Чун ки навбат бар банӣ ҳошим расед

چون که نوبت بر بنی هاشم رسید

Сохт сози ҷанги аббоси рашид

ساخت ساز جنگ عباس رشید

Муҳаррами сару аламдори ҳусайн

محرم سرّ و علمدار حسین

Дар вафодории илм дар ншأтин

در وفاداری علم در نشأتین

Дар сабоҳати солиси хуршеду моҳ

در صباحت ثالث خورشید و ماه

Рӯзи хасм , аз бим ӯ чун шаб , сиёҳ

روز خصم، از بیم او چون شب، سیاه

Зоди ҳайдар , оташи ҷони аду

زاد حیدر، آتش جان عدو

Шерро бача , ҳаме монад бадв

شیر را بچّه، همی ماند بدو

Дар шуҷоати ёдгори Муртазо

در شجاعت یادگار مرتضی

Дода бар ҳукми қазои дасти ризо

داده بر حکم قضا دست رضا

Хост дар ҷанги аду , рухсати зи шоҳ

خواست در جنگ عدو، رخصت ز شاه

Гуфт шоҳаши к-эии аламдори сипоҳ

گفت شاهش کای علمدار سپاه

Чун илм гардад нигун дар корзор

چون علم گردد نگون در کارزار

Кор лашгар ёбад аз ваии анФтор

کار لشگر یابد از وی انفطار

Гуфт : тангаст эй шаҳи хубони дилам

گفت: تنگ است ای شه خوبان دلم

Зиндагӣ бошад аз ин пас мушкилам

زندگی باشد از این پس مشکلم

Зини қафаси бурҳони ман дилгир ро

زین قفس برهان من دلگیر را

То ба кӣ занҷир бошад шер ро

تا به کی زنجیر باشد شیر را

Худ ту доне эй хдиўи мустатоб

خود تو دانی ای خدیو مستطاب

Баҳри имрӯзами ҳамеи пурвирди боб

بهر امروزم همی پرورد باب

Ки кунам ин ҷони фидои ҷони ту

که کنم این جان فدای جان تو

Дар бало бошам балои гардони ту

در بلا باشم بلا گردان تو

Ҳин мубини шоҳои раво дар бандагӣ

هین مبین شاها روا در بندگی

Ки барам аз рӯй ӯ шармандагӣ

که برم از روی او شرمندگی

Гуфт шаҳ : чун нест зини карти гзир

گفت شه: چون نیست زین کارت گزیر

Ин зи пои афтодагонро дастгир

این ز پا افتادگان را دستگیر

Ҷанг ва кин бигзор ва обӣ кун талаб

جنگ و کین بگذار و آبی کن طلب

Баҳри ин афсурдагони хушки лаб

بهر این افسردگان خشک لب

Ташнаи комонро бикун обии сиблат

تشنه کامان را بکن آبی سبیل

Аллоҳ эй соқии кавсарро слил

الله ای ساقی کوثر را سلیل

Азми ҷони бозяти лухтӣ дайр кун

عزم جان بازیت لختی دیر کن

Дар биёбони ташнагонро сайр кун

در بیابان تشنگان را سیر کن

Гуфт : смъо эй амири инсу ҷон

گفت: سمعاً ای امیر انس و جان

Гарчи бошад қатраи обӣ ба ҷон

گرچه باشد قطرهٔ آبی به جان

Гар худ ин ғарқоби поёбми барад

گر خود این غرقاب پایابم برد

Чун тўӣии дарёи бҳли обами барад

چون توئی دریا بهل آبم برد

Гар дар оташ боядам рафтани хушам

گر در آتش بایدم رفتن خوشم

эй шҳншаҳ , каз халиласт оташам

ای شهنشه، کز خلیل است آتشم

Ин бигуфту шоҳро бадрӯд кард

این بگفت و شاه را بدرود کرد

Барнишасту ончӣ шаҳ фармуд кард

برنشست و آنچه شه فرمود کرد

Шуд ба сӯии об , тозон бо шитоб

شد به سوی آب، تازان با شتاب

Зад саманди боди пайморо дар об

زد سمند باد پیما را در آب

Бе муҳобои ҷуръае дар каф гирифт

بی محابا جرعه‌ای در کف گرفت

Чун ба хеш омад дамӣ гуфт эй шигифт

چون به خویش آمد دمی گفت ای شگفت

Ташнаи лаб дар хаймаи сибти Мустафо

تشنه لب در خیمه سبط مصطفی

Оби нӯшами ман , зиҳии шарти вафо

آب نوشم من، زهی شرط وفا

Ошиқон каз ҷом меҳнат сархушанд

عاشقان کز جام محنت سرخوشند

Об кӣ нӯшанд мурғ оташанд

آب کی نوشند مرغ آتشند

Даври дор эй об , доман аз кафам

دور دار ای آب، دامن از کفم

То насузад моҳёнт аз туфам

تا نسوزد ماهیانت از تفم

Даври дор эй об , лабро аз лабам

دور دار ای آب، لب را از لبم

Трсмт дарё баҷушад аз табам

ترسمت دریا بجوشد از تبم

Зодаи шери худо бо машки об

زادهٔ شیر خدا با مشک آب

Хушки лаб , аз об зад беруни рикоб

خشک لب، از آب زد بیرون رکاب

Гуфт бо худ моҳи рӯйиш ҳар ки дид

گفت با خود ماه رویش هر که دید

Дар шаб тобӣ шуд аз дарёи падед

دُرّ شب تابی شد از دریا پدید

Шуд баланд аз кӯфӣони бонги хурӯш

شد بلند از کوفیان بانگ خروش

Омаданд аз кӣна чун дарё Биҷӯш

آمدند از کینه چون دریا بجوش

Сӯии он шер диловар тохтанд

سوی آن شیر دلاور تاختند

Теғҳоро баҳри манъаши охтнд

تیغ ها را بهر منعش آختند

Ҳайдаронаи он слили зулфиқор

حیدرانه آن سلیل ذوالفقار

Хешро зад як тана бар сад ҳазор

خویش را زد یک تنه بر صد هزار

Теғи оташбори зоди Бутуроб

تیغ آتشبار زاد بوتراب

Кард дар саҳрои равони хӯни ҷои об

کرد در صحرا روان خون جای آب

Кофарони хираи рӯ аз чорсў

کافران خیره رو از چارسو

Ҳамла вар гардӣда чун силӣ бар ӯ

حمله ور گردیده چون سیلی بر او

ӯ чу қурси маи миёни ҳола Эй

او چو قرص مه میان هاله‌ای

Теғ бар кафи шуълаи ҷувола Эй

تیغ بر کف شعلهٔ جوّاله‌ای

Ҳамлаҳо май барад бар он қавми лд

حمله ها می برد بر آن قوم لد

Ҳамчуи бобаши Муртазои рӯзи аҳад

همچو بابش مرتضی روز احد

Ногаҳон кофар наҳодӣ аз камӣн

ناگهان کافر نهادی از کمین

Кард бо теғаши ҷудои даст аз ямин

کرد با تیغش جدا دست از یمین

Гуфт ҳон эй даст рафтӣ шоди рӯ

گفت هان ای دست رفتی شاد رو

Хуши брстӣ аз гарави озоди рӯ

خوش برستی از گرو آزاد رو

Соқӣ ар ёраст ва май ин меки ҳаст

ساقی ار یار است و می این می که هست

Даст чаҳ буд бояд аз сари шасти даст

دست چه بود باید از سر شست دست

Лек аз як даст бурноед садо

لیک از یک دست برناید صدا

Бош коед дасти дигар аз қафо

باش کاید دست دیگر از قفا

Лоуболӣ нест даст афшонем

لااُبالی نیست دست افشانیم

Ҷаъфари тайёрро ман сонӣам

جعفر طیّار را من ثانیم

Даст додам то шавам ҳамдаст ӯ

دست دادم تا شوم همدست او

Пар барафшонем дар бустони ҳў

پر برافشانیم در بستان هو

Аз азали ман тоири он гулшанам

از ازل من طایر آن گلشنم

Даст гӯ бурдор даст аз доманам

دست گو بردار دست از دامنم

Чанд бояд буд банди пои ман

چند باید بود بند پای من

Тир бояд шҳпри анқои ман

تیر باید شهپر عنقای من

То ки дар қофи таҷарруди пари занам

تا که در قاف تجّرد پر زنم

Олимиро пушти по бар сари занам

عالمی را پشت پا بر سر زنم

Тан назд зон дасти баради он сафи шукр

تن نزد زان دست برد آن صف شکر

Теғро бигирифт бар даст дигар

تیغ را بگرفت بر دست دگر

Ронад киштиҳо дар он дарёии хӯн

راند کشتی ها در آن دریای خون

Аз сарони лашгар аммо сарнигӯн

از سران لشگر اما سرنگون

Хираи ақл аз қӯти бозуӣ ӯ

خیره عقل از قوّت بازوی او

Улувваён дар ҳайрат аз неруӣ ӯ

علویان در حیرت از نیروی او

Аз камӣни ногуҳи сияҳи дастӣ ба теғ

از کمین ناگه سیه دستی به تیغ

БрФкндши дасти дигар бе дареғ

برفکندش دست دیگر بی دریغ

Ҳар ду даст ӯ чу гашт аз тани ҷудо

هر دو دست او چو گشت از تن جدا

Машк бо дандон гирифт он бовафо

مشک با دندان گرفت آن باوفا

Моҳ гуфтӣ бо сурайё шуд қарин

ماه گفتی با ثریّا شد قرین

ё ки Айюқ аз фалак шуд бар замин

یا که عیّوق از فلک شد بر زمین

Чун ду даст афтода дид он муҳташам

چون دو دست افتاده دید آن محتشم

Гуфт дстои рӯ ки ман бе ту хушам

گفت دستا رو که من بی تو خوشم

Хасм агар барадати зи ман гӯи бози дор

خصم اگر بردت ز من گو باز دار

Мурғ даст омӯзро бо пар чаҳ кор

مرغ دست آموز را با پر چه کار

Шҳпри тоўс агар барканда шуд

شهپر طاوس اگر برکنده شد

Номи зибоӣиш зон пар зинда шуд

نام زیبائیش زان پر زنده شد

Андарони кӯе ки он маҳбӯб рӯаст

اندران کویی که آن محبوب روست

Ошиқ бедаст ва по доранд дӯст

عاشق بی دست و پا دارند دوست

Бози даҳ эй дасти ҳин дастам ба даст

باز ده ای دست هین دستم به دست

То ба ҳам шўӣими даст аз ҳар чаҳ ҳаст

تا به هم شوئیم دست از هر چه هست

Дар бисоти ишқи даст афшон кунем

در بساط عشق دست افشان کنیم

Ҷони нисори ҷилва ҷонон кунем

جان نثار جلوۀ جانان کنیم

Ошиқӣ бояд зи ман омухтан

عاشقی باید ز من آموختن

Шуд илм , парвона аз пар сӯхтан

شد علم، پروانه از پر سوختن

Инат шоҳи он шамъи бози афрӯхта

اینت شاه آن شمع باز افروخته

Ман ҳамон парвонаи пари сӯхта

من همان پروانۀ پر سوخته

Бад чу шӯри ишқи сар то пои ман

بد چو شور عشق سر تا پای من

Шуд қиёмати рост бар болои ман

شد قیامت راست بر بالای من

То муҷаррад кас нашуд зини боли паст

تا مجّرد کس نشد زین بال پست

Сӯии манзилгоҳи анқо пар набаст

سوی منزلگاه عنقا پر نبست

Хасм агар зини даст бар ман даст ёфт

خصم اگر زین دست بر من دست یافت

Неи шигифт аз ҷоми ишқам маст ёфт

نی شگفت از جام عشقم مست یافت

Варна рӯбаҳ кӣ ҳарифи шер буд

ورنه روبه کی حریف شیر بود

Хоссаи он ширӣ ки аз хӯни сайр буд

خاصه آن شیری که از خون سیر بود

Ногаҳони тирӣ фурӯд омад ба машк

ناگهان تیری فرود آمد به مشک

Улувваён аз дида бориданд ашк

علویان از دیده باریدند اشک

Шуд чу навмеди он шаҳи пари дили зи об

شد چو نومید آن شه پر دل ز آب

Хост аз мураккаби тиҳӣ кардани рикоб

خواست از مرکب تهی کردن رکاب

Ваа чгўими ман чаҳ омад бар сараш

وه چگویم من چه آمد بر سرش

Каз фарози зин нигун шуд пайкараш

کز فراز زین نگون شد پیکرش

Ман наёрам шарҳи онро боз гуфт

من نیارم شرح آن را باز گفت

Аз амӯди оҳанӣн бояд шнФт

از عمود آهنین باید شنفت

Чун нигун аз мураккаб омад бар замин

چون نگون از مرکب آمد بر زمین

Зад ба сар дар осмони рӯҳи аломин

زد به سر در آسمان روح الامین

К-эии дареғи он сарви боғи Муртазо

کای دریغ آن سرو باغ مرتضی

Шуд зи по аз тешаи сӯъи алқзо

شد ز پا از تیشۀ سوء القضا

эй дареғи он ҳошимии моҳи мунир

ای دریغ آن هاشمی ماه منیر

Каз фароз осмон омад ба зер

کز فراز آسمان آمد به زیر

эй дареғи он бозувону даст ӯ

ای دریغ آن بازوان و دست او

Рафта чун тири хато аз шаст ӯ

رفته چون تیر خطا از شست او

эй ҳумоюни раъйати дебои тароз

ای همایون رأیت دیبا طراز

Чун шуд он дастӣ ки прўрдт ба ноз

چون شد آن دستی که پروردت به ناز

Шуд худовандати магари ғалатон ба хӯн

شد خداوندت مگر غلطان به خون

Кин чунин аз по фитодӣ сарнигӯн

کاین چنین از پا فتادی سرنگون

Гӯ дигар зин пас наболад боли ту

گو دگر زین پس نبالد بال تو

Бозгашти он қуръаи иқболи ту

بازگشت آن قرعۀ اقبال تو

Зоди ҳайдар бо ҳазорон аҷзу зл

زاد حیدر با هزاران عجز و ذُلّ

Рӯ ба хайма кард к-эии султони кул

رو به خیمه کرد کای سلطان کل

Даст ман кард аз ту хасми дуни ҷудо

دست من کرد از تو خصم دون جدا

Ҳин ту дастами гир эй дасти худо

هین تو دستم گیر ای دست خدا

Шоҳи дайн аз хайма омад бар сараш

شاه دین از خیمه آمد بر سرش

Дид дар хӯн гашта ғалатони пайкараш

دید در خون گشته غلطان پیکرش

Аз мижаи дарҳо зи хӯни дидаи сифт

از مژه دُرّها ز خون دیده سفت

Рӯй бар рӯйиши ниҳод аз меҳр ва гуфт

روی بر رویش نهاد از مهر و گفت

К-эй дариғо рафт поёбми зи даст

کای دریغا رفت پایابم ز دست

Шуд бурӣдаи чорау пуштами шикаст

شد بریده چاره و پشتم شکست

эй ҳумоюни тоир эй фаррухи ҳумо

ای همایون طایر ای فرخ هما

Шҳпрт чун шуд ки афтодӣ зи по

شهپرت چون شد که افتادی ز پا

эй зи пои афтодаи сарви сарфароз

ای ز پا افتاده سرو سرفراز

Чун шуд он болиданат дар боғи ноз

چون شد آن بالیدنت در باغ ناز

Хуши бхсб эй хасми зини пас бе ҳарос

خوش بخسب ای خصم زین پس بی هراس

Хуфт он чашмӣ ки аз вай буд пос

خفت آن چشمی که از وی بود پاس

Шери яздони чашми хунин боз кард

شیر یزدان چشم خونین باز کرد

Бо ҳабиби хеши шарҳ роз кард

با حبیب خویش شرح راز کرد

Гуфт к-эй бар олами имкони амир

گفت کای بر عالم امکان امیر

Хоку хӯн аз пеши чашмами бози гир

خاک و خون از پیش چشمم باز گیر

Бӯ ки чашмӣ боз дорам сӯии ту

بو که چشمی باز دارم سوی تو

Вақт рафтани сайри байнам рӯй ту

وقت رفتن سیر بینم روی تو

Узрҳо дорам ман эй дарёии ҷӯад

عذرها دارم من ای دریای جود

Ки ду дастӣ беш дар дастам набӯд

که دو دستی بیش در دستم نبود

Лутф кун эй Юсуфи оли расӯл

لطف کن ای یوسف آل رسول

Ин бизоъат кун зи ихвонати қабул

این بضاعت کن ز اخوانت قبول

Гуфт хуш бош эй слили Муртазо

گفت خوش باش ای سلیل مرتضی

Даст , дасти тест дар рӯзи ҷазо

دست، دست تست در روز جزا

Дили қавии дор эй маи паймони дуруст

دل قوی دار ای مه پیمان درست

Ки захираи маҳшари ман дасти тест

که ذخیرۀ محشر من دست تست

Чун ба маҳшар дӯзах ояд дар зФир

چون به محشر دوزخ آید در زفیر

Ин ду дастаст осӣонро дастгир

این دو دست است عاصیان را دستگیر

Шуд чу фориғи шод аз ин гуфту шунӯд

شد چو فارغ شاد از این گفت و شنود

Муртазо омад ба болинаши фурӯд

مرتضی آمد به بالینش فرود

Бо тлтФ гуфт эй фаррухи писар

با تلطّف گفت ای فرّخ پسر

Хуши ббрдии аҳди ҷонбозӣ ба сар

خوش ببردی عهد جانبازی به سر

Вақт он омад казин зиндони танг

وقت آن آمد کزین زندان تنگ

Пари гшоӣии сӯии боло бе диранг

پر گشائی سوی بالا بی درنگ

Ин ишорат чун шунид он мейри род

این اشارت چون شنید آن میر راد

Чашми ҳасрат бар рухи шаҳ бар кушод

چشم حسرت بر رخ شه بر گشاد

Гуфт к-эии сад чун манӣ қурбони ту

گفت کای صد چون منی قربان تو

Мнкаҳ рафтам боди боқии ҷони ту

منکه رفتم باد باقی جان تو

Ин бигуфту мурғи ҷон парвоз кард

این بگفت و مرغ جان پرواز کرد

Сӯии гулзори ҷинон парвоз кард

سوی گلزار جنان پرواز کرد

Шуд пурафшони ҷаъфари тайёри вор

شد پرافشان جعفر طیّار وار

Даргузашт ва рафт ёрии сӯии ёр

درگذشت و رفت یاری سوی یار

Шуд ҳам оғӯши шаҳи бадару ҳнин

شد هم آغوش شه بدر و حنین

Монад аз ӯ дастӣу домони ҳусайн

ماند از او دستی و دامان حسین