Чун Ақилаи дӯдаи оли мноФ
چون عقیله دودهٔ آل مناف
Духти Заҳрои бонӯии сари ифоф
دخت زهرا بانوی سرّ عفاف
Тўди ҳаламу баҳри илми ман лдн
طود حلم و بحر علم مِن لَدُن
Бе муаллими олама асрор кун
بی معلّم عالمه اسرار کُن
Гавҳари волои дарёии шараф
گوهر والای دریای شرف
Батни Заҳрои батул , ӯро садаф
بطن زهرای بتول، او را صدف
Мазҳари бонӯии кброи ҳҷиз
مظهر بانوی کُبرای حِجیز
Марям ӯро дояу ҳоҷари каниз
مریم او را دایه و هاجر کنیز
Дасти исмати риштаи тори мъҷрш
دست عصمت رشته تار معجرش
Сари номӯси набуввати чодараш
سرّ ناموس نبوت چادرش
Кӯҳи сабру маҳди тамкину виқор
کوه صبر و مهد تمکین و وقار
Кони ғайрати дарраи алтоҷи Фхор
کان غیرت درة التّاج فخار
Моам даҳр аз ғами гушӯдаи ком ӯ
مام دهر از غم گشوده کام او
Аз азалам алмсоӣби ном ӯ
از ازل اُمّ المصائب نام او
Дид солори шаҳидонро Фарид
دید سالار شهیدان را فرید
Баста бар қатлаши камар қавм анед
بسته بر قتلش کمر قوم عنید
Гуфт бо фарзанд : к-эии моҳи ҳҷиз
گفت با فرزند: کای ماه حجیز
Ман бидонат доштам чун ҷони азиз
من بدانت داشتم چون جان عزیز
Кин чунин рӯзии рухами дории сифед
کاین چنین روزی رخم داری سفید
Ҷони сипорӣ дар раҳи шоҳи шаҳид
جان سپاری در ره شاه شهید
Зон бидодам шерат аз пистони ишқ
زان بدادم شیرت از پستان عشق
Кин чунин рӯзат кунам қурбони ишқ
کاین چنین روزت کنم قربان عشق
Баҳри имрӯзати падари номиди Авн
بهر امروزت پدر نامید عون
Ки шӯй нак Авни солори ду кун
که شوی نک عون سالار دو کون
Кин ҳамаи овозҳо аз шаҳ буд
کاین همه آوازها از شه بود
Гарчи аз ҳулқуми Абдуллоҳ буд
گرچه از حلقوم عبدالله بود
Вақт он омад ки дар майдони ишқ
وقت آن آمد که در میدان عشق
Срнҳӣ чун гӯй бар чавгони ишқ
سرنهی چون گوی بر چوگان عشق
ҲамРаҳон рафтанд ҳин башикан қафас
همرهان رفتند هین بشکن قفس
Каз ҳам овозон наМонӣ бозпас
کز هم آوازان نمانی بازپس
Ғабн бошад ту дар ин маҳбас хамӯш
غبن باشد تو در این محبس خموش
Булбулон дар бӯстони гарми хурӯш
بلبلان در بوستان گرم خروش
Пар бар афшони сӯии он гулзори шӯ
پر بر افشان سوی آن گلزار شو
Ҳам нишин ҷаъфари тайёри шӯ
هم نشین جعفر طیّار شو
Ҳин бунаи рухи пои асби шоҳ ро
هین بنه رخ پای اسب شاه را
Кун шафиъаши шеби Абдуллоҳ ро
کن شفیعش شیب عبدالله را
Ки кунад шоҳат ба қурбонии қабул
که کند شاهت به قربانی قبول
Сурхи рӯи оӣӣ ба даргоҳи батул
سرخ رو آئی به درگاه بتول
Гуфт : хуш бош эй балокаши моам ман
گفت: خوش باش ای بلاکش مام من
Худ ҳамин кораст , айни коми ман
خود همین کار است، عین کام من
Банди фармони туам , бо раъсу айн
بند فرمان توام، با رأس و عین
Ин сари ман , венаи кафи пои ҳусайн
این سر من، وین کف پای حسین
Модрои ман ёдгори ҷаъфарам
مادرا من یادگار جعفرم
Худ зи шавқ ҷон фишонӣ май пурм
خود ز شوق جان فشانی می پرم
Гуфт зайнаби к-эии слил бе ҳам?ил
گفت زینب کای سلیل بی هُمال
Рӯ ки шери модарати бодои ҳалол
رو که شیر مادرت بادا حلال
Даст ӯ бигирифт барадаш назд шоҳ
دست او بگرفت بردش نزد شاه
Гуфт к-эии маҳбӯби даргоҳи илоҳ
گفت کای محبوب درگاه اله
Бо ҳазорон пӯзиш оварадам ?бирт
با هزاران پوزش آوردم برت
Ҳадя эй баҳри фидои Акбарат
هدیهای بهر فدای اکبرت
эй халили каъбаи мақсӯди ман
ای خلیل کعبهٔ مقصود من
Кун ба қурбонии қабул ин равад ман
کن به قربانی قبول این رود من
Ки ҷузи ин як тани сарвар сина ам
که جز این یک تن سرور سینه ام
Дар дигар нест дар ганҷина ам
درّ دیگر نیست در گنجینه ام
Ҳин ту Юсуф , ман ъҷўзи Юсуфам
هین تو یوسف، من عجوز یوسفم
Ҷуз калофӣ нест зодӣ дар кафам
جز کلافی نیست زادی در کفم
Лутф кун эй Юсуфи пӯзиш пазир
لطف کن ای یوسف پوزش پذیر
Ман тиҳии дастам , бизоъат , баси ҳақир
من تهی دستم، بضاعت، بس حقیر
Рухсатии даҳ то кунад инак фидо
رخصتی ده تا کند اینک فدا
Ҷон ба роҳи Акбарат эй муқтадо
جان به راه اکبرت ای مقتدا
Шаҳи набера ъам худ дар бар гирифт
شه نبیره عمّ خود در بر گرفت
Оризаш бӯседу гуфто эй шигифт
عارضش بوسید و گفتا ای شگفت
Ин гиромии гавҳар ъам ман аст
این گرامی گوهر عمّ من است
Ғунчаи наврустаи он гулшан аст
غنچه نورستۀ آن گلشن است
Чун раво бошад ки он некӯи падар
چون روا باشد که آن نیکو پدر
Сӯзад аз доғи чунин зебои писар
سوزد از داغ چنین زیبا پسر
Хўоҳрои доғи бродрҳоти бас
خواهرا داغ برادرهات بس
Май бабри ин миваи дили бози пас
می ببر این میوۀ دل باز پس
Дасти аббоси ҷудо аз пайкарат
دست عباس جدا از پیکرت
Баси зи баҳри сар задан то маҳшарат
بس ز بهر سر زدن تا محشرت
Пайкари ман ғарқа дар хӯн диданат
پیکر من غرقه در خون دیدنت
Баси зи баҳри ашки хӯн бориданат
بس ز بهر اشک خون باریدنت
Доғи қосими он маи нодидаи ком
داغ قاسم آن مه نادیده کام
Баси зи баҳри нола то бозори шом
بس ز بهر ناله تا بازار شام
Доғи марги Акбари он сарви сеӣ
داغ مرگ اکبر آن سرو سهی
То қиёмати баси зи баҳри ҳамраҳе
تا قیامت بس ز بهر همرهی
Шаҳри шом ва он ҳиўн бе ҷҳиз
شهر شام و آن هیون بی جَهیز
Баси турои рӯзи сияҳ то растхез
بس ترا روز سیه تا رستخیز
Чашми Абдуллоҳ ки ёқӯб вай аст
چشم عبدالله که یعقوب وی است
Дар раҳи ин Юсуфи фаррух пай аст
در ره این یوسف فرّخ پی است
Чун бшири орад ба Ясриби ин хабар
چون بشیر آرد به یثرب این خبر
Чун раво бошад ки гуяд бо падар
چون روا باشد که گوید با پدر
Юсуфат дар чанги гиреҳгон кушта шуд
یوسفت در چنگ گرگان کشته شد
Перҳан бар хӯни тан оғишта шуд
پیرهن بر خون تن آغشته شد
Хўоҳрои ту баҳри худ майдори боз
خواهرا تو بهر خود میدار باز
Ин маин кӯдак ки прўрдӣ ба ноз
این مهین کودک که پروردی به ناز
Ман ба Исмоилат эй ҳоҷари фидо
من به اسماعیلت ای هاجر فدا
Май даҳуми Акбари ҷудо , Асғари ҷудо
می دهم اکبر جدا، اصغر جدا
Бзъаҳи Заҳрои зи дарҷи чашм тар
بضعهٔ زهرا ز دُرج چشم تر
Кард домани зини малолат , пари гуҳар
کرد دامن زین ملالت، پر گهر
Гуфт к-эии дорои тоҷи сарварӣ
گفت کای دارای تاج سروری
Ҳақи он меҳри бародари хоҳарӣ
حق آن مهر برادر خواهری
Ҳақи он паҳлавии Заҳрои моам ман
حق آن پهلوی زهرا مام من
Ваон лабони заҳри полои ҳасан
وان لبان زهر پالای حسن
Ҳақи он шабаҳи паямбари Акбарат
حق آن شبه پیمبر اکبرت
Ки мубини инро раво бо хоҳарат
که مبین این را روا با خواهرت
Ки барам ин нозпарвар назд боб
که برم این ناز پرور نزد باب
Бо ҳазорон шармсорӣу ҳиҷоб
با هزاران شرمساری و حجاب
Гӯямаш ки назд фарзанди расӯл
گویمش که نزد فرزند رسول
Ин камӣн қурбонят наомад қабул
این کمین قربانیت نآمد قبول
Шоҳи дайн аз лобаи он покзод
شاه دین از لابۀ آن پاکزاد
Дод он шҳзодаҳро изни ҷиҳод
داد آن شهزاده را اذن جهاد
Духт Заҳро кард бо сад ваҷду шавқ
دخت زهرا کرد با صد وَجد و شوق
Ҳудои худро сӯии қурбонгоҳи сӯқ
هدی خود را سوی قربانگاه سوق
Шоҳзодаи ҷаъфари тайёри вор
شاهزاده جعفر طیار وار
Теғ дар кафи тохти сӯии корзор
تیغ در کف تاخت سوی کارزار
Аз нажоди бобу модар ёд кард
از نژاد باب و مادر یاد کرد
Хирман беҳосилон бар бод кард
خرمن بی حاصلان بر باد کرد
Размгоҳ аз куштагон оканда шуд
رزمگاه از کشتگان آکنده شد
Номи поки ҷаъфар аз нав зинда шуд
نام پاک جعفر از نو زنده شد
Шуд чу сайр аз хӯни хасмони ънўд
شد چو سیر از خون خصمان عنود
Пар ба сӯии ҷинат алмоўӣ гушӯд
پر به سوی جنت الماوی گشود
Шуд хиромони сӯии фирдавси барин
شد خرامان سوی فردوس برین
Бо шқиқи худ Муҳамад шуд қарин
با شقیق خود محمد شد قرین