Дил дигар бо ки сипорам ки ту дар ҷони манӣ

دل دگر با که سپارم که تو در جان منی

Ҷон дигар бо ки фишонам ки ту ҷонони манӣ

جان دگر با که فشانم که تو جانان منی

Ҳунарӣ нест ҷузи инам з чаҳ пинҳони созам

هنری نیست جز اینم ز چه پنهان سازم

Гӯи ҳама халқ бидонанд ту ҷонони манӣ

گو همه خلق بدانند تو جانان منی

Гуфтамат меҳр ва дар ин гуфта чаҳ ҷой назар аст

گفتمت مهر و در این گفته چه جای نظر است

Ту бад-ӣни талъати афрӯхтаи бурҳони манӣ

تو بدین طلعت افروخته برهان منی

Захмӣ эй хоҷаи ?герат бо ман мискини раҳмии сет

زخمی ای خواجه گرت با من مسکین رحمی ست

Дардӣ эй дӯст агар аз паии дармони манӣ

دردی ای دوست اگر از پی درمان منی

Чаҳ ғам аз дӯш ва чаҳ андешаи з фардо дорам

چه غم از دوش و چه اندیشه ز فردا دارم

Туе оғози ману бози ту поёни манӣ

تویی آغاز من و باز تو پایان منی

Хат ӯ срздаҳ ё срздаҳ эй аз хат ӯ

خط او سرزده یا سرزده ای از خط او

Рўзкӣ чанд шуд эй дил ки бФрмони манӣ

روزکی چند شد ای دل که بفرمان منی

Гуфтам эй дасти бдомонши рисии рӯзӣ ва шуд

گفتم ای دست بدامانش رسی روزی و شد

Ҷайби ҷони чок ва ту дар чоки гиребони манӣ

جیب جان چاک و تو در چاک گریبان منی

Гуфтам эй пои гузарӣ бар сари роҳаши охир

گفتم ای پا گذری بر سر راهش آخر

Умр аз даст шуду бози бдомони манӣ

عمر از دست شد و باز بدامان منی

Гуфтамаш бо сари зулф ту расад дасти нишот

گفتمش با سر زلف تو رسد دست نشاط

Гуфт зинҳори ҳамин бас ки парешони манӣ

گفت زنهار همین بس که پریشان منی