار امام من علی است

Ки оламаст ба қуръону сари кашфи ғто

که عالم است به قرآن و سر کشف غطا

Пас аз алӣ , ҳасани бен алӣаст раҳбари дайн

پس از علی، حسن بن علی است رهبر دین

Дигар ҳусайн алӣ кӯаст Сайиди шуҳадо

دگر حسین علی کوست سید شهدا

Эмоми зин ибодасту боқиру содиқ

امام زین عباد است و باقر و صادق

Чунонкии Мӯсои козим , дигар алии ризо

چنانکه موسی کاظم، دگر علی رضا

Муҳамади тақии он кӯ ба зуҳд машҳур аст

محمد تقی آن کو به زهد مشهور است

Дигар алии нақии он эмоми моҳи лақо

دگر علی نقی آن امام ماه لقا

зи баъдашони ҳасани аскарӣ ширдил аст

ز بعدشان حسن عسکری شیردل است

Ки буд ёри аҳбоу қотили аъдо

که بود یار احبا و قاتل اعدا

Муҳамади бен ҳасан , соҳиби замони Меҳдӣ

محمد بن حسن، صاحب زمان مهدی

Ки ӯст соҳиби таъвилу муфаххари фуқаро

که اوست صاحب تأویل و مفخر فقرا

Намӯд рӯй чу моҳи ду ҳафт ва кард онгаҳ

نمود روی چو ماه دو هفت و کرد آنگه

Баёни шқи қамарро зи хати астсўо

بیان شق قمر را ز خط استسوا

Чу дар мақоми тавваҷуҳ ба илм ме рафтам

چو در مقام توجه به علم می رفتم

Гуҳӣ ба қӯт ва гоҳе ба нутқу гуҳ ба ҳудо

گهی به قوت و گاهی به نطق و گه به هدی

Ба гӯши ҳуши ман хастаи дили зи олами ғайб

به گوش هوش من خسته دل ز عالم غیب

зи файзи фазли илоҳӣ чунин расед Нидо :

ز فیض فضل الهی چنین رسید ندا:

Нсимё ! зи насими риёзи маърифатат

نسیمیا! ز نسیم ریاض معرفتت

Ҳамеи дамади дами ирфон чу хайрӣ аз хоро

همی دمد دم عرفان چو خیری از خارا

Ту дар муҳӣти Бақоӣ чу Хизри равшандил

تو در محیط بقایی چو خضر روشندل

Туро чаҳ ғам ки ба мавҷ андараст баҳри фано

ترا چه غم که به موج اندر است بحر فنا

Дар ин бидам ки дигар раҳи хитоби лами излӣ

در این بدم که دگر ره خطاب لم یزلی

Расед бар дилам аз файзи олами боло

رسید بر دلم از فیض عالم بالا

Чу дар муҳӣти фанои ғӯта бақо хӯрдам

چو در محیط فنا غوطه بقا خوردم

Насиб , сӣ ва ду дар шуд марои зи як дарё

نصیب، سی و دو در شد مرا ز یک دریا

Яқин бидон ки марои ҷуз ба чордаҳи маъсӯм

یقین بدان که مرا جز به چارده معصوم

Набӯд ва нест ва нахоҳад бадан дигар млҷо

نبود و نیست و نخواهد بدن دگر ملجا

Марост дасти иродат ба домани ҳайдар

مراست دست ارادت به دامن حیدر

Ки ӯст Носиру ҳодии ман ба рӯзи ҷазо

که اوست ناصر و هادی من به روز جزا

Ба чордаҳи хати амрад ки бар рух ҳур аст

به چارده خط امرد که بر رخ حور است

Ба ҳафт хомаи навишта чу анбари Соро ,

به هفت خامه نوشته چو عنبر سارا،

Ки киштии танам ар бишиканади ҳаводиси мавҷ

که کشتی تنم ار بشکند حوادث موج

Расони ту таҳтаи ҷон дар канори оли ъабо

رسان تو تخته جان در کنار آل عبا

Ки дар миёни дил ва ҷон сиришта меҳр алӣ аст

که در میان دل و جان سرشته مهر علی است

Бад-ӣни муқайяду вориси зи ҷад ва аз обо

بدین مقید و وارث ز جد و از آبا

Агарчӣ теғи аҷали сари зи тан ҷудо созад

اگرچه تیغ اجل سر ز تن جدا سازد

Равони зи меҳри алии зарраи сон буд дрўо

روان ز مهر علی ذره سان بود دروا

Мабош ғарра ба илм ва ба гуфту гӯйу шинохт

مباش غره به علم و به گفت و گوی و شناخت

Ки беамал натавон шуд ба ҷинати алмأўӣ

که بی عمل نتوان شد به جنت المأوی

Ба хон ҷинат агар илм буд аз он амал аст

به خوان جنت اگر علم بود از آن عمل است

Ба илми мард амал карда мерасад ба худо

به علم مرد عمل کرده می رسد به خدا