Равшанаст ин ва рост ме гуяд
روشن است این و راست میگوید
Он ки « ма рӯй мост » ме гуяд
آن که «مه روی ماست» میگوید
Сарвро , ёр , « агар на ошиқи мост
سرو را، یار، «اگر نه عاشق ماست
Пой дар гул чарост ? » ме гуяд
پای در گل چراست؟» میگوید
Сунбулаш гуфт « малик ҳасан марост »
سنبلش گفت «ملک حسن مراست»
Каҷ нишастааст ва рост ме гуяд
کج نشسته است و راست میگوید
Гуфтам эй дили зи ишқи яктои шӯ
گفتم ای دل ز عشق یکتا شو
« сари зулфаши дўтост » ме гуяд
«سر زلفش دوتاست» میگوید
Бар дар дил , ғамаш , чу мегӯям :
بر در دل، غمش، چو میگویم:
Кистӣ ? , « ошност » ме гуяд
کیستی؟، «آشناست» میگوید
Ман « миёнат куҷост ? » ме гӯям
من « میانت کجاست؟» میگویم
ӯ « миёнам куҷост » ме гуяд
او «میانم کجاست» میگوید
Сӯраташро зи ҳаркии пурсидам
صورتش را ز هرکه پرسیدم
« ҷом гетӣ намост » ме гуяд
«جام گیتینماست» میگوید
Ҳарки ӯро ба чашм маънӣ дид
هرکه او را به چشم معنی دید
« ба ҳақиқат худост » ме гуяд
«به حقیقت خداست» میگوید
Чини зулфаш ба машк ме хонам
چین زلفش به مشک میخوانم
« ҳама фикрат хатост » ме гуяд
«همه فکرت خطاست» میگوید
Гуфтамаш : ҳоҷатам барор аз лаб
گفتمش: حاجتم برآر از لب
« ҳош ллаҳ равост » ме гуяд
«حاش لله رواست» میگوید
« ҳамчуи чашми хушнигор аз хоб
«همچو چشم خوش نگار از خواب
Фитнае брнхост » ме гуяд
فتنهای برنخاست» میگوید
Дилбарам , як нафаси висолаш ро
دلبرم، یک نفس وصالش را
Ҳарду олам баҳост » ме гуяд
هردو عالم بهاست» میگوید
Бо ман абрӯу хату зулфу Рахш
با من ابرو و خط و زلف و رخش
« рӯз ҳар васл ва лақост » ме гуяд
«روز هر وصل و لقاست» میگوید
Лаби ҷони парвариши насимӣ ро
لب جانپرورش نسیمی را
« масти он чашмҳост » ме гуяд
«مست آن چشمهاست» میگوید