Бабради орому сабр аз ман парии пайкари длороиӣ

ببرد آرام و صبر از من پری پیکر دلارایی

Чаҳ бошад чораи корам ? намедонам , дили ороӣ

چه باشد چاره کارم؟ نمی دانم، دل آرایی

зи савдои сияҳ чашмон макун айби ман , эй носеҳ

ز سودای سیه چشمان مکن عیب من، ای ناصح

Ки дар сар май пазади ҳаркас , бақадр хеши савдое

که در سر می پزد هرکس، بقدر خویش سودایی

Ҳадиси тӯбо , эй доно ! бирав бигзор бо фардо

حدیث طوبی، ای دانا! برو بگذار با فردا

Ки дар сар дорам ин соъат , ҳавои сарви болоӣ

که در سر دارم این ساعت، هوای سرو بالایی

Ба чашми сари тавон дидани худоро дар рухи хубон

به چشم سر توان دیدن خدا را در رخ خوبان

Сари дидор агар дорӣ талаб кун чашми бенаӣ

سر دیدار اگر داری طلب کن چشم بینایی

Маро чун тани зи ҷон , эй ҷон ! мадори имрӯзи давр аз худ

مرا چون تن ز جان، ای جان! مدار امروز دور از خود

( ки пайванди ту бо ҷонам на имрӯзасту фардое )

(که پیوند تو با جانم نه امروز است و فردایی)

( нагунҷам дар ҳамаи олами ман бе маскани мискин )

(نگنجم در همه عالم من بی مسکن مسکین)

Чу хокам бар сари Кувайт , саодат гар диҳад ҷое

چو خاکم بر سر کویت، سعادت گر دهد جایی

Гирифт аз рӯй чун моҳи ту ашками ранги гулгунӣ

گرفت از روی چون ماه تو اشکم رنگ گلگونی

Чаҳ рангаст ин , каз ӯ гирад чунин ранги оби дарёӣ

چه رنگ است این، کز او گیرد چنین رنگ آب دریایی

Саводи тӯтии хатати забони нутқ май бандад

سواد طوطی خطت زبان نطق می بندد

Аҷабгар дар ҷаҳон бошад бад-ӣни хӯбии шкрхоиӣ

عجب گر در جهان باشد بدین خوبی شکرخایی

Тариқи солики ишқат чаҳ донад сокини хилват

طریق سالک عشقت چه داند ساکن خلوت

Қадам чун дар раҳи мардон наад ҳар сусти паймое

قدم چون در ره مردان نهد هر سست‌پیمایی

зи нури тоъат ар хоҳии мунаввари дидаи дил ро

ز نور طاعت ار خواهی منور دیده دل را

Биёу қибла ҷон кун рухи хуршеди симое

بیا و قبله جان کن رخ خورشید سیمایی

Насимии гашти савдоеи зи зулф ӯу ҷузи савдо

نسیمی گشت سودایی ز زلف او و جز سودا

зи фикр бесару пое чаҳ бандад : бесару пое

ز فکر بی‌سر و پایی چه بندد: بی‌سر و پایی