Гар ту ошиқ май шӯй бар « ваов » шӯ бар « ҷим » ва « ҳай »
گر تو عاشق می شوی بر «واو» شو بر «جیم » و «هی »
« ваҷҳ »ро май шӯи ту ошиқ кун назар дар « рай » ва « хӣ »
«وجه » را می شو تو عاشق کن نظر در «ری » و «خی »
« рух » мисол моҳ бошад , лаб чу об кавсар аст
«رخ » مثال ماه باشد، لب چو آب کوثر است
Гар шудӣ ташнаи биёи ту оби хур аз « лоам » ва « бе »
گر شدی تشنه بیا تو آب خور از «لام » و «بی »
« лаб » чу ёқӯтасту дандон бар мисол чун дар аст
«لب » چو یاقوت است و دندان بر مثال چون در است
Гар туро . . . Мно кун дар « хӣ » ва « тай »
گر ترا . . . منا کن در «خی » و «طی »
« хат » ҳақаст бар рух Юсуф бихон ту србср
«خط » حق است بر رخ یوسف بخوان تو سربسر
То бадоне чун навиштааст дастҳои « рай » ва « бе »
تا بدانی چون نوشته است دستهای «ری » و «بی »
« раб » ман моро зи зарқу зуҳд солусӣ раҳанд
«رب » من ما را ز زرق و زهد سالوسی رهاند
То ато кард бар ман дарвеши ҷом « мем » ва « ӣӣ »
تا عطا کرد بر من درویش جام «میم » و «یی »
« май » алоҷаст дар тани одами давои заъф ро
«می » علاج است در تن آدم دوای ضعف را
Кӯ буд андари назари ҳрдми марои он « бе » ва « тӣ »
کو بود اندر نظر هردم مرا آن «بی » و «تی »
« бут » чу маҳбӯбаст онҷо май буд ҳам васл ӯ
«بت » چو محبوب است آنجا می بود هم وصل او
Ҳарки бигурезад аз инҳо ӯ чаҳ бошад « хӣ » ва « рай »
هرکه بگریزد از اینها او چه باشد «خی » و «ری »
« хар » чаҳ донад ин суханҳо , ҳам магар донад касе
«خر» چه داند این سخنها، هم مگر داند کسی
Хонда бошад шеърҳои « навен » ва « син » ва « мем » ва « ӣӣ »
خوانده باشد شعرهای «نون » و «سین » و «میم » و «یی »