Дар замирами рӯзу шаби нақши ту май бандади хаёл
در ضمیرم روز و شب نقش تو میبندد خیال
Ҷузи ту нақшӣ дар хаёлам сӯратӣ бошад маҳол
جز تو نقشی در خیالم صورتی باشد محال
Ҳаст бо ишқати марои пайванди ҷонӣ то абад
هست با عشقت مرا پیوند جانی تا ابد
Ҷовдон зон бо туам ҳарҷо ки ҳастам дар висол
جاودان زان با توام هرجا که هستم در وصال
Ҷони ман бо меҳри рӯят улфатӣ дорад чунон
جان من با مهر رویت الفتی دارد چنان
Каз вуҷӯди хеш ва аз кун ва макон дорад малол
کز وجود خویش و از کون و مکان دارد ملال
Дорам аз хуршеди рӯяти оташӣ дар ҷону дил
دارم از خورشید رویت آتشی در جان و دل
Вази хаёли нақши абрӯӣ ту ҳастам чун ҳилол
وز خیال نقش ابروی تو هستم چون هلال
Қомати сарви гули андоми ту дар боғи биҳишт
قامت سرو گل اندام تو در باغ بهشت
Бишиканади бозори тӯборо ба ҳади эътидол
بشکند بازار طوبی را به حد اعتدال
Орзӯманди ҷамоли каъбаи васли туро
آرزومند جمال کعبه وصل ترا
Оташи шавқи ту дар ҷони хуштар аз оби зулол
آتش شوق تو در جان خوشتر از آب زلال
Воқифи сар « саводи алўҷаҳи фии алдорин » ҳаст
واقف سر «سواد الوجه فی الدارین » هست
Ҳар ки ин маънӣ биҷуст аз абҷади он зулфу хол
هر که این معنی بجست از ابجد آن زلف و خال
Пеши рухсорати гул аз шарм об гардад дар замон
پیش رخسارت گل از شرم آب گردد در زمان
Гар кунӣ азми гулистон бо чунин ҳасану ҷамол
گر کنی عزم گلستان با چنین حسن و جمال
Офтобӣ шуд насимӣ дар ҳавоӣ ӯ балӣ
آفتابی شد نسیمی در هوای او بلی
Зарраро хуршед созад ҳиммати соҳиби камол
ذره را خورشید سازد همت صاحب کمال