Чун гирифтанд раҳи кӯии шаҳодат дар пеш

چون گرفتند ره کوی شهادت در پیش

Зумраи хайли асирон ба ҳазорон ташвиш

زمرۀ خیل اسیران به هزاران تشویش

Ҳар яке наъши шаҳидӣ ба бар оварад чу ҷон

هر یکی نعش شهیدی به بر آورد چو جان

Кард бо ҳамдами худ шарҳи парешонеи хеш

کرد با همدم خود شرح پریشانی خویش

Зон миёни зайнаби дили сӯхта бо нолау зор

زان میان زینب دل‌سوخته با ناله و زار

Аз ситамкории он тайифаи коФркиш

از ستمکاری آن طایفۀ کافرکیش

Рӯй бар пой бародар биниҳод аз сари шавқ

روی بر پای برادر بنهاد از سر شوق

Гуфт кӣ синаи маҷрӯҳи марои марҳами риш

گفت کی سینۀ مجروح مرا مرهم ریش

Ба чаҳ узви ту занам бӯса надонад чаҳ кунад

به چه عضو تو زنم بوسه نداند چه کند

Бар сари суфраи султон чу нишнид дарвеш

بر سر سفرۀ سلطان چو نشنید درویش

Ин туе бо ману ғавғои рақибон аз пас

این تویی با من و غوغای رقیبان از پس

Венаи манам бе ту гирифтаи раҳи саҳро дар пеш

وین منم بی تو گرفته ره صحرا در پیش

Ту сафар кардӣ ва дар кори дили озории ман

تو سفر کردی و در کار دل‌آزاری من

Осмони тири ҷафо пок бипардохт зи кеш

آسمان تیر جفا پاک بپرداخت ز کیش

Ҳиҷр бо сабри ман он кард ки бодӣ ба ғубор

هجر با صبر من آن کرد که بادی به غبار

Хасм бо ҷони ман он кард ки силӣ ба ҳашиш

خصم با جان من آن کرد که سیلی به حشیش

Ту ва ман баъди нигаҳдории ин қавми азиз

تو و من بعد نگهداری این قوم عزیز

Ман ва ман баъди парастории ин ҷамъи пареш

من و من بعد پرستاری این جمع پریش

Чораи ҳиҷр шикебасту лекин чаҳ кунам

چارۀ هجر شکیب است و لیکن چه کنم

Ки буд дарди фироқи туам аз ҳавсилаи пеш

که بود درد فراق توام از حوصله پیش