Ҳузур вақт намеёбаму ҳаловати фарз

حضور وقت نمی‌یابم و حلاوت فرض

Дилам ба қаҳри ту раҳнасту ҷони зи лутфи ту қарз

دلم به قهر تو رهن است و جان ز لطف تو قرض

Ба ҳам баромада аз шухии ту авқотам

به هم برآمده از شوخی تو اوقاتم

На суннатами зи ту суннат буд на фарзами фарз

نه سنتم ز تو سنت بود نه فرضم فرض

Фалак ҳиҷоб дуоем намешавад аммо

فلک حجاب دعایم نمی شود اما

Ба ғамзаи ҳоҷати абрӯ наме намояди фарз

به غمزه حاجت ابرو نمی نماید فرض

Сухан ки аз дили шӯрида бар забон ояд

سخن که از دل شوریده بر زبان آید

Ба расми тӯҳфаи малик бар самои барад аз арз

به رسم تحفه ملک بر سما برد از ارض

Ба шукри неъмати ту барнаме тавонам хост

به شکر نعمت تو برنمی توانم خاست

Ки то ба гарданам аз бори миннатат дар қарз

که تا به گردنم از بار منتت در قرض

Мисоли мо гули хандон ва сарв озодаст

مثال ما گل خندان و سرو آزادست

Дарин ҳдиқаҳ ба тӯласт айши мо на ба арз

درین حدیقه به طولست عیش ما نه به عرض

Ба фазл ӯст « назирӣ » чу музди кори охир

به فضل اوست «نظیری » چو مزد کار آخر

Муаллими малакӯтат ба илм кардам фарз

معلم ملکوتت به علم کردم فرض