На зи ҷаҳдам ба кафи бахт Аннан ме ояд

نه ز جهدم به کف بخت عنان می‌آید

На ба зӯрами зиҳи давлат ба камон ме ояд

نه به زورم زه دولت به کمان می‌آید

На марои бозуии қоим на марои дидаи рост

نه مرا بازوی قایم نه مرا دیده راست

Ҳама бе қасди хадангам ба нишон ме ояд

همه بی‌قصد خدنگم به نشان می‌آید

Ту ки осӯдаи дилӣ аз нафасам суд махоҳ

تو که آسوده‌دلی از نفسم سود مخواه

Ман ки шӯридаам оташ ба забон ме ояд

من که شوریده‌ام آتش به زبان می‌آید

Сухани мардуми девона ҳақиқат дорад

سخن مردم دیوانه حقیقت دارد

Дар иборат ба ашорот ниҳон ме ояд

در عبارت به اشارات نهان می‌آید

Ишқ дар мамлакати ақл чу султон гардад

عشق در مملکت عقل چو سلطان گردد

Равишу одати дигар ба миён ме ояд

روش و عادت دیگر به میان می‌آید

намекунам сур чу аз хона алойиқ баравад

می‌کنم سور چو از خانه علایق برود

Май даҳуми хайр чу аз роҳ зиён ме ояд

می‌دهم خیر چو از راه زیان می‌آید

Ҳама бар хеши зи бими дам охир ларзанд

همه بر خویش ز بیم دم آخر لرزند

Ҷой завқаст ки киштӣ ба карон ме ояд

جای ذوق است که کشتی به کران می‌آید

Марди даргоҳу саропарда иззат набӯд

مرد درگاه و سراپرده عزت نبود

Ҳаркии доман ба сари пой кашон ме ояд

هرکه دامن به سر پای کشان می‌آید

Васли ҷӯёни ту бар рӯй насимӣ гирданд

وصل جویان تو بر روی نسیمی گردند

Ки азуи буии талафи корӣ ҷон ме ояд

که ازو بوی تلف کاری جان می‌آید

Тоқати ҷавр ва ҷафо нест танги ҳавсила ро

طاقت جور و جفا نیست تنگ حوصله را

Гиря чун зӯр кунад дил ба фиғон ме ояд

گریه چون زور کند دل به فغان می‌آید

Ин ки бо табъ шабобаст « назирӣ » чаҳ аҷаб

این که با طبع شبابست «نظیری » چه عجب

намеравад пер ба майхона ҷавон ме ояд

می‌رود پیر به میخانه جوان می‌آید