То ба кӣ бар хирқаи бандами ҷисми ғами фарсӯда ро

تا به کی بر خرقه بندم جسم غم فرسوده را

Сар ба тӯфон май даҳуми ин мушти хоки суда ро

سر به طوفان می دهم این مشت خاک سوده را

Дар дарун ҳамчун ънб шуд хӯшаи ашками гиреҳ

در درون همچون عنب شد خوشه اشکم گره

Бас фурӯ хӯрдам ба дили хӯнҳои нополуда ро

بس فرو خوردم به دل خون های ناپالوده را

Гӯшҳо кари гашт ва ёрб ёрбам корӣ накард

گوش ها کر گشت و یارب یاربم کاری نکرد

Нест гуё равзании ин сақфи қирондўдаҳ ро

نیست گویا روزنی این سقف قیراندوده را

Хизри сад манзил ба пешам омад ва нашнохтам

خضر صد منزل به پیشم آمد و نشناختم

Бозме бояд зи сари гирами раҳи паймӯда ро

بازمی باید ز سر گیرم ره پیموده را

Ваа ки як қосид ки бошад муҳаррами ин роз нест

وه که یک قاصد که باشد محرم این راز نیست

Чанд бар коғаз нивисам ҳол ва шавем дӯда ро

چند بر کاغذ نویسم حال و شویم دوده را

Аз шароби сӯдмандами бахти бад парҳез дод

از شراب سودمندم بخت بد پرهیز داد

намеки мехӯрдам намехӯрдам ғами беҳуда ро

می که می خوردم نمی خوردم غم بیهوده را

Гули зи баҳри ашки лؤлؤиӣ ранг коҳем

گل ز بهر اشک لؤلؤیی رنگ کاهیم

Дар булӯрӣн ҳуққа дорад каҳрабои суда ро

در بلورین حقه دارد کهربای سوده را

Аз кноити гоҳи мастии манъи он лаб чун кунам

از کنایت گاه مستی منع آن لب چون کنم

намечакад бе худ ҳаловати қанди оби олӯда ро

می چکد بی خود حلاوت قند آب آلوده را

Бо « назирӣ » чун нишинии гӯш бар ҳарфаш макун

با «نظیری » چون نشینی گوش بر حرفش مکن

Дар парешоне Маяфкан хотири осӯда ро

در پریشانی میفکن خاطر آسوده را