зи савдои сари зулфаши серум днгасту савдое

ز سودای سر زلفش سرم دنگ است و سودایی

Биё эй днгаҳи сари сӯфӣ ! бибин то дар чаҳ савдое

بیا ای دنگه سر صوفی! ببین تا در چه سودایی

Ту днги бодау бунагӣ на аз ишқи худои днгӣ

تو دنگ باده و بنگی نه از عشق خدا دنگی

Аз он пайвастаи дилтангӣ ба ғифлати умри Фрсоиӣ

از آن پیوسته دلتنگی به غفلت عمر فرسایی

Туро савдои симу зар , марои он сарви симин бар

تو را سودای سیم و زر، مرا آن سرو سیمین بر

Асир ва мубтало карда рабӯдаи ақлу доноӣ

اسیر و مبتلا کرده ربوده عقل و دانایی

Ҷаҳон аз фитнаи ҳасанаш пурошӯбасту пурғавғо

جهان از فتنه حسنش پرآشوب است و پرغوغا

Чаро зини фитнае ғофил чаро дар ҷангу ғавғое

چرا زین فتنه ای غافل چرا در جنگ و غوغایی

Ҳиҷоби хештани бинии з раҳ бурдору бихўди шӯ

حجاب خویشتن بینی ز ره بردار و بیخود شو

Ки натавон ҳасани ҳақ дидан ба худ бинӣу хўдроиӣ

که نتوان حسن حق دیدن به خود بینی و خودرایی

Ҷамоли ҳақ дар ин олам , бибин имрӯзу ҳақи байни шӯ

جمال حق در این عالم، ببین امروز و حق بین شو

Ки фардои кӯри хоҳӣ буд агар мавқуфи фардое

که فردا کور خواهی بود اگر موقوف فردایی

Якеро дидаи аҳвали зи каҷи бинӣ ду ме бинад

یکی را دیده احول ز کج بینی دو می بیند

Бибинигар нае аҳвал ба танҳоӣ ки танҳоӣ

ببینی گر نه ای احول به تنهایی که تنهایی

Ба хату холу зулф ӯ шуд ашёи ҷумлаи паймӯда

به خط و خال و زلف او شد اشیا جمله پیموده

Ту то кӣ зи оташи шаҳвати зи шаш сӯи бодпимоиӣ

تو تا کی ز آتش شهوت ز شش سو بادپیمایی

Бирав маҷнӯни шӯ ар хоҳӣ ки бинӣ рӯй Лайлӣ ро

برو مجنون شو ار خواهی که بینی روی لیلی را

Ки Лайлиро намебинад биҷузи маҷнӯни шайдое

که لیلی را نمی بیند بجز مجنون شیدایی

Ба чашмаши дил чаро додӣ нигар дар ман , нигар дар ман

به چشمش دل چرا دادی نگر در من، نگر در من

Ки ошиқ чун нигаҳ дорад дил аз таркони яғмое

که عاشق چون نگه دارد دل از ترکان یغمایی

Биё эй сӯрати раҳмон ! ки омад рӯзи он давлат

بیا ای صورت رحمان! که آمد روز آن دولت

Ки муштоқони рӯятро ниқоб аз чеҳра бигушое

که مشتاقان رویت را نقاب از چهره بگشایی

Шаб усарост он гесу ва қавсин исми он абрӯ

شب اسراست آن گیسو و قوسین اسم آن ابرو

Биёи ҳақро дар ин усаро бибингар марди усарое

بیا حق را در این اسرا ببین گر مرد اسرایی

Шудам дар қулзуми савдо чу гесуии ту ғарқ аммо

شدم در قلزم سودا چو گیسوی تو غرق اما

Дар ин дарёи ту ҳаркасро куҷо чун дар бадасти ое

در این دریا تو هرکس را کجا چون در بدست آیی

Дилам пурхӯн шуд аз савдо , биёи қиФол дил бигушо

دلم پرخون شد از سودا، بیا قیفال دل بگشا

Ки шавқати оташ маҳзасту зоти ишқи сафрое

که شوقت آتش محض است و ذات عشق صفرایی

Сифоти зоти мутлақро туе ойӣнаи сӯрат

صفات ذات مطلق را تویی آیینه صورت

Ба маънӣ гарчи аз ваҷҳ дигар асмои ҳусное

به معنی گرچه از وجه دگر اسمای حسنایی

Аз онру қиблаи рӯяти ҳудо ллъолмин омад

از آنرو قبله رویت هدی للعالمین آمد

Ки ҳақро мазҳари куллӣу ганҷи сари асмоиӣ

که حق را مظهر کلی و گنج سر اسمایی

Ту он Юсуфи лақои моҳӣ ки дар Мисри алуҳият

تو آن یوسف لقا ماهی که در مصر الوهیت

Азизи ҳақӣу ҳақро ҳам исм ва ҳам мсмоиӣ

عزیز حقی و حق را هم اسم و هم مسمایی

Малик шуд ошиқи рӯят аз онру мекунад саҷда

ملک شد عاشق رویت از آنرو می کند سجده

Чаҳ ҳасанаст ин таъолии аллоҳи бад-ӣни хӯбӣу зебоӣ

چه حسن است این تعالی الله بدین خوبی و زیبایی

Ту он хуршеди тобоне ки дар ?дане ва дар уқбо

تو آن خورشید تابانی که در دنیی و در عقبی

Ба рухсори офати ҷонҳо ба зулфи ороми дилҳое

به رخسار آفت جانها به زلف آرام دلهایی

Ба ҳасану сӯрату маънии туе он воҳиди мутлақ

به حسن و صورت و معنی تویی آن واحد مطلق

Ки чун зоти алуҳияти бахӯбии фарду яктое

که چون ذات الوهیت بخوبی فرد و یکتایی

Надид аз аввали фитрати ҷаҳон то охири хилқат

ندید از اول فطرت جهان تا آخر خلقت

Чу рӯяти сӯратии зонрў ки бе монандиу ҳамтоӣ

چو رویت صورتی زانرو که بی مانند و همتایی

зи ашё чун ҷудо донам туро эй айни ашё ? чун

ز اشیا چون جدا دانم تو را ای عین اشیا؟ چون

Муҳӣтӣ бар ҳамаи ашёу айни ҷумлаи ашёе

محیطی بر همه اشیا و عین جمله اشیایی

Вуҷӯд ҳарчӣ май байнами туе дар зоҳиру ботин

وجود هرچه می بینم تویی در ظاهر و باطن

Чаҳ олии гавҳарӣ ёрб ! чаҳ бе андозаи дарёӣ

چه عالی گوهری یارب! چه بی اندازه دریایی

Туе он олами ваҳдат ки ҳастӣ маншаи касрат

تویی آن عالم وحدت که هستی منشاء کثرت

Аз он дар ҷо наме ганҷӣ ки ҳам дар ҷо ва бе ҷое

از آن در جا نمی گنجی که هم در جا و بی جایی

Ниҳон чун гӯям эй дилбари туро аз дида , чун аъамӣ

نهان چون گویم ای دلبر تو را از دیده، چون اعمی

Ки дар ҳар зарра май байнам ки чун хуршеди пайдое

که در هر ذره می بینم که چون خورشید پیدایی

Биё эй бе назири ман ки хубони ду олам ро

بیا ای بی نظیر من که خوبان دو عالم را

Ба ҳасани худ ғанисозӣ чу рӯй худ бёроиӣ

به حسن خود غنی سازی چو روی خود بیارایی

Сарой ҳар ду оламро лақо бинмоӣ ва ҷинат кун

سرای هر دو عالم را لقا بنمای و جنت کن

Ки ризвони ҳарири андому ҳури сидраи болоӣ

که رضوان حریر اندام و حور سدره بالایی

Насимии нФҳаҳи исо дар ашё май дамади ҳрдм

نسیمی نفحه عیسی در اشیا می دمد هردم

Биё эй зиндагар муштоқи анфоси масеҳое

بیا ای زنده گر مشتاق انفاس مسیحایی