эй зи рухсорати илои арраҳмони зўолърши алсбил
ای ز رخسارت الی الرحمن ذوالعرش السبیل
Ани ҳаёи фии ҳавоҳо кули ман кони алқтил
ان حیا فی هواها کل من کان القتیل
Он ки чун Мӯсои набард аз нори ваҷҳати раҳ ба ҳақ
آن که چون موسی نبرد از نار وجهت ره به حق
Ҳамчуи фиръавнаши намояд дар назари хӯни оби нил
همچو فرعونش نماید در نظر خون آب نیل
Толиби ҳақ кӣ шудӣ восил ба зоти лами изл
طالب حق کی شدی واصل به ذات لم یزل
Хати ваҷҳат гар набӯдӣ толиби ҳақро далел
خط وجهت گر نبودی طالب حق را دلیل
Он ки касби илм « фазл » зи абҷад рӯят накард
آن که کسب علم «فضل » ز ابجد رویت نکرد
Рӯзгори умр дар таътил гум кард он ътил
روزگار عمر در تعطیل گم کرد آن عطیل
Нори ғайрати сӯзи рӯят буд бе рӯйу риё
نار غیرت سوز رویت بود بی روی و ریا
Оташӣ кон шуд гули Садбаргу райҳон бар халил
آتشی کان شد گل صدبرگ و ریحان بر خلیل
Воҳб сӯрат набаст ашбоҳро нақши вуҷӯд
واهب صورت نبست اشباح را نقش وجود
То нашуд хоки кафати арзоқи эшонро кафил
تا نشد خاک کفت ارزاق ایشان را کفیل
Бар ҷамоли олами ороят ки дод ҳасан дод
بر جمال عالم آرایت که داد حسن داد
Хатм шуд хӯбӣ , таъолии аллоҳи зиҳии фазли ҷалил
ختم شد خوبی، تعالی الله زهی فضل جلیل
Толиби зоти худоро сӣ ва ду хати рахт
طالب ذات خدا را سی و دو خط رخت
Дар ҳақиқат ҳар яке анои ҳдиноаҳи алсбил
در حقیقت هر یکی انا هدیناه السبیل
Қатрае буд аз даҳонати чашмае кон дар биҳишт
قطره ای بود از دهانت چشمه ای کان در بهشت
Ҳақ таъолӣ хондаш айнан тсмии слсбил
حق تعالی خواندش عینا تسمی سلسبیل
Неъматӣ каз холу хат ънбринт ёфтам
نعمتی کز خال و خط عنبرینت یافتم
Ҳосили дунёу уқбо назд он бошад қалил
حاصل دنیا و عقبی نزد آن باشد قلیل
Ҷон ба буии васли зулфат май даҳуми лекини аҷаб
جان به بوی وصل زلفت می دهم لیکن عجب
Гар бадаст ояд ба сад ҷони ончунон умри тавил
گر بدست آید به صد جان آنچنان عمر طویل
Тилсони зулфи мишкӣни ту буд андохта
طیلسان زلف مشکین تو بود انداخته
Бар сари нури таҷаллӣ дар азали зилли злил
بر سر نور تجلی در ازل ظل ظلیل
Сӯрат рӯй ту ҳаст ойӣнаи зоти худо
صورت روی تو هست آیینه ذات خدا
Лекини ин маънӣ куҷо донад ъзозили ъзил ?
لیکن این معنی کجا داند عزازیل عزیل؟
Номаам алкитоб аз мусҳаф рӯй ту буд
نامه ام الکتاب از مصحف روی تو بود
Лавҳи маҳфӯзӣ каз он оварад қуръони Ҷабраил
لوح محفوظی کز آن آورد قرآن جبرئیل
( хати мишкӣни ту чун аз рухи барандозади ниқоб
(خط مشکین تو چون از رخ براندازد نقاب
Дар ҷамолаши вола ва ҳайрон шавад ақли Ақил )
در جمالش واله و حیران شود عقل عقیل)
Дасти қудрат бар рахт чун холи мишкӣн май ниҳод
دست قدرت بر رخت چون خال مشکین می نهاد
Осмони худро фурӯи барад аз ҳасад дар оби нил
آسمان خود را فرو برد از حسد در آب نیل
Арзи ҳақро сӣ ва ду нутқи ту буд « асқолҳо »
ارض حق را سی و دو نطق تو بود «اثقالها»
Ваъда « аноснлқӣ » буд аз он « қўлои сақил »
وعده «اناسنلقی » بود از آن «قولا ثقیل »
Кӣ шудӣ воқифи зи исо гар набӯдӣ омада
کی شدی واقف ز عیسی گر نبودی آمده
Дар изои сӣ ва ду хати рахт ъмо на?вил
در ازای سی و دو خط رخت عما نویل
Чун насимии роҳ агар барадӣ ба нутқ аз фазли ҳақ
چون نسیمی راه اگر بردی به نطق از فضل حق
Ҳамчуи исои зиндаи Монӣ то абад беқолу қил
همچو عیسی زنده مانی تا ابد بی قال و قیل