Чун дар он дашти балои афканди бор

چون در آن دشتِ بلا افکند بار

Кард аз бегонагони холии диёр

کرد از بیگانگان خالی دیار

Ъошри моҳи муҳаррам , шомгоҳ

عاشرِ ماهِ مُحَرَّم، شامگاه

Шуд ба минбари боз , шоҳ кам сипоҳ

شد به منبر باز، شاهِ کم‌سپاه

Ёваронаши гирд ӯ гаштанди ҷамъ

یاورانش گردِ او گشتند جمع

Рост чун парвонагон бар даври шамъ

راست چون پروانگان بر دورِ شمع

Хоҳарони шоҳи назораи зи пай

خواهران شاه نظّاره ز پَی

Чун бенот алнъш бар гирди ҷаддӣ

چون بنات‌النّعش بر گِردِ جُدَی

Рӯ ба ёрон кард ва дар гуфтор шуд

رو به یاران کرد و در گفتار شد

Ҳуққаи ёқӯт , гавҳарбор шуд

حُقّهٔ یاقوت، گوهربار شد

Баъди тҳмиду дуруд , он шоҳи род

بعدِ تحمید و درود، آن شاهِ راد

Гуфт : ёрон , марги рӯ бар мо ниҳод

گفت: یاران، مرگ رو بر ما نهاد

Ин ҳусайн ва ин замин Карбалост

این حسین و این زمینِ کربلاست

Сӯй то сӯ , тирборон балост

سوی تا سو، تیربارانِ بلاست

Буи хӯн ояд аз ин кҳсору дашт

بوی خون آید از این کُهسار و دشت

Боз гардад , ҳарки хоҳад бозгашт

باز گردد، هرکه خواهد بازگشت

Ҳарки ӯро тоби теғ ва тир нест

هرکه او را تابِ تیغ و تیر نیست

Боз гардад , пой дар занҷир нест

باز گردد، پای در زنجیر نیست

Ин шаб ва ин дашти паҳновар ба пеш

این شب و این دشتِ پهناور به پیش

Боз гиред эй рафиқони рахти хеш

باز گیرید ای رفیقان رختِ خویش

Кори ин қавми ҷафоҷу бо ман аст

کار این قومِ جفاجو با من است

Ҳаркии ҷузи ман , зини кашокаш эмин аст

هرکه جز من، زین کشاکش ایمن است

Ман зи танҳоӣ неам ёрони малул

من ز تنهایی نی‌ام یاران ملول

Воҳлидми андари ин дашти мҳўл

واهلیدم اندر این دشتِ مَهول

Воҳлидми ҳин зи ман як сӯ шавед

واهلیدم هین ز من یک سو شوید

Рост зон сӯи комдиди он сӯи равед

راست زان سو کآمدید آن سو روید

Воҳлидми андари ин дарёии хӯн

واهلیدم اندر این دریای خون

То кунам зон сӯии дарё , сари бурун

تا کنم زان سوی دریا، سر برون

Бастаем аҳдии ману шоҳи вуҷӯд

بسته‌ایم عهدی من و شاهِ وجود

Воҳлидм то рӯми он ҷо ки буд

واهلیدم تا روم آن‌جا که بود

Шоди зии шод , эй замини Карбало

شاد زی شاد، ای زمینِ کربلا

Ин ман ва ин тирборони бало

این من و این تیربارانِ بلا

Сӯии ту бо шавқи дидори омадам

سوی تو با شوقِ دیدار آمدم

Барадами ин ҷои бӯе аз ёри омадам

بردم این‌جا بویی از یار آمدم

Омадам то ҷисму ҷон , қурбон кунам

آمدم تا جسم و جان، قربان کُنَم

Манзил , он сӯтар зи ҷисм ва ҷон кунам

منزل، آن سوتر ز جسم و جان کُنَم

Омадам то дасту по дар хӯни кашам

آمدم تا دست و پا در خون کَشَم

Кин чунин хоҳаднигор маи вшм

کاین چنین خواهد نگارِ مه‌وَشم

Омадам каз аҳди зр , лаб тар кунам

آمدم کز عهدِ ذر، لب تر کُنَم

Бо лаби ханҷар , ҳадис аз сар кунам

با لبِ خنجر، حدیث از سر کُنَم

Пас равед Эй ҳамРаҳон , зини базми зиҳ

پس روید ای همرهان، زین بزم زِه

Базми ҷонон , хилват аз ағёр ба

بزمِ جانان، خلوت از اغیار به

Лек ҳар сӯ рӯ битобед , эй Фриқ

لیک هر سو رو بتابید، ای فریق

Давртар ронед аз ин дашти сҳиқ

دورتر رانید از این دشتِ سحیق

Конкаҳи фардои андари ин дашти мҳўл

کانکه فردا اندر این دشتِ مهول

Башнавад , фарёди аҳФоди расӯл

بشنود، فریادِ احفادِ رسول

Тан занад аз ёрӣ , аз хбси сиришт

تن زند از یاری، از خُبثِ سرشت

Дар қиёмат нашунӯд буии биҳишт

در قیامت نشنود بوی بهشت

Рафт бар сар чун ҳадиси шаҳриёр

رفت بر سر چون حدیثِ شهریار

Шуд буруни ағёр ва боқӣ монад ёр

شد برون اغیار و باقی ماند یار

Ишқ аз аввали саркашу хӯнӣ буд

عشق از اول سرکش و خونی بود

То гурезади ҳаркии берӯнӣ буд

تا گریزد هرکه بیرونی بود

Гуфт ёрон : к-эии ҳаёти ҷони мо

گفت یاران: کای حیاتِ جانِ ما

Дардҳои ишқи ту , дармони мо

دردهای عشقِ تو، درمانِ ما

Риштаи ҷонҳои мо дар даст туаст

رشتهٔ جان‌های ما در دستِ توست

Ҳастӣ моро вуҷӯд , аз ҳаст туаст

هستی ما را وجود، از هستِ توست

Соя аз худ , чун тавонад шуд ҷудо ?

سایه از خود، چون تواند شد جدا؟

ё худ аз савтӣ , ҷудо уфтад садо ?

یا خود از صوتی، جدا افتد صدا؟

Зинда , беҷон , кӣ тавонад кард зист ?

زنده، بی‌جان، کی تواند کرد زیست؟

Зиндагиро бе ту хӯн бояд гирист

زندگی را بی‌تو خون باید گریست

Мо ба соҳил , хуфта ва ту ғарқи хӯн

ما به ساحل، خفته و تو غرقِ خون

Лоу ҳақи албити ҳозои лоикўн

لا و حقِّ البَیْتِ هَذا لایَکُون

Коши моро сад ҳазорон ҷони бадӣ

کاش ما را صد هزاران جان بدی

То нисори ҷилваи ҷонони бадӣ

تا نثارِ جلوهٔ جانان بدی

Гар равад аз мо ду сад ҷон бок нест

گر رَوَد از ما دو صد جان باک نیست

Ту бимон эй онкӣ чун ту пок нест

تو بمان ای آنکه چون تو پاک نیست

Ҳин марон эй подшоҳи расатон

هین مران ای پادشاهِ راستان

Ин сегон перро аз остон

این سگانِ پیر را از آستان

Дар ба рӯй мо мабанд эй шаҳриёр

در به روی ما مبند ای شهریار

Хилват аз ағёр бояд , неи зи ёр

خلوت از اغیار باید، نی ز یار

Ҷони калофа , мо ъҷўзи ишқи кеш

جان کلافه، ما عجوزِ عشق‌کیش

ИўсФо , аз мо магардон рӯй хеш

یوسفا، از ما مگردان روی خویش

Мо ба бидои ҳавас , гум нестем

ما به بیدای هوس، گم نیستیم

Нозпрўрд тнъм нестем

نازپرورد تَنَعُّم نیستیم

Мо ба оҳи хушку чашм тар хушем

ما به آهِ خشک و چشمِ تر خَوشیم

Юнуси об ва халил оташем

یونسِ آب و خلیلِ آتشیم

Андарин дашти бало то по задем

اندرین دشتِ بلا تا پا زدیم

Пой бар дунё ва моФиҳо задем

پای بر دنیا و مافیها زدیم

Чун шҳншаҳ дид ҳасани аҳдашон

چون شهنشه دید حُسْنِ عهدشان

Ваон ба кори ҷони сипории ҷаҳдашон

وان به کارِ جان‌سپاری جهدشان

Парда аз дидори як як бози ҳашт

پرده از دیدار یک‌یک باز هشت

Ҷоишон бинмуд дар боғи биҳишт

جایشان بنمود در باغِ بهشت

Ҳурёни диданд дар ваии саф ба саф

حوریان دیدند در وی صف به صف

Сар бурун оварда як сар аз ғрФ

سر برون آورده یک‌سر از غُرَف

Кандар о ки чашм бар роҳи тўоим

کاندر آ که چشم بر راه توایم

Муштарӣ рӯй чун моҳи тўоим

مشتریِ رویِ چون ماه توایم

эй ту моро моҳ ва мо брҷиси ту

ای تو ما را ماه و ما برجیسِ تو

Ту сулаймонӣ ва мо билқиси ту

تو سلیمانی و ما بلقیسِ تو

эй сулаймони ҳин сӯии билқиси шӯ

ای سلیمان هین سوی بلقیس شو

Ҳамчуи ромин дар всоқи виси шӯ

همچو رامین در وثاقِ ویس شو

ИўсФои бози ой аз ин зиндони зафт

یوسفا باز آی از این زندانِ زَفت

Ки Зулайхоро шикеб аз даст рафт

که زلیخا را شکیب از دست رفت

Андари о каз ишқ , мафтӯни тўоим

اندر آ کز عشق، مفتونِ توایم

Гарчи лилоиим , маҷнӯни тўоим

گرچه لیلاییم، مجنونِ توایم

Зон сипас шаҳ хонд мардиро ба пеш

زان سپس شه خواند مردی را به پیش

Бар каф ӯ барниҳод ангушти хеш

بر کفِ او برنهاد انگشتِ خویش

Шуд равон зон дасти обии хуши гўор

شد روان زان دست آبی خوش‌گوار

Ҷумла нӯшеданд асҳоби кбор

جمله نوشیدند اصحابِ کبار

Андари он шаб ки шаби ъошўр буд

اندر آن شب که شبِ عاشور بود

Моҳ то моҳии саросари шӯр буд

ماه تا ماهی سراسر شور بود

Шоҳи дайн дар хайма бо асҳоби род

شاهِ دین در خیمه با اصحابِ راد

Дар ниёзу роз бо раби алъбод

در نیاز و راز با رَبُّ‌العِباد

Кӯфӣон дар нақзи он аҳди нахуст

کوفیان در نقضِ آن عهدِ نخست

Сархуш аз паймонаи паймони суст

سرخوش از پیمانهٔ پیمانِ سست

Шимури дун , сармасти саҳбои ғурур

شمرِ دون، سرمستِ صهبای غرور

Шоҳи дайн , саршори минои ҳузур

شاهِ دین، سرشارِ مینای حضور

Пӯри саъд аз завқи рай , саргарму маст

پورِ سعد از ذوقِ رِی، سرگرم و مست

Шоҳ аз иқлӣм ҳастӣ шастаи даст

شاه از اقلیمِ هستی شُسته دست

Зайнаби он дурдонаи дарҷи шараф

زینب آن دُردانهٔ دُرجِ شَرَف

Аз ду чашмтар , дроФшон чун садаф

از دو چشمِ تر، دُرافشان چون صدف

Дидаи Лайлии зи дидори писар

دیدهٔ لیلی ز دیدارِ پسر

Карда домани пари гул аз лухти ҷигар

کرده دامن پُر گُل از لَخْتِ جگر

Модари қосими зи баҳри ҳиҷлаи гоҳ

مادرِ قاسم ز بهرِ حجله‌گاه

Карда равшани шамъҳо аз дӯди оҳ

کرده روشن شمع‌ها از دودِ آه

Шарбати бемор , хӯни ҷоми дил

شربتِ بیمار، خونِ جامِ دل

Шери пистон аз лаби Асғар , хаҷал

شیرِ پستان از لبِ اصغر، خِجِل