Ҳар дам аз ёди ту бо чашм ҷудо гарем ва мӯем

هر دم از یاد تو با چشم جدا گریم و مویم

Ки ба срўқти ту чашмии сети ҷудо ҳар сар мӯем

که به سروقت تو چشمی‌ست جدا هر سر مویم

Ашки рангин на ба худ меравад аз дида ба рӯем

اشک رنگین نه به خود می‌رود از دیده به رویم

Саҷда бар рӯй бутӣ дорам ва хӯн аст вузӯем

سجده بر روی بتی دارم و خون است وضویم

Ба чаҳ савганд хӯрам каз ту сар хеш надорам

به چه سوگند خورم کز تو سر خویش ندارم

Ба сари мӯии ту савганд ки саргашта ӯем

به سر موی تو سوگند که سرگشتهٔ اویم

Нашъа май ҳама ғам зояду андӯҳу малолат

نشئه می همه غم زاید و اندوه و ملالت

Май фурӯашон агар аз хок бисозанд сабуем

می‌فروشان اگر از خاک بسازند سبویم

Бо ҳузури ту ҳар он бодаи гулранг ки хӯрдам

با حضور تو هر آن بادۀ گلرنگ که خوردم

Дар фироқати ҳамаи хӯни гашту баромад з гулӯем

در فراقت همه خون گشت و برآمد ز گلویم

Кас чаҳ сон сабр тавонад зи чунин лаъибати симин

کس چه سان صبر تواند ز چنین لعبت سیمین

Ту худ инсофи даҳ охир на ман аз оҳан ва рӯем

تو خود انصاف ده آخر نه من از آهن و رویم

Гӯям оем шаби торики сари роҳи ту гирам

گویم آیم شب تاریک سر راه تو گیرم

Бӯ ки ғофил ба дар ое ва наҳй пой ба рӯем

بو که غافل به در آیی و نهی پای به رویم

! чашм дорам ки як имшаби фалаки оҳистаи хиромӣ

!چشم دارم که یک امشب فلک آهسته خرامی

Ки ба сулҳи омада аз дар санам арбада ҷӯям

که به صلح آمده از در صنمِ عربده‌جویم

Чораи захми ман эй ишқ ба тадбир дигар кун

چارهٔ زخم من ای عشق به تدبیر دگر کن

Ки ман он нофа мишкӣн натавонам ки ббўим

که من آن نافهٔ مشکین نتوانم که ببویم

Гӯи ман он поя надорам ки наҳй сар ба канорам

گو من آن پایه ندارم که نهی سر به کنارم

Ба серуми по нау пиндор ки хок сар кӯем

به سرم پا نه و پندار که خاک سر کویم

Кӯдакони чашм ба роҳанд чаҳ буд оҳ ки чанде

کودکان چشم به راهند چه بود آه که چندی

Банд бардорадам аз пои санам силсила мӯем

بند برداردم از پا صنمِ سلسله‌مویم

Гила аз бухл рақибаст дар ин масаълаи нир

گله از بخل رقیب است در این مسئله نیرّ

Варна ӯ худ ба наоне назарӣ дошт ба сӯем

ورنه او خود به نهانی نظری داشت به سویم