Оҳи чашм хомаам хўнбор шуд
آه چشم خامه ام خونبار شد
Кори меҳнат номаам душвор шуд
کار محنت نامه ام دشوار شد
Даври воруни сипеҳри нили фом
دور وارون سپهر نیل فام
Дод хосонро макон дар базми ом
داد خاصان را مکان در بزم عام
Пӯри мараҷона дар он байти алснм
پور مرجانه در آن بیت الصنم
Бар сарири Комронии муҳташам
بر سریر کامرانی محتشم
Сибти бемори шаҳ хайбар фикан
سبط بیمار شه خیبر فکن
Чун асири знҷ бар гардани расан
چون اسیر زنج بر گردن رسن
Бонӯонаш аз ясор ва аз ямин
بانوانش از یسار و از یمین
Бастаи саф чун ришта дар смин
بسته صف چون رشتهٔ درّ ثمین
Шаҳи ситодаи бандагонаш бар сарир
شه ستاده بندگانش بر سریر
Сарнигӯни бодати сарир , эй чархи пер
سرنگون بادت سریر، ای چرخ پیر
Пеши тахти зар , сари шоҳи ҷалил
پیش تخت زر، سر شاه جلیل
Ҳамчу дар бтхонаҳи озар , халил
همچو در بتخانهٔ آذر، خلیل
Зодаи мараҷона аз мастии қзиб
زادۀ مرجانه از مستی قضیب
намезадаш бар ҳуққаи лаъли ртиб
می زدش بر حقّهٔ لعل رطیب
Пӯри арқмро аз он кирдори зишт
پور ارقم را از آن کردار زشت
Дил барошуфту шикеб аз дасти ҳашт
دل برآشفت و شکیب از دست هشت
Лаб газон гуфт эй лъини чӯби ҷафо
لب گزان گفت ای لعین چوب جفا
Бозгир аз бӯсаи гоҳи Мустафо
بازگیر از بوسه گاه مصطفی
Айни нодонӣ буд бар рӯбаҳон
عین نادانی بود بر روبهان
Шери нарро дасти бурдан бар даҳон
شیر نر را دست بردن بر دهان
Ин лабӣ каш мезанӣ чӯб эй ғбӣ
این لبی کش میزنی چوب ای غبی
Суда бар ваии борҳои лаъли набӣ
سوده بر وی بارها لعل نبی
Лؤлؤи Баҳрайни гўҳрзости ин
لؤلؤ بحرین گوهرزاست این
Каз нажоди ҳайдар ва Заҳрост ин
کز نژاد حیدر و زهراست این
Солҳо ин дар Лоҳутии садаф
سالها این درّ لاهوتی صدف
Қудсёни парварда дар баҳри шараф
قدسیان پرورده در بحر شرف
Ореи ореи неи шигифт аз бдгҳр
آری آری نی شگفت از بدگهر
Кин гуҳарро назд ӯ набӯд хатар
کاین گهر را نزد او نبود خطر
Чун гдоӣиро фитад дарӣ ба чанг
چون گدائی را فتد درّی به چنگ
Аз ҷаҳолат бикашанд ӯро ба санг
از جهالت بکشند او را به سنگ
Бо сияҳи дили панд ӯ судии надод
با سیه دل پند او سودی نداد
Шуд аз он маҷмаъи буруни он пери род
شد از آن مجمع برون آن پیر راد
Ногаҳон дид он сияҳи бахти ҷҳўл
ناگهان دید آن سیه بخت جهول
Дар миёни бонувони духти батул
در میان بانوان دخت بتول
Ман чаҳ гӯям ки забонро бор нест
من چه گویم که زبان را بار نیست
Достонам дар хур гуфтор нест
داستانم در خور گفتار نیست
Ки чаҳ бо биғораҳи он нопоки дайн
که چه با بیغاره آن ناپاک دین
Гуфт бо духти амӣралмуъминӣн
گفت با دخت امیرالمؤمنین
Ин қадар донам ки бо вай ҳар чаҳ гуфт
این قدر دانم که با وی هر چه گفت
Шуд сияҳи рӯи он чаҳ дар посухи шнФт
شد سیه رو آن چه در پاسخ شنفت
Хости куштани Сайиди саҷҷод ро
خواست کشتن سید سجاد را
Қутби куну иллати эҷод ро
قطب کون و علّت ایجاد را
Гуфт зайнаби мҳло эй пӯри лӣом
گفت زینب مهلاً ای پور لئام
Баси зи хӯни итрати хайри алоном
بس ز خون عترت خیر الانام
Ман нахоҳам дошт даст аз доманаш
من نخواهم داشت دست از دامنش
Бо маниши каш гар бихоҳӣ куштанаш
با منش کش گر بخواهی کشتنش
Сибт ҳайдар омад аз ғайрат ба ҷӯш
سبط حیدر آمد از غیرت به جوش
Бо тлтФ гуфт к-эй амма хамӯш
با تلطف گفت کای عمّه خموش
Зон сипас лаб бар такаллум бар кушод
زان سپس لب بر تکلّم بر گشاد
Гуфт бо ваии мҳло эй пӯри зиёд
گفت با وی مهلاً ای پور زیاد
Мо надорем аз қазои ҳақи гила
ما نداریم از قضای حق گله
Ор ноед шерро аз силсила
عار ناید شیر را از سلسله
Ман з ҷон хоҳам шудан дар хӯни ғариқ
من ز جان خواهم شدن در خون غریق
Кӣ самандари бози тарсад аз ҳариқ ?
کی سمندر باز ترسد از حریق؟
Куштаи гаштани одати дерини мост
کشته گشتن عادت دیرین ماست
Венаи каромат дидану ойини мост
وین کرامت دیدن و آئین ماست
Аҳд маъҳудӣаст моро ин нмт
عهد معهودی است ما را این نمط
Ҳон матарсон бачаи бтро зи шат
هان مترسان بچهٔ بطّ را ز شطّ
Бомдодон кин муъаллақи гӯии зар
بامدادان کاین معلق گوی زر
Бар амӯд симгун шуд ҷилва гар
بر عمود سیمگون شد جلوه گر
Он сари пари хӯн ки шастии Ҷабраил
آن سر پر خون که شستی جبرئیل
Тори гесуяш ба оби слсбил
تار گیسویش به آب سلسبیل
Кард он кофари дилони хираи рӯ
کرد آن کافر دلان خیره رو
Найзаи гирдонаш ба Кӯфаи кӯ ба кӯ
نیزه گردانش به کوفه کو به کو
Бар фарози найзаи он раъси Карим
بر فراز نیزه آن رأس کریم
Тар забон аз ояи Каҳфу рқим
تر زبان از آیهٔ کهف و رقیم
Пӯри арқм кин садои зон сар шунид
پور ارقم کاین صدا زآن سر شنید
Нолае аз сина чун не бар кашид
ناله ای از سینه چون نی بر کشید
Гуфт : биллоҳ эй шаҳи паймони дуруст
گفت: باللّه ای شه پیمان درست
Аъҷб аз Каҳфи ин сар пурхӯн туаст
اعجب از کهف این سر پرخون توست
Бар фарози неи сари пурхӯн ки дид
بر فراز نی سر پرخون که دید
Лабтар аз савти худованди Маҷид
لب تر از صوت خداوند مجید
Сар чаҳ бошад кирдигори зўолмнн
سر چه باشد کردگار ذوالمنن
Бо забони худ ҳаме гуфтӣ сухан
با زبان خود همی گفتی سخن
Нори Мӯсо ки анои аллоҳ май сурӯд
نار موسی که انا الله می سرود
Ҳам сухангӯи зини лисони аллоҳ буд
هم سخنگو زین لسان الله بود
Шайх агар зин қисса ояд дар хурӯш
شیخ اگر زین قصه آید در خروش
Наси миъроҷи набии хониш ба гӯш
نصّ معراج نبی خوانش به گوش
Онкӣ бо Аҳмади шаб асрӣ наҳуфт
آنکه با احمد شب اسری نهفت
Аз лаб ӯ гуфт эзад ончӣ гуфт
از لب او گفت ایزد آنچه گفت
Тарҷумони он сухангӯ , ин сар аст
ترجمان آن سخنگو، این سر است
Коштқоқш зон ҳумоюн масдар аст
کاشتقاقش زان همایون مصدر است
Зини ҳикояти баси шигифтона , боист
زین حکایت بس شگفتانه، بایست
Ошиқонро зиндагӣ дар мурдагӣ аст
عاشقان را زندگی در مردگی است