Субҳаст ва баҳорасту гулу нақл ва набед аст

صبح است و بهار است و گل و نقل و نبید است

Соқии қаду шоҳид майу не нола кашидаст

ساقی قد و شاهد می و نی ناله کشیده‌ست

Субҳ аз тарафи машриқу сарв аз кнФи ҷӯй

صبح از طرف مشرق و سرو از کنف جوی

Ваон сабза ӣ хат зон лаб дилҷӯй дамидаст

وان سبزهٔ خط زان لب دلجوی دمیده‌ست

Зоғ аз қабл шохи хазиди сети бкнҷӣ

زاغ از قبل شاخ خزیده‌ست به کنجی

Ваон холи сияҳ низ брх гӯша гузидаст

وان خال سیه نیز به رخ گوشه گزیده‌ست

Бар рӯй ту гули дида ва дар кӯии ту гулбун

بر روی تو گل دیده و در کوی تو گلبن

Кин дасти басар бар зада он ҷома даридаст

کاین دست به سر بر زده آن جامه دریده‌ست

Моро тамаъӣ ҳаст вале зон лаби ширин

ما را طمعی هست ولی زان لب شیرین

Ҳалвои бксии даҳ ки муҳаббати нчшидст

حلوا به کسی ده که محبت نچشیده‌ست

Гул бар сари он зан ки бглзори муҳаббат

گل بر سر آن زن که به گلزار محبت

Хоряши бпо аз ғами ёрии нхлидст

خاریش به پا از غم یاری نخلیده‌ست

Ташрифи серуми пои ту баси халъати дебо

تشریف سرم پای تو بس خلعت دیبا

Зебо буд онро ки гиребони ндридст

زیبا بود آنرا که گریبان ندریده‌ست

Ғофил гузарад умри нишот аз туу рӯзӣ

غافل گذرد عمر نشاط از تو و روزی

Ин ришта бибинӣ ки банно гоҳ буридаст

این رشته ببینی که به ناگاه بریده‌ست

Зинҳор бғФлт мабар айём ки нои гоҳ

زنهار به غفلت مبر ایام که ناگاه

То дарнигарӣ зини қафаси ин мурғ паридаст

تا در نگری زین قفس این مرغ پریده‌ست