эй уқдаи гушой ҳар камандӣ

ای عقده‌گشای هر کمندی

Бурдор зи пои шавқи бандӣ

بردار ز پای شوق بندی

Як лаҳзаи зи саркашии фурӯди ой

یک لحظه ز سرکشی فرود آی

То дар ту расад ниёзмандӣ

تا در تو رسد نیازمندی

Сад коми з чошнӣ бисӯзад

صد کام ز چاشنی بسوزد

Каз ном ту шиканем қандӣ

کز نام تو شکنیم قندی

Як зарраи дил шукуфта хоҳам

یک ذره دل شکفته خواهم

Сад гиряи даҳум ба зҳрхндӣ

صد گریه دهم به زهرخندی

Кин дидаи шӯрбахти тарсам

کاین دیده شوربخت ترسم

Аз гиряи расонадати газандӣ

از گریه رساندت گزندی

Бо бахти ман осмон чаҳ созад ?

با بخت من آسمان چه سازد؟

Афтода дар оташии сапандӣ

افتاده در آتشی سپندی

Ташрифи висолро буриданд

تشریف وصال را بریدند

Бар қомати бахти арҷмандӣ

بر قامت بخت ارجمندی

Дар гардани васл хам нагардад

در گردن وصل خم نگردد

Ҷузи бозуии давлати баландӣ

جز بازوی دولت بلندی

Раҳми ор ба дасти кӯтаҳи мо

رحم آر به دست کوته ما

Бигушо зи қабои нози бандӣ

بگشا ز قبای ناز بندی

Корӣ нагушӯд саъй хоҳам

کاری نگشود سعی خواهم

Дар гӯшаи интизор чанде

در گوشه انتظار چندی

Оўх ки зи дили қарори баргашт

آوخ که ز دل قرار برگشت

Баргашти ҷаҳон чу ёри баргашт

برگشت جهان چو یار برگشت

Дар дидаи хеш иззаташ нест

در دیده خویش عزتش نیست

Ҳар каз дар дӯсти хори баргашт

هر کز در دوست خوار برگشت

Аз бас ки шикасти гиря дар дил

از بس که شکست گریه در دل

Сад қулзумам аз канори баргашт

صد قلزمم از کنار برگشت

Садбор ба қасди хасми оҳам

صدبار به قصد خصم آهم

Омад ба лабу зи ори баргашт

آمد به لب و ز عار برگشت

Гуфтам ки ба гиряи кори созам

گفتم که به گریه کار سازم

ӯро ки ба ихтиёри баргашт

او را که به اختیار برگشت

Сад раҳ ба насиҳати ҷунунам

صد ره به نصیحت جنونم

Ақл омаду шармсори баргашт

عقل آمد و شرمسار برگشت

Сабр аз дил ноумед бигурехт

صبر از دل ناامید بگریخت

Шукр аз лаби шикваи бори баргашт

شکر از لب شکوه بار برگشت

Ҳушдор ки ҷумла ме гурезанд

هشدار که جمله می‌گریزند

Як сайд ки дар шикори баргашт

یک صید که در شکار برگشت

Дар қуръаи соли мо чаҳ бинӣ ?

در قرعه سال ما چه بینی؟

Каз толеъи мости пори баргашт

کز طالع ماست پار برگشت

Гули ғунчаи бахт дар гулӯ дошт

گل غنچه بخت در گلو داشت

Аз ахтари бади баҳори баргашт

از اختر بد بهار برگشت

Савдои ту шукр дар серум ҳаст

سودای تو شکر در سرم هست

Гар дасту дилами зи кори баргашт

گر دست و دلم ز کار برگشت

Як ваъдаи ниқоби брниндохт

یک وعده نقاب برنینداخت

Кони сад ҳавас аз назар нияндохт

کان صد هوس از نظر نینداخت

Ҳаркас ояд ба хӯн занад фол

هرکس آید به خون زند فال

Каси қуръаи пай зафар нияндохт

کس قرعه پی ظفر نینداخت

Даврӣ макун ар ба маслиҳати дӯст

دوری مکن ار به مصلحت دوست

Бар ҳоли дилат назар нияндохт

بر حال دلت نظر نینداخت

Кас давр нашуд ки ғайрат ӯ

کس دور نشد که غیرت او

Зон ҷоаш ба давртар нияндохт

زان جاش به دورتر نینداخت

Хомӯш ки бар шикори таслим

خاموش که بر شکار تسلیم

Каси зарбат коргар нияндохт

کس ضربت کارگر نینداخت

Парвона ба васли болу пари сӯхт

پروانه به وصل بال و پر سوخت

Аз базми касаш ба дар нияндохт

از بزم کسش به در نینداخت

Озурдаи мсози дил ки оқил

آزرده مساز دل که عاقل

Худро ба чунин хатар нияндохт

خود را به چنین خطر نینداخت

Ҷузи хории ранҷиши азизон

جز خواری رنجش عزیزان

Моро сухан аз асар нияндохт

ما را سخن از اثر نینداخت

Гӯи нахли висоли брмёўр

گو نخل وصال برمیاور

Каси тухми фироқи брниндохт

کس تخم فراق برنینداخت

Ғам нест агар назар ба ҳолам

غم نیست اگر نظر به حالم

Он чашми ситеза гар нияндохт

آن چشم ستیزه‌گر نینداخت

Аз бе ғамии тараб бурун нест

از بی‌غمی طرب برون نیست

Хушҳолии ошиқон шгўн нест

خوشحالی عاشقان شگون نیست

Ман бесару баргу носбўрм

من بی سر و برگ و ناصبورم

Гӯйӣ ки ба синаи дил дарун нест

گویی که به سینه دل درون نیست

Пайванд наме тавон баридан

پیوند نمی‌توان بریدن

Занҷири мўослт забун нест

زنجیر مواصلت زبون نیست

Ҳар шуълаи шамъ сад камандаст

هر شعله شمع صد کمندست

Парвона дар оташ аз ҷунун нест

پروانه در آتش از جنون نیست

Чун пай ба фароғатӣ набардем ?

چون پی به فراغتی نبردیم؟

Гар наъли мурод вожгӯн нест

گر نعل مراد واژگون نیست

Чун ҷуръа ъшртӣ нахурдем ?

چون جرعه عشرتی نخوردیم؟

Гар косаи бахт вожгӯн нест

گر کاسه بخت واژگون نیست

Беҷазба ӯ ба ӯ расӣдан

بی‌جذبه او به او رسیدن

Андозаи ақл зуфунун нест

اندازه عقل ذوفنون نیست

То он сари кӯии раҳи намоянд

تا آن سر کوی ره نمایند

Кас то бар дӯст раҳнамӯн нест

کس تا بر دوست رهنمون نیست

Дар кӯй ниёз барнадоранд

در کوی نیاز برندارند

Ҳар сар ки миёни хок ва хӯн нест

هر سر که میان خاک و خون نیست

Рафтам ки ба садр васл бошам

رفتم که به صدر وصل باشم

Акнӯн ки з дар раҳам дарун нест

اکنون که ز در رهم درون نیست

Афғон ки зи зиндагӣ ба ҷонам

افغان که ز زندگی به جانم

Фарёд ки аз ҷаҳони гаронам

فریاد که از جهان گرانم

Нӯшами ҳама аз сипеҳр заҳраст

نوشم همه از سپهر زهرست

Дар хонаи хасми миҳмонам

در خانه خصم میهمانم

Барканда вафои пари хадангам

برکنده وفا پر خدنگم

Бибридаи ҳаёи зиҳи камонам

ببریده حیا زه کمانم

Бедасту дилами чунон ки гӯйӣ

بی دست و دلم چنان که گویی

Гирад сари остини Аннанам

گیرد سر آستین عنانم

Аз талхии ҷони даруни сина

از تلخی جان درون سینه

Талхаст зи сина то даҳонам

تلخست ز سینه تا دهانم

Мардум ба бадӣ гарм бихонанд

مردم به بدی گرم بخوانند

Бигзор ки мояи зиёнам

بگذار که مایه زیانم

Хол кам муҳраи бисотам

خال کم مهره بساطم

Нақши каҷи дови ростонм

نقش کج داو راستانم

Баргаштаи иҷобат аз дуоем

برگشته اجابت از دعایم

Ранҷидаи сироят аз фиғонам

رنجیده سرایت از فغانم

Сўдоздаҳ май дувум ба ҳрсў

سودازَده می‌دوم به هرسو

Дерӣаст ки рафтаи корвонам

دیریست که رفته کاروانم

Ҳоло сар орамиданам нест

حالا سر آرمیدنم نیست

Гар ишқ ва ҷунун диҳад амонам

گر عشق و جنون دهد امانم

Бозо ки ба сабр дар фироқат

بازآ که به صبر در فراقت

Носозтрми зи иттифоқат

ناسازترم ز اتفاقت

Бегонае он чунон ки тарсам

بیگانه‌ای آن چنان که ترسم

Пешат меРом зи иштиёқат

پیشت میرم ز اشتیاقت

Табъат накушуд ба мо каз аввал

طبعت نکشد به ما کز اول

Талх омадаем дар мазоқат

تلخ آمده‌ایم در مذاقت

Биншин ки ҳазор сулҳ гардад

بنشین که هزار صلح گردد

Гирди сари хашм бе нқоқт

گرد سر خشم بی‌نقاقت

Биншин биншин каз оташи дил

بنشین بنشین کز آتش دل

Равшан кунаманда всоқт

روشن کنم انده وثاقت

Он нозу киришмаро барорам

آن ناز و کرشمه را برآرم

Аз гӯшаи абрувони тоқат

از گوشه ابروان طاقت

Бо бахти ситеза кор гӯям

با بخت ستیزه‌کار گویم

Кӯи он ғами ҳиҷру тумтароқат

کو آن غم هجر و طمطراقت

эй ахтар бад бирав ки гум шуд

ای اختر بد برو که گم شد

Сад моҳи умед дар муҳоқат

صد ماه امید در محاقت

Бисёр раҳаст то ту эй айш

بسیار رهست تا تو ای عیش

Дар ҳиндам ва ҷӯям аз Ироқат

در هندم و جویم از عراقت

Раҳмӣ ки вафо намекунад умрам

رحمی که وفا نمی‌کند عمرم

То кӣ ба умед дар фироқат ?

تا کی به امید در فراقت؟

Як шамаи зи сабр хеш гуфтам

یک شمه ز صبر خویش گفتم

Сад ғами хирадам ба ҷон ки муфтам

صد غم خردم به جان که مفتم

Дар роҳ умедҳои ноёб

در راه امیدهای نایاب

Мӯии мижа аз нигоҳи сифтам

موی مژه از نگاه سفتم

Нанамуд рухи он ки муддао буд

ننمود رخ آن که مدعا بود

Пайдо нашуд ончӣ май шнФтм

پیدا نشد آنچه می‌شنفتم

Наякум ба баҳои диҳии дурӯғӣ

نیکم به بها دهی دروغی

Аз қимати хеш дар шигифтам

از قیمت خویش در شگفتم

Умрам бигузашт дар ғарибӣ

عمرم بگذشت در غریبی

Як шаб ба нишоти дили нхФтм

یک شب به نشاط دل نخفتم

Чун лолаи з ханда ам чакад хӯн

چون لاله ز خنده‌ام چکد خون

Аз бас ки ба хӯни дили шакуфтам

از بس که به خون دل شکفتم

Хондӣ зи вафои зи паии давидам

خواندی ز وفا ز پی دویدم

Ронадӣ ба ҷафои з пеш рафтам

راندی به جفا ز پیش رفتم

Кӣ аз қидмати ситораи чидам

کی از قدمت ستاره چیدم

Кӣ аз раҳат офтоб рафтам

کی از رهت آفتاب رفتم

Ашкии зи нисор худ буридам

اشکی ز نثار خود بریدم

Рӯеи зи ғубор раҳ наҳафтум

رویی ز غبار ره نهفتم

Бозам ба фиреб агар бихонӣ

بازم به فریب اگر بخوانی

Бар хоки раҳи сгонти уфтам

بر خاک ره سگانت افتم

эй дар талаби ту саракашони хок

ای در طلب تو سرکشان خاک

Ҳар зарра ба ҷустан ту чолок

هر ذره به جستن تو چالاک

Гуҳи пардаи дарӣ ба хандаи гул

گه پرده دری به خنده گل

Гуҳи роҳи занӣ ба нашъаи ток

گه راه زنی به نشئه تاک

То гардани хами зи хӯни мо сурх

تا گردن خم ز خون ما سرخ

То домани гули зи захми мо чок

تا دامن گل ز زخم ما چاک

Олӯда ба хӯн бе гуноҳӣ

آلوده به خون بی‌گناهی

Аз дасту каманд то ба фитрок

از دست و کمند تا به فتراک

Бар сайди ту рашк дорам аммо

بر صید تو رشک دارم اما

То дом ту ҳаст раҳи хатарнок

تا دام تو هست ره خطرناک

Хотири зи малол ман бипардозад

خاطر ز ملال من بپردازد

Ҳайфаст ба кавсари ту хошок

حیفست به کوثر تو خاشاک

Гар ҳаст ба гарданами гуноҳӣ

گر هست به گردنم گناهی

Фии улҳол ба об теғ кун пок

فی‌الحال به آب تیغ کن پاک

Озод чаҳ мекунӣ ба қаҳрам

آزاد چه می‌کنی به قهرم

Дар доми ту дил тапид ҳошок

در دام تو دل تپید حاشاک

Монанди шарари зи шуълаи ман

مانند شرر ز شعله من

Резанд ситорагони зи афлок

ریزند ستارگان ز افلاک

Аммо чаҳ кунам ки дӯст хасм аст

اما چه کنم که دوست خصم است

Дар ишқ писанд нест алок

در عشق پسند نیست الاک

Ман ҳеҷ надидаам маи нав

من هیچ ندیده‌ام مه نو

Вайронаи ман фитода дар кӯ

ویرانه من فتاده در کو

Чун моҳи шаби чаҳордаҳ ро

چون ماه شب چهارده را

Бар гӯшаи бом ман фитад зў

بر گوشه بام من فتد ضو

Дар роҳ бимонад ар камандӣ

در راه بماند ار کمندی

Дар равзанами афкани зи партав

در روزنم افکن ز پرتو

Он шавқ ки дарба дар азуем

آن شوق که دربه‌در ازویم

Бар ман назарӣ фиканда дар рӯ

بر من نظری فکنده در رو

Ин байту ғазал ки ме сароем

این بیت و غزل که می‌سرایم

Ҷони сӯзи фасонае сет машну

جان‌سوز فسانه‌ای‌ست مشنو

Як зарраи ғаму ҷаҳони ҷаҳони дил

یک ذره غم و جهان جهان دل

Сад мӯрчаро басаст як ҷӯ

صد مورچه را بس است یک جو

Пайғомаш агар зи ҷониби тест

پیغامش اگر ز جانب تست

Гӯи марг ба сад шитоб май ду

گو مرگ به صد شتاب می‌دو

Он хирмани ма чу бо фурӯғаст

آن خرمن مه چو با فروغست

Гӯи хӯшаи шамъ , боди бдрў

گو خوشه شمع، باد بدرو

Нурӣ чу барин харобаи тобад

نوری چو برین خرابه تابد

Парвона баровард пари нав

پروانه برآورد پر نو

Эмин нашавам ки ранҷи Фарҳод

ایمن نشوم که رنج فرهاد

Ширин шуда дар мазоқи хусрав

شیرین شده در مذاق خسرو

Ҳарҷо хуш ва нохўшист некӯаст

هرجا خوش و ناخوشیست نیکوست

ё шодӣ ӯст ё ғам ӯст

یا شادی اوست یا غم اوست

Гар сар нануҳум чаҳ чораи созам

گر سر ننهم چه چاره سازم

Гардан ба каманди зулфи бдхўст

گردن به کمند زلف بدخوست

Аз табъ намеравад ба шамшер

از طبع نمی‌رود به شمشیر

Зангори ҳавас гиёҳ худруаст

زنگار هوس گیاه خودروست

Рӯи сайқали хештани мФрсоӣ

رو صیقل خویشتن مفرسای

Кин оинаи занги тӯии бртўст

کاین آینه زنگ توی‌برتوست

Сарчашмаи зулол соф дорад

سرچشمه زلال صاف دارد

Аз бахти ман оби тира дар ҷӯаст

از بخت من آب تیره در جوست

Ҳарчанд хато намешавад тир

هرچند خطا نمی‌شود تیر

Моро ки гумон ба зӯр бозуаст

ما را که گمان به زور بازوست

Мардӣ набӯд камӣни намӯдан

مردی نبود کمین نمودن

Оҳӯии ту дар каманд абрӯаст

آهوی تو در کمند ابروست

Бо хуии чунин касе насозад

با خوی چنین کسی نسازد

Дил гуфт дуо ва ҷон дуъогӯаст

دل گفت دعا و جان دعاگوست

Бозуии масоф ӯ тавоност

بازوی مصاف او تواناست

Пайкони дуои ман қавӣ ҷӯаст

پیکان دعای من قوی‌جوست

Гуфтам ба баҳо равад матоъам

گفتم به بها رود متاعم

Акнӯн ки наме хиради дили дӯст

اکنون که نمی‌خرد دل دوست

Дил канда шудам зи хешу пайванд

دل‌کنده شدم ز خویش و پیوند

Аммо зи ту дил наметавон кунад

اما ز تو دل نمی‌توان کند

Хотир ба кадоми меҳру шафқат

خاطر به کدام مهر و شفقت

Дорам ба тасаввур ту хурсанд

دارم به تصور تو خرسند

Бар гардани ман ниҳодаи шавқат

بر گردن من نهاده شوقت

Куффораи садҳазори савганд

کفاره صدهزار سوگند

Бар домани ҷони зи миннати тест

بر دامن جان ز منت تست

Ҳар гӯшаи ҳазор кӯҳи алванд

هر گوشه هزار کوه الوند

Як бор бибин ки дар тамизат

یک بار ببین که در تمیزت

Ман чандаму қадару қиматам чанд

من چندم و قدر و قیمتم چند

Аз сар ба фусун намеравад шӯр

از سر به فسون نمی‌رود شور

Сайлоб ба хас намешавад банд

سیلاب به خس نمی‌شود بند

Аз баси даҳанаш параст аз нӯш

از بس دهنش پر است از نوش

Фарёд намекунад неи қанд

فریاد نمی‌کند نی قند

Девона орамида хоҳӣ

دیوانه آرمیده خواهی

Банди ту нкўтрст аз панд

بند تو نکوترست از پند

Қурбон ҷунун шавам ки созад

قربان جنون شوم که سازد

Сад гиряи талхро шикарханд

صد گریه تلخ را شکرخند

Имрӯзи хушам ба шӯру ғавғо

امروز خوشم به شور و غوغا

Фардо ки кунӣ марои хирадманд

فردا که کنی مرا خردمند

То кӣ мижаам варақ нагорд

تا کی مژه‌ام ورق نگارد

Лаби қисса ба хӯни дили برارد

لب قصه به خون دل برآرد

Доими сари нохунами пар аз хӯнаст

دایم سر ناخنم پر از خونست

Каз сафҳаи синаи хати шуморад

کز صفحه سینه خط شمارد

Ин нақш ванигорро касе чанд

این نقش و نگار را کسی چند

Дар маърази хату холи орад

در معرض خط و خال آرد

Зомд шуд кӯй ӯ шудам хор

زآمد شد کوی او شدم خوار

Ин шавқ маро наме гузорад

این شوق مرا نمی‌گذارد

Ҳарчанд шаби фироқи сабрам

هرچند شب فراق صبرم

Дандон ба ҷигар ҳаме фишорад

دندان به جگر همی فشارد

Симои сабоҳи холи шаб ро

سیمای صباح خال شب را

Бар сафҳа чеҳра ме нагорд

بر صفحه چهره می‌نگارد

Дар ишқи дилами мада ки бедил

در عشق دلم مده که بیدل

Худро ба хатар ҳаме сипорад

خود را به خطر همی‌سپارد

Мурғӣ ки занад ба доми худ ро

مرغی که زند به دام خود را

Ҳиммат ба ҳалок ме гуморд

همت به هلاک می‌گمارد

Гар хок шавам фалак ба хокам

گر خاک شوم فلک به خاکم

Ҷузи тухми ғам ва бало нкорд

جز تخم غم و بلا نکارد

Пас ба ки кунам ситеза бо ӯ

پس به که کنم ستیزه با او

Гар теғи ҷафо ба сари баборад

گر تیغ جفا به سر ببارد

Омад даҳании зи хандаи пурнӯш

آمد دهنی ز خنده پرنوش

Чун хандаи гули шукр дар оғӯш

چون خنده گل شکر در آغوش

намегуфт ҳадиси қатл ва ме зад

می‌گفت حدیث قتل و می‌زد

Дар кому гулӯи ҳаловатами ҷӯш

در کام و گلو حلاوتم جوش

Маҳви афтодам ба саркашӣ гуфт :

محو افتادم به سرکشی گفت:

Ин кист ? ки нест дар сараши ҳуш

این کیست؟ که نیست در سرش هوش

Бӯсами кафи по чаҳ Зуҳра дорам ?

بوسم کف پا چه زهره دارم؟

Кати дасти дароварам дар оғӯш

کت دست درآورم در آغوش

Бимаст агар бағали гушойам

بیمست اگر بغل گشایم

Аз шарми бирезадам бару дӯш

از شرم بریزدم بر و دوش

Хомӯш ки ҳар тарафи сухани чин

خاموش که هر طرف سخن‌چین

Сад доми ниҳода дар раҳи гӯш

صد دام نهاده در ره گوش

Бозо ки ба қаҳр ва ҳила натавон

بازآ که به قهر و حیله نتوان

Аз хотири кас шудани фаромӯш

از خاطر کس شدن فراموش

Ҳақи намаки қадими мо ро

حق نمک قدیم ما را

Якбора ба об ҷӯй мафруш

یکباره به آب جوی مفروش

Овоз тапидан диласт ин

آواز تپیدن دلست این

То кӣ гӯйии манолу мхрўш

تا کی گویی منال و مخروش

Ин ҷӯшу хурӯш расм ишқаст

این جوش و خروش رسم عشقست

Вар май гӯйӣ ки бош хомӯш

ور می‌گویی که باش خاموش

Дерӣаст ки ёри ёр мо нест

دیریست که یار یار ما نیست

Дил низ умедвор мо нест

دل نیز امیدوار ما نیست

Як дам ба мурод худ нишастем

یک دم به مراد خود نشستیم

Имрӯзи зи рӯзгор мо нест

امروز ز روزگار ما نیست

Мо хонаи рамида ҳои зулмем

ما خانه رمیده‌های ظلمیم

Пайғоми хуш аз диёр мо нест

پیغام خوش از دیار ما نیست

Набӯд зи мусӣбати осмон ро

نبود ز مصیبت آسمان را

Як доғ ки ёдгор мо нест

یک داغ که یادگار ما نیست

Ҳарчанд ки ҷон нисор кардем

هرچند که جان نثار کردیم

Шодем ки шармсор мо нест

شادیم که شرمسار ما نیست

Бисёр намӯд ҳеҷ будӣ

بسیار نمود هیچ بودی

Чун иззат бемадор мо нест

چون عزت بی‌مدار ما نیست

Бо фитна ҷадал кунад « « назирӣ » »

با فتنه جدل کند ««نظیری »»

Девона ба ихтиёр мо нест

دیوانه به اختیار ما نیست

Бо бе хурдии чунин нишастан

با بی‌خردی چنین نشستن

Шоистаи эътибор мо нест

شایسته اعتبار ما نیست

Дар маъракае ки ъшқбозон

در معرکه‌ای که عشقبازان

Гӯйанд ки сабри кор мо нест

گویند که صبر کار ما نیست

Аз хандаи намӯнае сет бо ман

از خنده نمونه‌ای‌ست با من

Вази гиря лаболабаст доман

وز گریه لبالب است دامن

Ғам аз дар ошиқон даромад

غم از در عاشقان درآمد

Будам ба миёнаи ошнои ман

بودم به میانه آشنا من

Ворастагӣам вуқуъ дорад

وارستگیم وقوع دارد

Бигузашт ва нарафтам аз қафои ман

بگذشت و نرفتم از قفا من

То аз суханам дилаш биринҷед

تا از سخنم دلش برنجید

Таъсир надидам аз дуои ман

تأثیر ندیدم از دعا من

Аз нутқу баёни худ шарикам

از نطق و بیان خود شریکم

Дар хӯни ҳазор муддаои ман

در خون هزار مدعا من

Неи ҳолу асар на сӯзу дардӣ

نی حال و اثر نه سوز و دردی

Аз ҳам шудаи чанги бенавои ман

از هم شده چنگ بینوا من

Ҳргоми ҷаҳон ҷаҳон шудам давр

هرگام جهان جهان شدم دور

Кош аз ту намешудам ҷудои ман

کاش از تو نمی‌شدم جدا من

Чун кор намерасад ба анҷом

چون کار نمی‌رسد به انجام

Зонҷоми рӯм ба ибтидои ман

زانجام روم به ابتدا من

Чун толеъӣ аз вафо надорам

چون طالعی از وفا ندارم

Вари аҳд ту мешавад вафои ман

ور عهد تو می‌شود وفا من

Ишқ аз пас парда дод пайғом

عشق از پس پرده داد پیغام

Кин кор намерасад ба анҷом

کاین کار نمی‌رسد به انجام

Ман рафтаму ишқ дар миён монад

من رفتم و عشق در میان ماند

Бар ман ба дурӯғ монад ин ном

بر من به دروغ ماند این نام

Зини гиря ба об меравад рахт

زین گریه به آب می‌رود رخت

Зини нола шикоф мешавад бом

زین ناله شکاف می‌شود بام

Паймонау хам ба дигарон даҳ

پیمانه و خم به دیگران ده

Ман маст шудам з дидани ҷом

من مست شدم ز دیدن جام

Булбул ки нишот ишқ дорад

بلبل که نشاط عشق دارد

Аз соя гулбунаш шавад ром

از سایه گلبنش شود رام

Буии ғаму сӯз ғурбат омад

بوی غم و سوز غربت آمد

Оҳ аз дил рафта дод пайғом

آه از دل رفته داد پیغام

Дар ҳавсила дӯстӣ нагунҷад

در حوصله دوستی نگنجد

То дил нашавад маҳоли ошом

تا دل نشود محال آشام

Сад марҳала то қабул ишқаст

صد مرحله تا قبول عشقست

Ваон ҳам ба муроди бахту айём

وان هم به مراد بخت و ایام

Рӯзии торик аз дами субҳ

روزی تاریک از دم صبح

Бахтӣ дар хоб аз аввали шом

بختی در خواب از اول شام

Ғами бори ниҳодаи танг бар танг

غم بار نهاده تنگ بر تنگ

Дили брнгрФтаҳи гом аз гом

دل برنگرفته گام از گام

Ҷон аз талабам ба лаби расида

جان از طلبم به لب رسیده

Обами з аташ нарафта дар ком

آبم ز عطش نرفته در کام

Бефоида то ба кӣ такопуӣ

بی‌فایده تا به کی تکاپوی

Ин роҳ намерасад ба анҷом

این راه نمی‌رسد به انجام

Зини кори дақиқу фикри борӣк

زین کار دقیق و فکر باریک

Моро дилу дидаи гашти торик

ما را دل و دیده گشت تاریک

Шуд ғайрати кору бори ишқат

شد غیرت کار و بار عشقت

Зуннори миёни тарку тоҷик

زنار میان ترک و تاجیک

Зиндонии гӯшаи блоиим

زندانی گوشه بلاییم

эй шаҳи гузари барин мФолик

ای شه گذر برین مفالیک

То аз бен дахма ҳо барорем

تا از بن دخمه‌ها برآریم

Шабҳои дарозу рӯзи торик

شب‌های دراز و روز تاریک

Ҳарчанд ки меҳрро ғуборам

هرچند که مهر را غبارم

Дар дида кунад шуъоъи борӣк

در دیده کند شعاع باریک

Навмеди ним ки моликон ро

نومید نیم که مالکان را

Пинҳон назарӣаст бо ммолик

پنهان نظریست با ممالیک

Беҷурм ситам кунӣ бар айём

بی‌جرم ستم کنی بر ایام

Лоирҳми лӣу лои аъодик

لایرحم لی و لا اعادیک

Дилро ба ҷафои рабӯдаи ишқат

دل را به جفا ربوده عشقت

Чандонаш ба ман наме сипории к

چندانش به من نمی‌سپاری ک

Аз шавқи туами сари башари не

از شوق توام سر بشر نی

Бо халқам ва аз касами хабари не

با خلقم و از کسم خبر نی

Ҳар гӯша ба ҳайрати ҷамолат

هر گوشه به حیرت جمالت

Сад дидау ҷои як назари не

صد دیده و جای یک نظر نی

Дар аҳд ки бӯда бӯстон ро

در عهد که بوده بوستان را

Чандин дару банд ва як самари не

چندین در و بند و یک ثمر نی

Доми қафасӣ ки ёд дорад ?

دام قفسی که یاد دارد؟

Сад тӯтӣу заррае шукри не

صد طوطی و ذره‌ای شکر نی

Зон лаб суханӣ бигӯ , чаҳ сараст ?

زان لب سخنی بگو، چه سرّ است؟

Дарҷии зи гуҳари пару гуҳари не

درجی ز گهر پر و گهر نی

Дар шаҳр ки дидае ? ки имрӯз

در شهر که دیده‌ای؟ که امروز

Дасташи зи дилаши шикастатар не

دستش ز دلش شکسته‌تر نی

Чашми сияҳ ҳамеша мастат

چشم سیه همیشه مستت

Сад шишаи шикасту шишагар не

صد شیشه شکست و شیشه‌گر نی

Сад новаки оҳ дар камӣнаст

صد ناوک آه در کمینست

Ҷузи дасти дуои ман сипари не

جز دست دعای من سپر نی

Умрии паии ин ва он гирифтам

عمری پی این و آن گرفتم

Аз ҷумла ба сари зи ту ба сари не

از جمله به سر ز تو به سر نی

Кунҷӣ хоҳам ки бо ғами дил

کنجی خواهم که با غم دل

Ман бошам ва ту касе дигар не

من باشم و تو کسی دگر نی

Мардему зи кини мо ба дардӣ

مردیم و ز کین ما به دردی

Киштӣ ва ҳануз дар набардӣ

کشتی و هنوز در نبردی

Вобрдни дили муборакати бод

وابُردن دل مبارکت باد

Ин бори марои тамоми барадӣ

این بار مرا تمام بردی

Як нақши муроди брнёрм

یک نقش مراد برنیارم

Аз ҳуққаи чархи лоҷувардӣ

از حقه چرخ لاجوردی

Бозичаи охири бисотам

بازیچه آخر بساطم

Ҳангомаи ниҳодаи рӯ ба сардӣ

هنگامه نهاده رو به سردی

Дар даъвии ному нанг то чанд

در دعوی نام و ننگ تا چند

Бар санги занами айёри мардӣ

بر سنگ زنم عیار مردی

Диўонгё барор дастӣ

دیوانگیا برآر دستی

То одат ва расм дарнавардӣ

تا عادت و رسم درنوردی

Гӯйанд ба таънаи дшмнонм :

گویند به طعنه دشمنانم:

Каз баҳр чаҳ гирд ӯ нагардӣ ?

کز بهر چه گرد او نگردی؟

Ҳурмони ту дар муҳаббат аз чист

حرمان تو در محبت از چیست

Тақсир ба ҷустуҷӯ накардӣ

تقصیر به جستجو نکردی

Сӯзам ба ҳиҷоби ишқ ва гӯям

سوزم به حجاب عشق و گویم

Иқбол накард поймардӣ

اقبال نکرد پایمردی

Бе ваҷҳи ҷиноятӣу ҷурмӣ

بی‌وجه جنایتی و جرمی

Бояд ки ба шарм ва рӯй зардӣ

باید که به شرم و روی زردی

эй ишқи туро ҷунуни мо кам

ای عشق تو را جنون ما کم

Чун зулфи ту кори ақл дар ҳам

چون زلف تو کار عقل در هم

Бемор турост марги дармон

بیمار تراست مرگ درمان

Маҷрӯҳ турост доғи марҳам

مجروح تراست داغ مرهم

Моро чаҳ хабари зи қурб ва баъдаст ?

ما را چه خبر ز قرب و بعدست؟

Девонаи куҷоу шодӣу ғам

دیوانه کجا و شادی و غم

Мо Тифли зииим ва Тифл мейрем

ما طفل زیییم و طفل میریم

Бозичаи мост ҳар ду олам

بازیچه ماست هر دو عالم

Мо каҷ ба мазоқ ҳо нишастем

ما کج به مذاق‌ها نشستیم

Бар сарви ту ростии мусаллам

بر سرو تو راستی مسلم

Он рух ба нигоҳ мо дареғаст

آن رخ به نگاه ما دریغست

Ҳаст оина аз Сикандару ҷам

هست آینه از سکندر و جم

Занҷири ҷунуни мо мшўрон

زنجیر جنون ما مشوران

Ин силсиларо марез аз ҳам

این سلسله را مریز از هم

Моро ба ҷафоу саргаронӣ

ما را به جفا و سرگرانی

Гардӣда баннои ишқи муҳкам

گردیده بنای عشق محکم

Дар шеваи ишқ агар набошад

در شیوه عشق اگر نباشد

Бедоди ту бар вафои мақдам

بیداد تو بر وفا مقدم

Мо беш баҳои кам харидор

ما بیش بهای کم خریدار

Нуқсон худему зеби бозор

نقصان خودیم و زیب بازار

То рағбат муштарӣ биҷунбад

تا رغبت مشتری بجنبد

Бар ном касе дигар кунам кор

بر نام کسی دگر کنم کار

Аз гулшани завқи интизорам

از گلشن ذوق انتظارم

Дар пои чунон халидаи сад хор

در پای چنان خلیده صد خار

Ҳарҷо қаламами равиши намояд

هرجا قلمم روش نماید

Товус хаҷал шавад зи рафтор

طاووس خجل شود ز رفتار

Ҳарҷо сари гуфтугӯи гушойам

هرجا سر گفتگو گشایم

Сдтблаҳ диҳад ба боди аттор

صدطبله دهد به باد عطار

Дам ранҷа макун наме нишинад

دم‌رنجه مکن نمی‌نشیند

Бар оинаи булӯри зангор

بر آینه بلور زنگار

Хомӯши вагарнаи лаби гушойам

خاموش وگرنه لب گشایم

То бӯи надиҳади ҳазор гулзор

تا بو ندهد هزار گلزار

Бо нофаи ҳарки буи ишқаст

با نافه هرکه بوی عشقست

Чун машки ҳамеи дамади зи гуфтор

چون مشک همی‌دمد ز گفتار

Одам ба сухан шуд одам , ар на

آدم به سخن شد آدم، ار نه

Дорад лабу гӯш , нақши девор

دارد لب و گوش، نقش دیوار

Хоҳам ҳамаи роҳи дӯсти пўим

خواهم همه راه دوست پویم

Дар ҳайратами афканди зи рафтор

در حیرتم افکند ز رفتار

Онҷо ки ҳадиси ишқ ва савдост

آنجا که حدیث عشق و سوداست

Ранҷиш ғалатасту шиква бе ҷост

رنجش غلط است و شکوه بی‌جاست

Гар шарбат талх мекунам нӯш

گر شربت تلخ می‌کنم نوش

Ғам нест ки кор бо масеҳост

غم نیست که کار با مسیحاست

Аз лиззати мадҳи хони хонон

از لذت مدح خان خانان

Тӯтии забони ман шкрхост

طوطی زبان من شکرخاست

Аз шодии кори ин ҷўонбхт

از شادی کار این جوانبخت

Давлат ба ҳазор суд ва савдост

دولت به هزار سود و سوداست

Бо хораи бахти қдрснҷш

با خاره بخت قدرسنجش

Андешаи бад ба сина миност

اندیشه بد به سینه میناست

Онҷо ки анояташ мураббӣаст

آنجا که عنایتش مربیست

Нозуктар аз обгина хорост

نازکتر از آبگینه خاراست

Аҳдаш ба хушӣу шодмонӣ

عهدش به خوشی و شادمانی

Рухсораи ҳурро тамошост

رخساره حور را تماشاست

Пероҳани адли хуши тарозаш

پیراهن عدل خوش‌ترازش

Аз ҷавҳари ростии мтрост

از جوهر راستی مطراست

Ҳарҷо ки зафари сафии бадарад

هرجا که ظفر صفی بدرد

Бар қомат бахташ оварад рост

بر قامت بختش آورد راست

Аҳдаш дам Юсуфаст каз вай

عهدش دم یوسفست کز وی

Олам ба ҷавон шудан Зулайхост

عالم به جوان شدن زلیخاست

Давлат ба мақоми корсозяш

دولت به مقام کارسازیش

Як Вомиқ ва сад ҳазор узрост

یک وامق و صد هزار عذراست

Аз баҳри тарози умру ҷоҳаш

از بهر طراز عمر و جاهش

Доим ба дуоу аҷзу дархост

دایم به دعا و عجز و درخواست