Чун саҳаргаҳ қурс шед омад бурун
چون سحرگه قرص شید آمد برون
Сари бараҳнаи зини ҳиҷоби нилгун
سر برهنه زین حجاب نیلگون
Аз ҷафои кӯфӣони куфри кеш
از جفای کوفیان کفر کیش
Рӯ ба Кӯфаи ҳашт он ҷамъи пареш
رو به کوفه هشت آن جمع پریش
зи издиҳоми он гуруҳ бе тамиз
ز ازدحام آن گروه بی تمیز
Шуд аён дар Кӯфаи шӯри растхез
شد عیان در کوفه شور رستخیز
Духтарону бонувони моҳ вааш
دختران و بانوان ماه وش
Бар шутурҳо чун асирони ҳабаш
بر شترها چون اسیران حبش
Бар фарози ҳўдҷи он маи пора ҳо
بر فراز هودج آن مه پاره ها
Ҳамчу бар маҳди сипеҳри астораҳ ҳо
همچو بر مهد سپهر استاره ها
Пӯшиши авранги он ҷамъи пареш
پوشش اورنگ آن جمع پریش
Дӯди оҳи оташи дилҳои риш
دود آه آتش دل های ریش
Бар синони сарҳо радаи андари рада
بر سنان سرها رده اندر رده
Бо рухии тобон чу моҳи чордаҳ
با رخی تابان چو ماه چارده
Хоҷаи саҷҷод чун шер назор
خواجۀ سجاد چون شیر نزار
Гардан аз занҷири сгсорони Фкор
گردن از زنجیر سگساران فکار
Мавлавӣ бовар надорад ин мақол
مولوی باور ندارد این مقال
Ки буд мғлўли дасти зулҷалол
که بود مغلول دست ذوالجلال
Силсилаи ҷунбони амри коф ва навен
سلسله جنبان امر کاف و نون
Чун шавад дар банди занҷирии забун
چون شود در بند زنجیری زبون
Не ки чашмӣ каз Ромад маълул нест
نی که چشمی کز رمد معلول نیست
Назд ӯ дасти худо мғлўл нест
نزد او دست خدا مغلول نیست
Он ки дастӣ нест рӯй даст ӯ
آن که دستی نیست روی دست او
Кӣ буд ин ришта ҳо побаст ӯ
کی بود این رشته ها پابست او
Чун ризои дӯст занҷирасту дом
چون رضای دوست زنجیر است و دام
Боядаш бурдан ба гардан то ба шом
بایدش بردن به گردن تا به شام
Чун ки ҷони хаста хуш дорад ҳабиб
چون که جان خسته خوش دارد حبیب
Фарз бошад ҷони супурдан бе табиб
فرض باشد جان سپردن بی طبیب
Вар ба дайрат мекашад ӯ аз ҳҷиз
ور به دیرت می کشد او از حجیز
Рафт бояд бар ҳиўн бе ҷҳиз
رفت باید بر هیون بی جهیز
Хома кӯтаҳ кун ки шуд қиссаи дароз
خامه کوته کن که شد قصه دراز
Бозгу аз пардаи пӯшони ҳиҷоз
بازگو از پرده پوشان حجاز
Кӯфӣони кӯри дили гарми назар
کوفیان کور دل گرم نظر
Дар таловати шоҳро бар найзаи сар
در تلاوت شاه را بر نیزه سر
Ҷони фидои пои он бедори Каҳф
جان فدای پای آن بیدار کهف
Сари зи тани давр ва ба лаби оёти суҳуф
سر ز تن دور و به لب آیات صحف
Нотиқӣ ки худ каломи аллоҳ буд
ناطقی که خود کلام الله بود
Турфа набӯд аз ваии ин сяту сурӯд
طرفه نبود از وی این صیت و سرود
Каз худӣ бигузашта дар роҳи худо
کز خودی بگذشته در راه خدا
Зон тараф оварда ин сяту садо
زان طرف آورده این صیت و صدا
Хости ҳориси бурдани он сар бо ғлўл
خواست حارث بردن آن سر با غلول
Пас ба нутқ омад сари сибти расӯл
پس به نطق آمد سر سبط رسول
Гуфт мҳлои мҳло эй пӯри вкид
گفت مهلاً مهلاً ای پور وکید
Нест анқо дар хури ин дом кед
نیست عنقا در خور این دام کید
Ҳилл ки то бо сар барам сари аҳди дӯст
هل که تا با سر برم سر عهد دوست
Кин сари пари шӯр саргардон ӯст
کاین سر پر شور سرگردان اوست
Нест дар назд худои зўолмнм
نیست در نزد خدای ذوالمنم
Бади зи куштан , сар ба найзаи бурданам
بد ز کشتن، سر به نیزه بردنم
Бош то паймоед ин қавми шарир
باش تا پیماید این قوم شریر
Бо ғули оташи раҳи бӣси алмсир
با غل آتش ره بئس المصیر
Андари ин саҳрои сари пари шӯри ман
اندر این صحرا سر پر شور من
Баҳр корӣ дода сари манзури ман
بهر کاری داده سر منظور من
Чун ки мақсӯд ӯст эй пӯри вкид
چون که مقصود اوست ای پور وکید
Сад чунин саҳро ба сар бояд давид
صد چنین صحرا به سر باید دوید
Ҳилл фурӯ резанд аз бому дирам
هل فرو ریزند از بام و درم
Кӯфӣони санги маломат бар серум
کوفیان سنگ ملامت بر سرم
Сари кбро , духтари шери худо
سرّ کبرا، دختر شیر خدا
Чун шунид аз найзаи он шаҳро садо
چون شنید از نیزه آن شه را صدا
Бохт аз дили тоқати он рашки қамар
باخت از دل طاقت آن رشک قمر
Мўкнон бар чӯби маҳмили кӯфти сар
موکنان بر چوب محمل کوفت سر
Шуд равон чун жола бар барги гулаш
شد روان چون ژاله بر برگ گلش
Хӯни ноб аз хӯшаҳои сунбулаш
خون ناب از خوشه های سنبلش
ё на гуфтӣ , шуд равони шамъи уфуқ
یا نه گفتی، شد روان شمع افق
Аз шафақ дар зери гулнории ттқ
از شفق در زیر گلناری تتق
Дарҷи лаъл аз ақди гавҳар боз кард
درج لعل از عقدِ گوهر باز کرد
Дарди дил бо шоҳи ишқ оғоз кард
درد دل با شاه عشق آغاز کرد
К-эии сарати сармояи савдои ман
کای سرت سرمایهٔ سودای من
Оташи ишқи ту сар то пои ман
آتش عشق تو سر تا پای من
Ҳиҷру васлати оташи сӯзон ба ҷад
هجر و وصلت آتش سوزان به جد
Ман дар оташ дар миёни ин ду зид
من در آتش در میان این دو ضد
На тавонам диданат бар найзаи сар
نه توانم دیدنت بر نیزه سر
На шикебӣ каз ту баргирам назар
نه شکیبی کز تو برگیرم نظر
То шуд аз сари сояи ?ут эй доварам
تا شد از سر سایه ات ای داورم
Рехти гардуни хоки олам бар серум
ریخت گردون خاک عالم بر سرم
Сӯхти давр аз ту фалак кошона ам
سوخت دور از تو فلک کاشانه ام
намекашад акнӯн сӯй вайрона ам
می کشد اکنون سوی ویرانه ام
намекашад шӯри сарат эй шоҳи ишқ
می کشد شور سرت ای شاه عشق
Гуҳи сӯии Кӯфа , гуҳами сӯии димишқ
گه سوی کوفه، گهم سوی دمشق
На ба рухи бурқаъ , на бар сари мъҷрм
نه به رخ برقع، نه بر سر معجرم
Шӯри ин сар то чаҳ орад бар серум
شور این سر تا چه آرد بر سرم
Ту қтилу зиндаи ман хокам ба сар
تو قتیل و زنده من خاکم به سر
Алҳзр , зини даври ворун , алҳзр
الحذر، زین دور وارون، الحذر
Кӯфӣон карданд бо афсӯсу ?вил
کوفیان کردند با افسوس و ویل
Хӯни равон аз дида бар доман чу сайл
خون روان از دیده بر دامن چو سیل
Ҷумла гуфтанд ин дареғ вае фусӯс
جمله گفتند این دریغ و ای فسوس
Кӣ сазоӣ найза буданд ин рؤўс
کی سزای نیزه بودند این رؤوس
ё куҷо буд ин асириро ҳурӣ
یا کجا بود این اسیری را حری
Бонувони хонадони ҳайдарӣ
بانوان خاندان حیدری
Гуфт саҷҷоди он эмоми ростин
گفت سجاد آن امام راستین
Аллоҳи аллоҳ эй гуруҳи қоситин
الله الله ای گروه قاسطین
На ба хӯни мо сипоҳ ангехтан
نه به خون ما سپاه انگیختن
На зи дидаи ашки мотами рехтан
نه ز دیده اشک ماتم ریختن
Худ кашид ва худ ҳамеи грӣиди зор
خود کشید و خود همی گرئید زار
Оратони бод эй гуруҳи бади шиор
عارتان باد ای گروه بد شعار
Духти Заҳрои ахтари бурҷи шараф
دخت زهرا اختر برج شرف
Андалеби бӯстони луи кашф
عندلیب بوستان لو کشف
Мантиқаш гуё зи нутқи Бутуроб
منطقش گویا ز نطق بوتراب
Дар фасоҳат зодаам алкитоб
در فصاحت زادۀ ام الکتاب
Чун падари лаб бар такаллуми бргшўд
چون پدر لب بر تکلم برگشود
Гуфт : мҳло эй бақоёии самуд
گفت: مهلاً ای بقایای ثمود
Ҷой ҳайронӣаст ин ?вилу ъўил
جای حیرانی است این ویل و عویل
Дастҳо ношстаҳ аз хӯни қтил
دستها ناشسته از خون قتیل
Дар ғами он шамъҳои длФрўз
در غم آن شمع های دلفروز
Ашгҳо ҷорӣаст бар доман ҳануз
اشگها جاری است بر دامن هنوز
Хуш ба нақзи аҳд худ бишитофтед
خوش به نقضِ عهدِ خود بشتافتید
Риштаи худ божгўнаҳ тофтед
رشتۀ خود باژگونه تافتید
Зоди бас зиштӣ фиристодед пеш
زاد بس زشتی فرستادید پیش
Баҳри фардо эй гуруҳи куфри кеш
بهر فردا ای گروه کفر کیش
Ореи ореи ин хурӯш ва ин нҳиб
آری آری این خروش و این نحیب
Бар чунин кор хато набӯд аҷиб
بر چنین کار خطا نبود عجیب
Онкӣ бошад сори ҳақ бар гарданаш
آنکه باشد ثار حق بر گردنش
Гиряҳо бисёр бояд карданаш
گریه ها بسیار باید کردنش
Муҷримӣ ки шоФъш аз вай барӣ аст
مجرمی که شافعش از وی بری است
То ба ҳашараши хӯни ҳаме бояд гирист
تا به حشرش خون همی باید گریست
Ҳеҷ медонед эй қавми ътл
هیچ می دانید ای قوم عتل
Ки чаҳ крдстид бо хатми русул
که چه کردستید با ختم رسل
Доғи он гулҳо ки кардедаш ба хок
داغ آن گل ها که کردیدش به خاک
Чаҳ ҷигарҳо каз паямбар кард чок
چه جگرها کز پیمبر کرد چاک
Чашми шарм аз рӯй ӯ брдўхтид
چشم شرم از روی او بردوختید
Сари номӯс набувват сӯхтед
سر ناموس نبوت سوختید
Мар фурӯ ҳаштед дар саҳроу кӯҳ
مر فرو هشتید در صحرا و کوه
Пардаи пӯшони Каримоти алўҷўаҳ
پرده پوشان کریمات الوجوه
Оре эй коФрдлон зорӣ кунед
آری ای کافردلان زاری کنید
Хок бар сари зини таба корӣ кунед
خاک بر سر زین تبه کاری کنید
Ки ?хитои даст хӯн олудатон
که خطای دست خون آلودتان
Кард бар хусрони мубаддили судатон
کرد بر خسران مبدل سودتان
Зуд бошад к-эии гуруҳи тираи бахт
زود باشد کای گروه تیره بخت
Бори хории оради ин нохуши дарахт
بارِ خواری آرد این ناخوش درخت
Гар шигифт омад ки чархи нилгун
گر شگفت آمد که چرخ نیلگون
Чун наборад бар замин аз дидаи хӯн
چون نبارد بر زمین از دیده خون
Бош коед , рӯзи адли ростин
باش کاید، روز عدل راستین
Дасти қаҳри зулҷалол аз остин
دست قهر ذوالجلال از آستین
Хӯни худро хеши хӯн хоҳӣ кунад
خون خود را خویش خون خواهی کند
Интизори ғайрат аллоҳӣ кунад
انتظار غیرت اللهی کند
Додхоҳии андакигар дайр шуд
دادخواهی اندکی گر دیر شد
Муҳлатӣ боист то хӯн шер шуд
مهلتی بایست تا خون شیر شد
Гар ду рӯзӣ рафт даври рӯзгор
گر دو روزی رفت دور روزگار
Бар муроди хасми чири нобакор
بر مراد خصم چیر نابکار
Зилли зоӣлро нишоед иттикол
ظل زائل را نشاید اتّکال
Ки ба мирсодаст қаҳри зўи алҷлол
که به مرصاد است قهر ذو الجلال
Онкии зотш эминаст аз ҳлку мӯат
آنکه ذاتش ایمن است از هلک و موت
Кӣ зи хӯн хоҳяш бошад бими фӯт
کی ز خون خواهیش باشد بیم فوت
Дид саҷҷодаш чу деги ?дан ба ҷӯш
دید سجادش چو دیگ دَن به جوش
Гуфт бо ваии мҳло эй амма хамӯш
گفت با وی مهلاً ای عمّه خموش
Ҳамд ки ҳастӣ ту эй покизаи ҷайб
حمد که هستی تو ای پاکیزه جیب
Бе муаллими оламаи асрори ғайб
بی معلم عالمۀ اسرار غیب
Ҳаст боқиро зи мозии эътибор
هست باقی را ز ماضی اعتبار
Ки намонад кас ба гетии пойдор
که نماند کس به گیتی پایدار
Мурғи рӯҳии кӯ бурун рафт аз қафас
مرغ روحی کو برون رفت از قفس
Гиряу зоряши норади бози пас
گریه و زاریش نارد باز پس