Он ҷилва ки дар пардаи равишҳои ниҳон дошт

آن جلوه که در پرده روش های نهان داشت

Аз пардаи баромади равишии беҳтар аз он дошт

از پرده برآمد روشی بهتر از آن داشت

Завқӣ ба чаман дод ки дар ханда абраст

ذوقی به چمن داد که در خنده ابرست

Шурии з гул ангехт ки булбул ба фиғон дошт

شوری ز گل انگیخت که بلبل به فغان داشت

Имрӯз ки шуд ъушрат май лаъл қабо шуд

امروز که شد عشرت می لعل قبا شد

Ваон рӯз ки буд офати даии ранг хазон дошт

وان روز که بود آفت دی رنگ خزان داشت

Ин ҷилва ҳасанаст ки дар парда нагунҷад

این جلوه حسن است که در پرده نگنجد

Ин қисса ишқаст ки пинҳон натавон дошт

این قصه عشقست که پنهان نتوان داشت

Дар боғи хурӯш аз дару девори баромад

در باغ خروش از در و دیوار برآمد

Каз ғунчаи лабони хок ба дили роз ниҳон дошт

کز غنچه لبان خاک به دل راز نهان داشت

Бехост баровард сар аз тарафи чаман ҳо

بی خواست برآورد سر از طرف چمن ها

Чандон ки замини тозаи ниҳолон ҷавон дошт

چندان که زمین تازه نهالان جوان داشت

Машшотагӣ ҳар хас ва ҳар хор сабо кард

مشاطگی هر خس و هر خار صبا کرد

Аз бас ки чамани ғолия дар ғолия дон дошт

از بس که چمن غالیه در غالیه دان داشت

Эмин натавон буд ки аз абри баҳорӣ

ایمن نتوان بود که از ابر بهاری

Шуд лолаи ситон ҳарчӣ замини жола ситон дошт

شد لاله ستان هرچه زمین ژاله ستان داشت

Дастори гули имрӯз нигар гашта парешон

دستار گل امروز نگر گشته پریشان

Дирузгар аз ғунча ба сари тоҷ каён дошт

دیروز گر از غنچه به سر تاج کیان داشت

То ҳаст ҷаҳон ҳаст хазонеу баҳорӣ

تا هست جهان هست خزانی و بهاری

Дили бастаи ин вазъ мукаррар натавон дошт

دل بسته این وضع مکرر نتوان داشت

Ишқаст ки ҳам парда ва ҳам парда даромад

عشقست که هم پرده و هم پرده درآمد

Ғаммози дилу шаҳнаи хӯн ҷигар омад

غماز دل و شحنه خون جگر آمد

Ишқаст ки бигузаштау оянда мо ӯст

عشقست که بگذشته و آینده ما اوست

Дар ҳар нафасӣ рафт ва ба рангӣ дигар омад

در هر نفسی رفت و به رنگی دگر آمد

Ҳони ҷону дили оғӯшу бағал хуш бигушоӣед

هان جان و دل آغوش و بغل خوش بگشایید

Кони ёри сФркрдаҳи мо аз сафар омад

کان یار سفرکرده ما از سفر آمد

ӯ буд ки аз сина ба тороҷ хирад хост

او بود که از سینه به تاراج خرد خاست

ӯ буд ки бар оташи дили ҷилва гар омад

او بود که بر آتش دل جلوه گر آمد

Шуд ҳасан чу дар ҷилваи хӯбӣ ба назар рафт

شد حسن چو در جلوه خوبی به نظر رفت

Шуд ишқ чу дар пардаи савдо ба сар омад

شد عشق چو در پرده سودا به سر آمد

Онгоҳи барангехти фироқӣу висолӣ

آنگاه برانگیخت فراقی و وصالی

Дар сӯрати яктое аз он ҳар ду баромад

در صورت یکتایی از آن هر دو برآمد

То чашм ҳасудӣ накунад кори дарин кор

تا چشم حسودی نکند کار درین کار

Аз дил ба дили он ишқи бад-ӣн сина даромад

از دل به دل آن عشق بدین سینه درآمد

Он ёр ки маъмурии дил аз ситам ӯст

آن یار که معموری دل از ستم اوست

Сад шукр ки ин бор ситамкортар омад

صد شکر که این بار ستمکارتر آمد

Хезед ки гирем май аз соқии мисатон

خیزید که گیریم می از ساقی مستان

Гирдем ба ҳоли дил ошӯб прессатон

گردیم به حال دل آشوب پرستان

Ҷомии ду се нӯшем ва даройем ба бозор

جامی دو سه نوشیم و درآییم به بازار

Сар майу майхонаи бигӯем ба дастон

سر می و میخانه بگوییم به دستان

Бас нашъа баландаст агар лаб бигушоӣем

بس نشئه بلندست اگر لب بگشاییم

Бар хеш биболанд зи мастии ҳамаи пистон

بر خویش ببالند ز مستی همه پستان

Ҳон эй дили ғофил шуда ҳангом сабӯҳаст

هان ای دل غافل شده هنگام صبوحست

Гар ҷоми зи соқии нстонии мазаи бустон

گر جام ز ساقی نستانی مزه بستان

Бедардисар аз хоби баровар ки бпимўд

بی دردسر از خواب برآور که بپیمود

Бар мо хаму соғар дару девори гулистон

بر ما خم و ساغر در و دیوار گلستان

Бархез кигар баҳрае аз нашъа надорем

برخیز که گر بهره ای از نشئه نداریم

Борӣ биншинем ба ҳиммат бар мисатон

باری بنشینیم به همت بر مستان

Айём баҳор омад ва дар хона бимонадем

ایام بهار آمد و در خانه بماندیم

Зини шарм ки бе менатавон рафт ба бустон

زین شرم که بی می نتوان رفت به بستان

Торикии ғам аз уфуқи синаи дамида

تاریکی غم از افق سینه دمیده

Як шиша май кӯ ? ки кунам шамъи шабистон

یک شیشه می کو؟ که کنم شمع شبستان

Дар кишвари он қавм ки ин бода ҳалоласт

در کشور آن قوم که این باده حلالست

Гулранг чу рухсор баҳораст зимистон

گلرنگ چو رخسار بهارست زمستان

Он роз ки дар савмиъаи маҳҷӯби риё буд

آن راز که در صومعه محجوب ریا بود

Дар майкада аз софии дилҳо ба мулло буд

در میکده از صافی دل ها به ملا بود

Фикрӣ ки ғами мадриса ва дарс ҳамонаст

فکری که غم مدرسه و درس همانست

Дар соғар май нашъа ва дар сози наво буд

در ساغر می نشئه و در ساز نوا بود

Қаҳрӣ ки шавад ҳизум ӯ оташи намруд

قهری که شود هیزم او آتش نمرود

Дидем ки хокистар ӯ лутфу ато буд

دیدیم که خاکستر او لطف و عطا بود

Хумори дилаши хуш ки пай май гуҳу бегоҳ

خمار دلش خوش که پی می گه و بیگاه

Ҳаргоҳ ки рафтем дар майкадаи во буд

هرگاه که رفتیم در میکده وا بود

Даии роҳиби бтхонаҳ ба ман роҳи ҳарам ро

دی راهب بتخانه به من راه حرم را

Наздик намӯд арча басии дурнамо буд

نزدیک نمود ارچه بسی دورنما بود

Хуршед ба зуннори ҳамеи баст майонаш

خورشید به زنار همی بست میانش

Дар бткдаҳ ҳар зарра ки бар рӯй ҳаво буд

در بتکده هر ذره که بر روی هوا بود

Дидем ки дар майкадаи ҳам шоҳиду соқист

دیدیم که در میکده هم شاهد و ساقیست

Он хонаи барандоз ки дар хонаи мо буд

آن خانه برانداز که در خانه ما بود

ӯ буд ки бар ҳар ки назар кард бақо ёфт

او بود که بر هر که نظر کرد بقا یافت

ӯ буд ки аз ҳар ки гузар кард фано буд

او بود که از هر که گذر کرد فنا بود

Ғофил магзар бткдаҳро ҳам ҳарамӣ ҳаст

غافل مگذر بتکده را هم حرمی هست

Зон сӯии харобот чу рафтӣ санамӣ ҳаст

زان سوی خرابات چو رفتی صنمی هست

Дар дидаи намаки рез ки хобати нрбоид

در دیده نمک ریز که خوابت نرباید

Шоиста дарёфтан аз умр дамӣ ҳаст

شایسته دریافتن از عمر دمی هست

Дар ишқ чу ақлу хирад бода прессатон

در عشق چو عقل و خرد باده پرستان

Вайронаму огаҳ на ки бар ман ситамӣ ҳаст

ویرانم و آگه نه که بر من ستمی هست

Дар шикваи длри Тифли алиф бе нашиносам

در شکوه دلر طفل الف بی نشناسم

Зин беш надонам ки варақро рақамӣ ҳаст

زین بیش ندانم که ورق را رقمی هست

Он нест ки дар ҳиҷри диламро нхрошд

آن نیست که در هجر دلم را نخراشد

Гар нест синони мижаи нӯк қаламӣ ҳаст

گر نیست سنان مژه نوک قلمی هست

Дилтангии ман чун сабаб хўшдлӣ ӯст

دلتنگی من چون سبب خوشدلی اوست

Дарюза кунам аз дар ҳар дил ки ғамӣ ҳаст

دریوزه کنم از در هر دل که غمی هست

Соқии ғам нобӯдан май сахти хморист

ساقی غم نابودن می سخت خماریست

Мастем агар дар қадаҳ ва ҷом наме ҳаст

مستیم اگر در قدح و جام نمی هست

Дил бар худ ва бар ҳастӣ худ аз чаҳ наад кас

دل بر خود و بر هستی خود از چه نهد کس

Дар ҳар нафаси мо чу вуҷӯд ва адамӣ ҳаст

در هر نفس ما چو وجود و عدمی هست

Ҷузи ҷом май ишқ ки ойӣна сидқаст

جز جام می عشق که آیینه صدقست

Паймона заҳраст агар ҷом ҷамӣ ҳаст

پیمانه زهرست اگر جام جمی هست

Гар қайсар вагар мо , ҳамаи муҳтоҷи гадоӣам

گر قیصر و گر ما، همه محتاج گداییم

Силии хур беш ва кам як хон ва саройем

سیلی خور بیش و کم یک خان و سراییم

Бар хеши гул ва барг бичинем вагарна

بر خویش گل و برگ بچینیم وگرنه

Никўрўши сайр гуҳ нашав ва намоем

نیکوروش سیر گه نشو و نماییم

Ақлу дил ва мо бехброним ки як ҷо

عقل و دل و ما بی خبرانیم که یک جا

Сад сол нишинем ва ндонем кҷоиим

صد سال نشینیم و ندانیم کجاییم

Зини лаб ки буд бастатар аз кори дили мо

زین لب که بود بسته تر از کار دل ما

Сад кор фурӯбаста гардун бигушоӣем

صد کار فروبسته گردون بگشاییم

Бо он ки зи боли магасӣ соя надидем

با آن که ز بال مگسی سایه ندیدیم

Ҳарҷо ки нишинем сногўии ҳмоиим

هرجا که نشینیم ثناگوی هماییم

Шавқӣ на гиребони кашу ишқӣ на Аннани гир

شوقی نه گریبان کش و عشقی نه عنان گیر

Мушкил ки азин пардаи номӯси броиим

مشکل که ازین پرده ناموس برآییم

Аз ҳастӣ мо то рамақии ҳамраҳ мо ҳаст

از هستی ما تا رمقی همره ما هست

Гар ҳам так бодайм ки дар қайди ҳавоӣам

گر هم تک بادیم که در قید هواییم

Инсоф надорем ки бо хирмани мақсӯд

انصاف نداریم که با خرمن مقصود

Дар ҳасрати коҳӣ ки барад коҳ рубойем

در حسرت کاهی که برد کاه رباییم

Хӯн аз ҷигар ғунча гушӯдем « назирӣ »

خون از جگر غنچه گشودیم «نظیری »

Бхрўш ки бар турфаи гулӣ нағма саройем

بخروش که بر طرفه گلی نغمه سراییم

Доғи дилами афрӯхта тар шуд зи чароғам

داغ دلم افروخته تر شد ز چراغم

Ҳам мансаби парвона буд пунбаи доғам

هم منصب پروانه بود پنبه داغم

Дар пӯст намегунҷад азин нашъаи нишотам

در پوست نمی گنجد ازین نشئه نشاطم

Бар даст намеастад азин бодаи аёғм

بر دست نمی استد ازین باده ایاغم

Сдсолгар аз гул ба машомам нарасад буд

صدسال گر از گل به مشامم نرسد بود

Афсурда нагӯяд ба хазони булбули боғам

افسرده نگوید به خزان بلبل باغم

Бар шуъла хуршед занад таънаи фурӯғам

بر شعله خورشید زند طعنه فروغم

Бар гармӣ парвона занад хандаи чароғам

بر گرمی پروانه زند خنده چراغم

Саргармии бозори ҷунуни боди муборак

سرگرمی بازار جنون باد مبارک

Ошуфтагӣӣ ҳаст ба савдои димоғам

آشفتگیی هست به سودای دماغم

Девонагии ошуфтаи тамкину тамизам

دیوانگی آشفته تمکین و تمیزم

Фарзонагӣ офат зада лобау лоғм

فرزانگی آفت زده لابه و لاغم

Он ҷо ки манам перу ҷавон бе хброннд

آن جا که منم پیر و جوان بی خبرانند

Каси ранҷаи мсозиду мгириди суроғам

کس رنجه مسازید و مگیرید سراغم

Субҳам ба хароши ҷигару синаи дамида

صبحم به خراش جگر و سینه دمیده

Рӯзам шудаи пайдо ба ҷгрхўнии доғам

روزم شده پیدا به جگرخونی داغم

Рӯзи сияҳӣ дидаам аз ҳиҷр ки имшаб

روز سیهی دیده ام از هجر که امشب

Дар пеши назари субҳи намояди пари зоғам

در پیش نظر صبح نماید پر زاغم

Қаҳраш ба сухани теғ ва ба дам ништрм кард

قهرش به سخن تیغ و به دم نیشترم کرد

Заҳри дили кофури мизоҷ назарам кард

زهر دل کافور مزاج نظرم کرد

Чун хандаи нохуши даҳанон бе намаками сохт

چون خنده ناخوش دهنان بی نمکم ساخت

Чун гиряи соҳиби ғаразон бесамарам кард

چون گریه صاحب غرضان بی ثمرم کرد

Беш аз ҳама дар дида ғам кард азизам

بیش از همه در دیده غم کرد عزیزم

Дар чашми нишот аз ҳамаи кас хўортрм кард

در چشم نشاط از همه کس خوارترم کرد

Аз хилвати шарм ва адаб оварад бурунам

از خلوت شرم و ادب آورد برونم

Дар маъракаи шӯру ҷунуни ҷилва гарм кард

در معرکه شور و جنون جلوه گرم کرد

Як шаб ба дар субҳ висолам нарасонид

یک شب به در صبح وصالم نرسانید

Ин бахт ки дармондаи хоб саҳарам кард

این بخت که درمانده خواب سحرم کرد

Ман бехудам аз лутфи куҷо буд ки соқӣ

من بی خودم از لطف کجا بود که ساقی

Як ҷуръа мем дод ки хӯн дар ҷигарам кард

یک جرعه میم داد که خون در جگرم کرد

Кӣ буд ки фурсати дилӣ аз хандаи хушами сохт

کی بود که فرصت دلی از خنده خوشم ساخت

Кӣ буд ки қисмати лабӣ аз гиря терм кард

کی بود که قسمت لبی از گریه ترم کرد

Комӣ ба муроди дили худ брнгрФтим

کامی به مراد دل خود برنگرفتیم

Зон рӯз ки толеъ ба вафо ҳамсафарам кард

زان روز که طالع به وفا همسفرم کرد

Гуфтам сухани ишқ ба риндӣ нашудам фош

گفتم سخن عشق به رندی نشدم فاش

Нафрини хароботи чунин дрбдрм кард

نفرین خرابات چنین دربدرم کرد

Шодам ки давои дарди маро суд надорад

شادم که دوا درد مرا سود ندارد

Беморӣ ишқаст ки беҳбуд надорад

بیماری عشقست که بهبود ندارد

Як кас ба дар савмиъаи мақбул назар нест

یک کس به در صومعه مقبول نظر نیست

Нозам ба харобот ки мардӯд надорад

نازم به خرابات که مردود ندارد

Саргашта задам гом ба ҳарҷо ва надидам

سرگشته زدم گام به هرجا و ندیدم

Як зарра ки раҳи ҷониб мақсӯд надорад

یک ذره که ره جانب مقصود ندارد

Сад мартаба зад бахт ба ҳам збҳу расад ро

صد مرتبه زد بخت به هم زبح و رصد را

Ин ҳафт фалаки ахтар масъӯд надорад

این هفت فلک اختر مسعود ندارد

Бефоида бар оташи дил нола сапандаст

بی فایده بر آتش دل ناله سپندست

Дар миҷмари мо бӯи шукр ва авд надорад

در مجمر ما بو شکر و عود ندارد

эй хирманам оташ зада аз ман чаҳ гурезӣ ?

ای خرمنم آتش زده از من چه گریزی؟

Андеша макун оташи ман дӯд надорад

اندیشه مکن آتش من دود ندارد

Гӯ гиря макун шӯр каз он кон намак нест

گو گریه مکن شور کز آن کان نمک نیست

Як дил ки кабоб намак олуд надорад

یک دل که کباب نمک آلود ندارد

То аз хабари суҳбат соҳиб нашавам шод

تا از خبر صحبت صاحب نشوم شاد

Шодии дилам аз нағма Довӯд надорад

شادی دلم از نغمه داوود ندارد

Зон дам ки ба афсун табибонат ниёзаст

زان دم که به افسون طبیبانت نیازست

Исо ба фусуни дами худ бар сар нозаст

عیسی به فسون دم خود بر سر نازست

Дар орзӯии сиҳҳати ту лаҳза бар айём

در آرزوی صحت تو لحظه بر ایام

Ҳамчун шаб идаст ки бар Тифл дарозаст

همچون شب عیدست که بر طفل درازست

Кори ту на корӣаст ки он фотиҳа хоҳад

کار تو نه کاریست که آن فاتحه خواهد

Дар уқдаи ин кор надонам ки чаҳ розаст

در عقده این کار ندانم که چه رازست

Бархез ки мифтоҳи дуои зери сари тест

برخیز که مفتاح دعا زیر سر تست

Бархез ки дарҳои иҷобати з ту бозаст

برخیز که درهای اجابت ز تو بازست

Аз ориза ғам нест ки чун давлати донот

از عارضه غم نیست که چون دولت دانات

Дар ғайб ҳакимӣаст ки бемор навозаст

در غیب حکیمی است که بیمار نوازست

Бар мураккаб сиҳҳат натавон тохти ҳамаи умр

بر مرکب صحت نتوان تاخت همه عمر

Майдони ҷаҳони пар з нишебаст ва фарозаст

میدان جهان پر ز نشیبست و فرازست

Бод ар ба гулистони ту осеби расонид

باد ار به گلستان تو آسیب رسانید

Он низ зи осеби гулистон ба гудозаст

آن نیز ز آسیب گلستان به گدازست

То буии гули тозаи димоғ ту гирифтаст

تا بوی گل تازه دماغ تو گرفتست

Дар мавсими гулзор дар боғ фарозаст

در موسم گلزار در باغ فرازست

Дар фитнаи туро зоти хуш аз фитна масӯнаст

در فتنه تو را ذات خوش از فتنه مصونست

Чун наргиси бемор ки бар бистар нозаст

چون نرگس بیمار که بر بستر نازست

Чун нолаи нуҳум бар сари афлоки қадам ро

چون ناله نهم بر سر افلاک قدم را

Аз заъф бурун оварам эҳсону карам ро

از ضعف برون آورم احسان و کرم را

Гар як тана бар қалб млоик натавон тохт

گر یک تنه بر قلب ملایک نتوان تاخت

Аз ашги ҷаҳонгири кашами хайлу ҳашам ро

از اشگ جهانگیر کشم خیل و حشم را

Бархез ки имрӯз ба хуш кардани дил ҳо

برخیز که امروز به خوش کردن دل ها

Гетӣ ба ҳақи суҳбати ту хӯрдаи қисм ро

گیتی به حق صحبت تو خورده قسم را

Дируз ки сари дилу мақсӯди иҷобат

دیروز که سر دل و مقصود اجابت

Даркор ту мерафт араброу аҷам ро

درکار تو می رفت عرب را و عجم را

Дар фикри ту ошиқ ба саволи лаби маъшӯқ

در فکر تو عاشق به سؤال لب معشوق

Дар хотир ошуфта намегуфт нъм ро

در خاطر آشفته نمی گفت نعم را

Ҳасан аз паии шӯридагӣ ишқ биёрост

حسن از پی شوریدگی عشق بیاراست

зи ошуфтагии оризаи ?ути зулфи бахам ро

ز آشفتگی عارضه ات زلف بخم را

Ушшоқ чу диданди мубораки ?илами ту

عشاق چو دیدند مبارک الم تو

Дар ишқ фузуданд ба перояи ?илам ро

در عشق فزودند به پیرایه الم را

Сад шукр ки дар соъати фархундаи наврӯз

صد شکر که در ساعت فرخنده نوروز

Оростаи дидем ба ҷами маснади ҷам ро

آراسته دیدیم به جم مسند جم را

Он рафт ки безула хонат фалаки пер

آن رفت که بی زله خوانت فلک پیر

Сирии шиками ном ҳаме кард дирам ро

سیری شکم نام همی کرد درم را

Хорӣ ки ба пои ту хулди боғ яқин аст

خاری که به پای تو خلد باغ یقین است

Сангӣ ки ба роҳ ту фитад каъба дайн аст

سنگی که به راه تو فتد کعبه دین است

Дар азм қавӣ бош ки андари раҳи давлат

در عزم قوی باش که اندر ره دولت

Мифтоҳ наҷотаст ба ҳар ҷо ки камӣн аст

مفتاح نجاتست به هر جا که کمین است

Дар хуши дилии овез ки бо умри ту айём

در خوش دلی آویز که با عمر تو ایام

Гар риштаи бигусаста буд ҳабл матин аст

گر رشته بگسسته بود حبل متین است

Бурдор ниқоб аз руху таскини дилии даҳ

بردار نقاب از رخ و تسکین دلی ده

Перояи ҳасанат на ба Миср ва на ба чин аст

پیرایه حسنت نه به مصر و نه به چین است

Бар бистар нозаст агар ҷилва қадаст

بر بستر نازست اگر جلوه قدست

Дар парда ҳасанаст агар чин ҳубин аст

در پرده حسنست اگر چین حبین است

Дар хилвати мо ҳар ки на парвонаи буруни бод

در خلوت ما هر که نه پروانه برون باد

Шамъ аз назар ҷшм бидон хона нишин аст

شمع از نظر جشم بدان خانه نشین است

То даҳри туро доруӣ талхӣ бичишанд

تا دهر تو را داروی تلخی بچشاند

Давлат з ясорасту саодати з ямин аст

دولت ز یسارست و سعادت ز یمین است

Дар кори ту аз бехурдигар бадӣе кард

در کار تو از بی خردی گر بدییی کرد

Он хосият тинат даҳраст на кин аст

آن خاصیت طینت دهرست نه کین است

з айём макун шиква ки бошад ғами айём

ز ایام مکن شکوه که باشد غم ایام

Нӯши дами занбӯр ки бо неш қарин аст

نوش دم زنبور که با نیش قرین است