Ин нахл ки аз чашмаи ҷони руста ки киштаст ?

این نخل که از چشمه جان رُسته که کشته‌ست؟

Венаи хат ки диҳад ёди зи мӯъҷиз ки навиштаст ?

وین خط که دهد یاد ز معجز که نوشته‌ست؟

Мо фитнаи з машшота ҳасанем на аз ишқ

ما فتنه ز مشاطه حسنیم نه از عشق

Зуннори Муғони риштаи хату зулф ки раштаст ?

زنار مغان رشته خط و زلف که رشته‌ست؟

Ҷуз аз асари даҳшати мо ваҳшат мо нест

جز از اثر دهشت ما وحشت ما نیست

Бо парда бигӯ пардаи зи рухсор ки ҳаштаст

با پرده بگو پرده ز رخسار که هشته‌ست

Зини лухти дилу пораи ҷони чошнӣии гир

زین لخت دل و پاره جان چاشنیی گیر

Бар гиряи талху намаки хандаи брштст

بر گریه تلخ و نمک خنده برشته‌ست

Завқи ғамам аз тинат хокӣ наравад ҳеҷ

ذوق غمم از طینت خاکی نرود هیچ

Ҳарчанд ба шодии гули одами нсрштст

هرچند به شادی گل آدم نسرشته‌ست

Гӯ рӯй ту назора куну хуй ту бингар

گو روی تو نظاره کن و خوی تو بنگر

Гуяд кас агар одамеро ки Фрштст

گوید کس اگر آدمیی را که فرشته‌ست

Сартосари саҳрои рахти лолау насрин

سرتاسر صحرای رخت لاله و نسرین

Сад ранг дигар гул , ки ндонанд ки киштаст ?

صد رنگ دگر گل، که ندانند که کشته‌ست

Гули ҷомаи з бар , баси сабк аз нозукии андохт

گل جامه ز بر، بس سبک از نازکی انداخت

Урёнии гулзори з кӯтоҳӣ раштаст

عریانی گلزار ز کوتاهی رشته‌ست

Дар ҳайратам аз тарку фанои ту « назирӣ »

در حیرتم از ترک و فنای تو «نظیری»

Каси ғайри аҷали фарши амли дрннўштст

کس غیر اجل فرش امل درننوشته‌ست