Машъали хуршед каз нураши ҷаҳонро зевар аст

مشعل خورشید کز نورش جهان را زیور است

Чанд бошӣ гарм дар чеҳраш ки ташт озар аст

چند باشی گرم در چهرش که طشت آذر است

Доғҳо дорад фалак бар сина аз меҳри Рахш

داغها دارد فلک بر سینه از مهر رخش

Пинаҳои доғ бошад он ки гӯйӣ ахтар аст

پینه های داغ باشد آن که گویی اختر است

То задойад занг аз ойӣнаи чархи кабӯд

تا زداید زنگ از آیینه چرخ کبود

Моҳи нав ҳар моҳ ҳамчун сайқал равшангар аст

ماه نو هر ماه همچون صیقل روشنگر است

Меҳрбонӣ май намояди офтоб аммо чаҳ суд

مهربانی می نماید آفتاب اما چه سود

Наварӯсиро ки рӯй хуби зер чодар аст

نوعروسی را که روی خوب زیر چادر است

Чун масеҳогар буд бар офтобати такяи гоҳ

چون مسیحا گر بود بر آفتابت تکیه گاه

Рӯзи охири хишт болинасту хокат бистар аст

روز آخر خشت بالین است و خاکت بستر است

Ҳамчуи қоруни толиби ганҷӣ вале огаҳ на Эй

همچو قارون طالب گنجی ولی آگه نه ای

Зон ки дар ҳар ҷо ки ганҷӣ ҳаст мораш бар сар аст

زان که در هر جا که گنجی هست مارش بر سر است

Киштии офоқро аз моли моломоли дон

کشتی آفاق را از مال مالامال دان

Кӣ саломат меравад кин баҳри пуршӯр ва шар аст

کی سلامت می رود کاین بحر پرشور و شر است

Бар умеди оби ҳайвон аз чаҳ бояд кунад ҷон ?

بر امید آب حیوان از چه باید کند جان؟

Оқибати лаб ташна хоҳад мард агар Искандар аст

عاقبت لب تشنه خواهد مرد اگر اسکندر است

Малики дунёи сар ба сар чун хонаи занбӯри дон

ملک دنیا سر به سر چون خانه زنبور دان

Гоҳ дар ваии шаҳди софии гоҳи заҳр ва нашутур аст

گاه در وی شهد صافی گاه زهر و نشتر است

По ба ҳурмат на ба рӯй хок агар дории хабар

پا به حرمت نه به روی خاک اگر داری خبر

Кин ғубори тираи фарқи хусравон кишвар аст

کاین غبار تیره فرق خسروان کشور است

Конгресси айвон шаҳ мегуяд аз дорои нишон

کنگره ایوان شه می گوید از دارا نشان

Хишти чархи перзани хоки Қубод ва қайсар аст

خشت چرخ پیرزن خاک قباد و قیصر است

Ҳар гулӣ каз хок май раведи нишон глрхӣ аст

هر گلی کز خاک می روید نشان گلرخی است

Сабзаи бартарафи чамани хат батон дилбар аст

سبزه برطرف چمن خط بتان دلبر است

Гарчи олам буд дар фармони санҷари он замон

گرچه عالم بود در فرمان سنجر آن زمان

Синҷидӣ ноед буруни онҷо ки хок санҷар аст

سنجدی ناید برون آنجا که خاک سنجر است

Тани яке мушти ғубори андари раҳ бод фаност

تن یکی مشت غبار اندر ره باد فناست

Умри кӯҳи барф , лекини офтобаш бар сар аст

عمر کوه برف، لیکن آفتابش بر سر است

Одамиро маърифат бояд на ҷома аз ҳарир

آدمی را معرفت باید نه جامه از حریر

Дар садаф бингар ки ӯро сина пургавҳар аст

در صدف بنگر که او را سینه پرگوهر است

Мардро ҷуръат ба кор ояд на ханҷар дар миён

مرد را جرأت به کار آید نه خنجر در میان

Варна ҳар пари мокиёниро ба паҳлу ханҷар аст

ورنه هر پر ماکیانی را به پهلو خنجر است

Гар нае аблаҳи Марв бо ҳирси зар дар зери хок

گر نه ای ابله مرو با حرص زر در زیر خاک

Ҳар ки ҳирс мол дорад мӯши дашт маҳшар аст

هر که حرص مال دارد موش دشت محشر است

Чокари ду нон машав аз баҳри як лаби нон ки ту

چاکر دو نان مشو از بهر یک لب نان که تو

Ғофилӣу ризқи ту бар ту зи ту ошиқ тар аст

غافلی و رزق تو بر تو ز تو عاشق تر است

Меҳри зар аз сина берун кун ки сандӯқи лаҳад

مهر زر از سینه بیرون کن که صندوق لحد

Ҷои зикр ва тоъатаст онҷо на мأўоӣ зар аст

جای ذکر و طاعت است آنجا نه مأوای زر است

Фикри Малтаи бардаи хоб аз дидаи шабҳои дароз

فکر مالت برده خواب از دیده شبهای دراز

Ёд мурдан кун ки Малтаи ворисонро дархур аст

یاد مردن کن که مالت وارثان را درخور است

Моли ту морасту ақраб чанд варзии меҳр ӯ ?

مال تو مار است و عقرب چند ورزی مهر او؟

Ҳеҷ кас дидӣ ки дар дунёи муҳиб аждараст ?

هیچ کس دیدی که در دنیا محب اژدر است؟

Матлаъи дигари шинав каз истимоъаши гӯши халқ

مطلع دیگر شنو کز استماعش گوش خلق

Ибратӣ гирад , ҳар он гӯшӣ ки дар вай гавҳар аст

عبرتی گیرد، هر آن گوشی که در وی گوهر است