Чанде ба ғалат бткдаҳ кардем ҳарам ро

چندی به غلط بتکده کردیم حرم را

Вақтаст ки аз каъба барорем санам ро

وقتست که از کعبه برآریم صنم را

Бехи ҳавас васл бабрем ки зиштаст

بیخ هوس وصل ببریم که زشتست

Хору хаси бегонаи гулистони Ирам ро

خار و خس بیگانه گلستان ارم را

Мо ва дар осӯдагии марги казин беш

ما و در آسودگی مرگ کزین بیش

Заҳмат натавон дод шифороу ?илам ро

زحمت نتوان داد شفا را و الم را

Умрӣаст ки ҳамсоя бахтем дарин кӯй

عمریست که همسایه بختیم درین کوی

Як бор надидем дар хонаи ҳам ро

یک بار ندیدیم در خانه هم را

Ҳар даст ба пичоки сар зулф наярзад

هر دست به پیچاک سر زلف نیرزد

Ангушти ҷами арзанда буд хотами ҷам ро

انگشت جم ارزنده بود خاتم جم را

Бисёр давидем ва ба ҷое нараседем

بسیار دویدیم و به جایی نرسیدیم

Дар хона нишондем дигар бахти дижам ро

در خانه نشاندیم دگر بخت دژم را

Танҳои ин бодияро шӯр ғариб аст

تنهایی این بادیه را شور غریب است

Маҷнӯн на сияҳи хонаи шиносад на ҳашам ро

مجنون نه سیه خانه شناسد نه حشم را

Ошиқи зи парешонеи хотир чаҳ нависад

عاشق ز پریشانی خاطر چه نویسد

Ҳар рӯзи шмористи сари зулфи бахам ро

هر روز شماریست سر زلف بخم را

То ҳаст ғамии шафқати айём ба ман ҳаст

تا هست غمی شفقت ایام به من هست

Он нест ки аз кам надиҳади қисмат кам ро

آن نیست که از کم ندهد قسمت کم را

Дастии зи шкрбхшӣ даврон набарам пас

دستی ز شکربخشی دوران نبرم پس

Каз ҳар бен нохуни нкшми хори ситам ро

کز هر بن ناخن نکشم خار ستم را

Кори сар калакам накунад нашутур Фсод

کار سر کلکم نکند نشتر فصاد

Хунобаи каш захм дарунаст ?илам ро

خونابه کش زخم درونست الم را

То тавбаам аз мазҳаб ва аз кеш надоданд

تا توبه ام از مذهب و از کیش ندادند

Дар боз накарданд хароботу ҳарам ро

در باز نکردند خرابات و حرم را

Барҳам задаам маскану маъбад ба суроғат

برهم زده ام مسکن و معبد به سراغت

Кофар ба чаҳ ҳоласт ки гум карда санам ро

کافر به چه حالست که گم کرده صنم را

Ғаввос ки дидаст ба бечорагии ман

غواص که دیدست به بیچارگی من

Аз даст гуҳар додау дрбохтаҳи дам ро

از دست گهر داده و درباخته دم را

Ишқи ману ҳасан ту қадиманд валикин

عشق من و حسن تو قدیمند ولیکن

Дар хизмати ту ном ва нишон нест қадам ро

در خدمت تو نام و نشان نیست قدم را

Дар байъи вафои ту ман аз бас ки ҳарисам

در بیع وفای تو من از بس که حریصم

Нокушта ба байъонаи даҳуми ваҷҳи силам ро

ناکشته به بیعانه دهم وجه سلم را

Мадии ду се махсӯси дил мо накашидӣ

مدی دو سه مخصوص دل ما نکشیدی

Махдуми чунин ёд намӯдаст хадамро ?

مخدوم چنین یاد نمودست خدم را؟

Мо номи худ аз ҳошия шастем казин беш

ما نام خود از حاشیه شستیم کزین بیش

Меҳмон туфайлӣ натавон буд қалам ро

مهمان طفیلی نتوان بود قلم را

Дар мадҳ сипаҳдор гурезем ки номаш

در مدح سپهدار گریزیم که نامش

Дар вазн фазояд чаҳ суханро чаҳ дирам ро

در وزن فزاید چه سخن را چه درم را

Доду диҳиш аз хосияти исм раҳим аст

داد و دهش از خاصیت اسم رحیم است

Гар ҷайб айёраст вагар дасти карам ро

گر جیب عیارست و گر دست کرم را

Бе ёрии ин ном ба манзил нарасад кас

بی یاری این نام به منزل نرسد کس

эй соҳил тӯфон задагон ном туем ро

ای ساحل توفان زدگان نام تویم را

Ҳарҷо кафи роди ту сари бадараи кушояд

هرجا کف راد تو سر بدره گشاید

Бар кӣса бимонад гиреҳи арбоби ҳамм ро

بر کیسه بماند گره ارباب همم را

Дар арзи худовандии ту хоҷагии хасм

در عرض خداوندی تو خواجگی خصم

Дерӣаст ки кофар накунад саҷдаи санам ро

دیریست که کافر نکند سجده صنم را

Дар раҳгузари қофияи лои нФтодст

در رهگذر قافیه لا نفتادست

То бадарға кардаст сахои ту нъм ро

تا بدرقه کردست سخای تو نعم را

Ҷони доруии меҳри ту ба мулкӣ ки набошад

جان داروی مهر تو به ملکی که نباشد

Сиҳҳат ба дар марг нависанд суқм ро

صحت به در مرگ نویسند سقم را

Ахтари хабар аз ғайб диҳад ҳолаташ инаст

اختر خبر از غیب دهد حالتش اینست

Каз саҷдаи ту рост кунад пушти бахам ро

کز سجده تو راست کند پشت بخم را

Гардуни дам аз эъҷоз занад ҳикматаш инаст

گردون دم از اعجاز زند حکمتش اینست

Каз дидан ту беш кунад давлат кам ро

کز دیدن تو بیش کند دولت کم را

Асбоби ҷҳонбонии ту сохтаи гардун

اسباب جهانبانی تو ساخته گردون

Аз нафъ ва зарар дода ба теғати туфу нам ро

از نفع و ضرر داده به تیغت تف و نم را

Занҷири ғуломии ту пардохтаи гетӣ

زنجیر غلامی تو پرداخته گیتی

Аз ишқу вафои барад ба кори оташу дам ро

از عشق و وفا برد به کار آتش و دم را

Бар даҳри турш гар шавадат гӯшаи абрӯ

بر دهر ترش گر شودت گوشه ابرو

Ҳадат бастанд зи бқми ранги бқм ро

حدت بستاند ز بقم رنگ بقم را

Диданд чу ҳиҷоби қазои малик ту гуфтанд

دیدند چو حجاب قضا ملک تو گفتند

Рафтем ки дарвоза бабандем адам ро

رفتیم که دروازه ببندیم عدم را

Бар рӯй заъифони тиҳии дасти кушода

بر روی ضعیفان تهی دست گشاده

Мифтоҳи сари калаки ту абвоби карам ро

مفتاح سر کلک تو ابواب کرم را

То меҳри туу кини ту дар дили нсрштнд

تا مهر تو و کین تو در دل نسرشتند

Ҷорӣ нанамуданд ба лаби мадҳату зм ро

جاری ننمودند به لب مدحت و ذم را

Анҷуми спҳогар з дарат гӯша гирифтам

انجم سپها گر ز درت گوشه گرفتم

Бардоштам аз силки хадами кори аҳам ро

برداشتم از سلک خدم کار اهم را

Дар поси ту як рӯ чу дами теғ нигорам

در پاس تو یک رو چو دم تیغ نگارم

Зон беш ки дам шуъла кунад субҳи ду дам ро

زان بیش که دم شعله کند صبح دو دم را

Урёни зи ҳавас ҳо шудам он рӯз ки додам

عریان ز هوس ها شدم آن روز که دادم

Ташрифи зи гирд дар ту байти ҳарам ро

تشریف ز گرد در تو بیت حرم را

Қасдами ҳамаи ин буд ки дар хизмати маъбуд

قصدم همه این بود که در خدمت معبود

Бар гӯшаи нуҳуми суҳбати махдуму хадам ро

بر گوشه نهم صحبت مخدوم و خدم را

Боз аз асари лутфу атои инс дар ту

باز از اثر لطف و عطا انس در تو

Аз чашму дилами баради буруни ваҳшату Ром ро

از چشم و دلم برد برون وحشت و رم را

Дил гуфт ки таҳи ҷуръаи айш об ҳаётаст

دل گفت که ته جرعه عیش آب حیاتست

Як чанд чашидам ба гумони шарбати сам ро

یک چند چشیدم به گمان شربت سم را

Дидам ки ҳамон шукри олӯда ба заҳр аст

دیدم که همان شکر آلوده به زهر است

Лоҳўли кунон бӯса задам хон карам ро

لاحول کنان بوسه زدم خوان کرم را

Розӣ шудаам бе ту ба эксири қаноат

راضی شده ام بی تو به اکسیر قناعت

Нашинохтаам қимати он хоки қадам ро

نشناخته ام قیمت آن خاک قدم را

Каси мамлакати фақр ва қаноат нагирифтаст

کس مملکت فقر و قناعت نگرفتست

Бар гӯша ниҳодаст гадои таблу илм ро

بر گوشه نهادست گدا طبل و علم را

Маҷнӯн шаваму коми ту аз даҳр бигирам

مجنون شوم و کام تو از دهر بگیرم

Кин дев ба девона диҳад хотами ҷам ро

کاین دیو به دیوانه دهد خاتم جم را

Сармаст ба савдоӣ ту бархест « назирӣ »

سرمست به سودای تو برخاست «نظیری »

Субҳӣ ки гушӯданд хароботи қадам ро

صبحی که گشودند خرابات قدم را

Ту нақл ва майу мутриби азуи бознгирӣ

تو نقل و می و مطرب ازو بازنگیری

ӯ боз надорад зи забони шукри нъм ро

او باز ندارد ز زبان شکر نعم را

То табъ даромад шудан ҳар хушу нохуш

تا طبع درآمد شدن هر خوش و ناخوش

Ғмхўори паноҳии талабади шодӣу ғам ро

غمخوار پناهی طلبد شادی و غم را

Бодо дар ту мأмну млҷои ҳаводис

بادا در تو مأمن و ملجای حوادث

Содоти араброу салотини аҷам ро

سادات عرب را و سلاطین عجم را

Ақтоби ҷаҳонро зи ту таҳқиқи иродат

اقطاب جهان را ز تو تحقیق ارادت

Чун аз ҷиҳати каъбаи муқӣмони ҳарам ро

چون از جهت کعبه مقیمان حرم را

Бар воқеаи бобарӣу қиссаи Чингиз

بر واقعه بابری و قصه چنگیز

Фатҳ аз ту нависанд ҳумоюни дувум ро

فتح از تو نویسند همایون دوم را