Офаринишро чу фатҳ албоб шуд

آفرینش را چو فتح الباب شد

Нури Аҳмади меҳри олам тоб шуд

نور احمد مهر عالم تاب شد

Раст аз ӯ нури имомони вФӣ

رست از او نور امامان وفی

Шуд буруҷи сайри он нури сафӣ

شد بروج سیر آن نور صفی

Пас баромади нури поки Фотима

پس برآمد نور پاک فاطمه

Он мубораки фотиҳатро хотима

آن مبارک فاتحت را خاتمه

Чордаҳи ҳайкал чу шуд аз ваии дуруст

چارده هیکل چو شد از وی درست

Нури поки анбиё зон нур раст

نور پاک انبیا زان نور رُست

Пас ба тартиби маротиб зон сувар

پس به ترتیب مراتب زان صور

Шуд ҳамаи зарроти акуони ҷилва гар

شد همه ذرات اکوان جلوه گر

Оре ! оре ! талъати аллоҳи нур

آری! آری! طلعت اللهُ نور

Ин чунин ойина Эй дорад зарур

این چنین آئینه‌ای دارد ضرور

Чун падеди орандаи болоу паст

چون پدید آرندۀ بالا و پست

Озмоиши хост аз қавли аласт

آزمایش خواست از قول اَلَست

Бар « балӣ » ва « ло » забонҳо боз шуд

بر «بلی» و «لا» زبانها باز شد

Нурӣу нораии зи ҳам мумтоз шуд

نوری و ناری ز هم ممتاز شد

Нурёни мأўӣ ба алӣин гирифт

نوریان مأوی به علّیین گرفت

Норёни ҷо дар так сҷин гирифт

ناریان جا در تک سجّین گرفت

Ногаҳони пайки худованди ҷалил

ناگهان پیک خداوند جلیل

Дар нуфуси афканди сяти алрҳил

در نفوس افکند صیت الرّحیل

Гуфт кӣ мурғони бустони аласт

گفت کی مرغان بستان اَلَست

Ҳин фурӯди оӣид аз боло ба паст

هین فرود آئید از بالا به پست

Аз биёбони таҷарруди хами занед

از بیابان تجّرد خَم زنید

Хайма дар обу гули одами занед

خیمه در آب و گل آدم زنید

Киштзораст ин ҳазизи хоку об

کشتزار است این حضیض خاک و آب

Дона , феъли ин нуфуси мустатоб

دانه، فعل این نفوس مستطاب

То нпошди донаро дар обу гул

تا نپاشد دانه را در آب و گل

Барзигари вақт дарав монад хаҷал

برزگر وقت درو ماند خجل

То нкорд тухмро дар обу хок

تا نکارد تخم را در آب و خاک

Брнчинди боғбон аз нахлу ток

برنچیند باغبان از نخل و تاک

То нагирад акс дар ойинаи ҷо

تا نگیرد عکس در آئینه جا

Каси наёбад зу нишони андари ҳаво

کس نیابد زو نشان اندر هوا

То ба деворӣ нтобад офтоб

تا به دیواری نتابد آفتاب

Партав ӯ кас набинад ҷуз ба хоб

پرتو او کس نبیند جز به خواب

Пас нуфус аз зеру боло пар гушӯд

پس نفوس از زیر و بالا پر گشود

Ҷумла дар чоҳ табиат шуд фурӯд

جمله در چاه طبیعت شد فرود

Дар ҳазиз чаҳ шикасти он болу пар

در حضیض چه شکست آن بال و پر

Ки придндӣ бидон дар авҷи зр

که پریدندی بدان در اوج ذرّ

Чун аҷин тинати зебоу зишт

چون عجین طینت زیبا و زشت

Дасти султони азал дар ҳам сиришт

دست سلطان ازل در هم سرشت

Шуд дафин он шамъҳои муштаал

شد دفین آن شمع های مشتعل

Дар шабистони мизоҷи обу гул

در شبستان مزاج آب و گل

Чун ҳаюло шуд мусаввир бо сувар

چون هیولا شد مُصَوَّر با صور

Ҳар як аз машкот худ шуд ҷилва гар

هر یک از مشکات خود شد جلوه گر

Лек табъи ихтилоти он сиришт

لیک طبع اختلاط آن سرشت

Шуд муассир дар мизоҷи хубу зишт

شد مؤثِّر در مزاج خوب و زشت

Нуру зулмат чун баҳам омад қарин

نور و ظلمت چون بهم آمد قرین

Ин аз он рангии пазируфти он аз ин

این از آن رنگی پذیرفت آن از این

Лоҷарам дар табъи аҳрору убайд

لاجرم در طبع احرار و عبید

Шуд тақозои табаи кории падед

شد تقاضای تبه کاری پدید

Пас Нидо омад зи авҷи кибриё

پس ندا آمد ز اوج کبریا

Бо гуруҳи анбиёу аўсё

با گروه انبیا و اوصیا

К-эй гуруҳ манеҳён бо шиква

کای گروه منهیان با شکوه

Ин сияҳи рўӣӣ ки шавед зини вуҷӯҳ

این سیه روئی که شوید زین وجوه

Бар наомад ин Нидоро каси мҷиб

بر نیامد این ندا را کس مجیب

Ҷузи қтили ҳақи ҳабиби ибни алҳбиб

جز قتیل حق حبیب ابن الحبیب

Он халили ҳаламу Айюби бало

آن خلیل حلم و ایّوب بلا

Нӯҳи тӯфону ҳусайни Карбало

نوح طوفان و حسین کربلا

Зонка аз арқони арши устуво

زانکه از ارکان عرش استوا

Рукни ақл аз нур Аҳмад шуд ба по

رکن عقل از نور احمد شد به پا

Рукни рӯҳ аз нури поки Муртазо

رکن روح از نور پاک مرتضی

Ҳикмат омӯз дабистони қазо

حکمت آموز دبستان قضا

Рукни нафасии қоим аз нури ҳасан

رکن نفسی قائم از نور حسن

Рукни табъӣ аз ҳусайни мумтаҳан

رکن طبعی از حسین مُمتَحَن

Чун дар ӣнҷо буд хилти тинатин

چون در اینجا بود خلط طینتین

наменабӯд онҷо ба ҷузи зикри ҳусайн

می نبود آنجا به جز ذکر حسین

Коваст раби улнуъи ин рукни васиқ

کاوست ربُّ النوع این رکن وثیق

Қиссаи кӯтаҳ ба , ки шуд маънии дақиқ

قصه کوته به، که شد معنی دقیق

Ин сухан дар хӯрд фаҳм ом нест

این سخن در خورد فهم عام نیست

Роҳ ишқаст ин раҳ ҳаммом нест

راه عشق است این ره حمّام نیست

Гуфт ҳақ : к-эии шоФъи хираду бузург

گفت حق: کای شافع خرد و بزرگ

Ин шафоати рости шартии баси сутург

این شفاعت راست شرطی بس سُتُرگ

Ҳар ки дар ин раҳи фанои фӣ аллоҳ нашуд

هر که در این ره فنا فی الله نشد

Бар сарири ҷурми бахше шаҳ нашуд

بر سریر جرم بخشی شه نشد

Боядат дар роҳи дайн эй муқтадо

بایدت در راه دین ای مقتدا

Кард ҷони баҳри гунаҳкорони фидо

کرد جان بهر گنهکاران فدا

Шаст аз фарзанду молу ъзу ҷоҳ

شست از فرزند و مال و عزّ و جاه

Даст , то бошӣ заъифонро паноҳ

دست، تا باشی ضعیفان را پناه

ОФтобо ! ҳин зи шарқи найзаи сар

آفتابا! هین ز شرق نیزه سر

Бози каш кин зулмат ояд масттар

باز کش کاین ظلمت آید مستتر

Даст аз дасти бародари шӯии чир

دست از دست برادر شوی چیر

Венаи зи пои афтодагонро дасти гир

وین ز پا افتادگان را دست گیر

Пайкар фарзанд кун дар хӯни ғариқ

پیکر فرزند کن در خون غریق

Май нишон аз оташи дӯзахи ҳариқ

می نشان از آتش دوزخ حریق

Шер бар Асғари даҳ аз пистони тир

شیر بر اصغر ده از پستان تیر 

Ташнагонро кун зи ҷӯии шери сайр

تشنگان را کن ز جوی شیر سیر

Бар кафи домод аз хӯн на хизоб

بر کف داماد از خون نِه خضاب

Нақши ҷурм осӣон мезан бар об

نقش جرم عاصیان میزن بر آب

Пои беморат ба ғул , чун банда кун

پای بیمارت به غُلّ، چون بنده کن

эй масеҳо ! мурдагонро зинда кун

ای مسیحا! مردگان را زنده کن

Хоҳарону духтарон май даҳ асир

خواهران و دختران می ده اسیر

Венаи асиронро раҳо кун аз съир

وین اسیران را رها کن از سعیر

Бози зан бар хаймаи оташ эй слил

باز زن بر خیمه آتش ای سلیل

намебикун оташи гулистон бар халил

می بکن آتش گلستان بر خلیل

Ҳин барон киштӣ ба хӯн дар Карбало

هین بران کشتی به خون در کربلا

Нӯҳро бурҳони зи тӯфони бало

نوح را برهان ز طوفان بلا

Ташнаи лаби бози ои берун аз Фурот

تشنه لب باز آی بیرون از فرات

Даҳ ҳазорон Хизрро оби ҳаёт

ده هزاران خضر را آب حیات

Мунҷии афтодагон дар чаҳ тўӣӣ

منجی افتادگان در چه توئی

Хӯни бадастовар ки сори аллоҳи тўӣӣ

خون بدست آور که ثارُ الله توئی

Пушти пои ло ба на харгоҳи зан

پشت پای لا به نُه خرگاه زن

Хайма дар саҳроӣ « алои аллоҳ » зан

خیمه در صحرای «الّا الله» زن

Ғарқаи дрхўн бо тан сдпораҳ бош

غرقه درخون با تن صدپاره باش

Бар гуноҳи муҷримон куффора бош

بر گناه مجرمان کفّاره باش

Кин чунин хӯнӣ бибояд Эй ҳамам

کاین چنین خونی بباید ای هُمام

То кунад ин нотамомонро тамом

تا کند این ناتمامان را تمام

Қалби акуонеи ту дар хӯн бош ғарқ

قلب اَکوانی تو در خون باش غرق

Хоки мотами рези оламро ба фарқ

خاک ماتم ریز عالم را به فرق

Кин сияҳи рӯеи зи афроди башар

کاین سیه رویی ز افراد بشر

наменашавед ғайри оби чашм тар

می نشوید غیر آب چشم تر

Гуфт он шоҳи сарири артзо

گفت آن شاه سریر اِرتِضا

Кончаҳ гуфтӣ , ҷумларо дорам ризо

کانچه گفتی، جمله را دارم رضا

Тарки молу тарки ҷону тарки аҳл

ترک مال و ترک جان و ترک اهل

Чун туе ҷонони басӣ саҳласт саҳл

چون تویی جانان بسی سهل است سهل

Ман худ аз худ нестам зон ту ам

من خود از خود نیستم زان تو ام

Ҳар чаҳ гўӣӣ , бандаи фармони туам

هر چه گوئی، بنده فرمان توام

Бода ам хӯнасту соқии дасти ишқ

باده‌ام خونست و ساقی دست عشق

Масти ишқами масти ишқами масти ишқ

مست عشقم مست عشقم مست عشق

Гуфт эзад : к-эии шаҳи Аҳмади сиришт

گفت ایزد: کای شه احمد سرشت

Аҳди худро номае бояд навишт

عهد خود را نامه‌ای باید نوشت

Пас навишт ӯ номае бо дасти хеш

پس نوشت او نامه‌ای با دست خویش

Меҳр бар вай барниҳод ва дошт пеш

مهر بر وی برنهاد و داشت پیش

Ҷаду боб ва моаму фарзандони род

جدّ و باب و مام و فرزندان راد

Мари гувоҳиро бар ӯ хотами ниҳод

مر گواهی را بر او خاتم نهاد

Гуфт ҳақ : к-эии шамъи базми равшанам

گفت حق: کای شمع بزم روشنم

Шоди зӣ ки хӯни баҳоии ту манам

شاد زی که خون بهای تو منم

Ҳар чаҳ дар подоши ин аҳди дуруст

هر چه در پاداش این عهد درست

Хоҳӣ аз мо хоҳ яксар зон тест

خواهی از ما خواه یکسر زان تست

Гуфт шаҳи содиқи ним эй зўолмнн

گفت شه صادق نیم ای ذوالمنن

Дар вафогар аз ту хоҳам ҷузи ту , ман

در وفا گر از تو خواهم جز تو، من

Пас супурди он аҳд , зи он базм « балӣ »

پس سپرد آن عهد، ز آن بزم «بلی»

Ошиқона ронад сӯии Карбало

عاشقانه راند سوی کربلا