Субҳаст ва кушоданд дар дайри Муғон ро

صبح است و گشادند در دیر مغان را

Паймона ниҳоданд бкФи мғбчгон ро

پیمانه نهادند به کف مغبچگان را

Соқӣ бидиҳ он ратли гарон то брхи бахт

ساقی بده آن رطل گران تا به رخ بخت

Резем взсри бознҳди хоби гарон ро

ریزیم و ز سر بازنهد خواب گران را

Вонгоаҳи бҷомии ду дигар пок бишӯйем

وانگاه به جامی دو دگر پاک بشوییم

Аз рӯй дили ғмздаҳи гирди ду ҷаҳон ро

از روی دل غمزده گرد دو جهان را

Сармаст хиромем ббоғӣ ки дар онҷо

سر مست خرامیم به باغی که در آنجا

Бар домани гул даст надоданд хазон ро

بر دامن گل دست ندادند خزان را

Гулзору лои шаҳи лўлоки Муҳамад

گلزار ولای شه لولاک محمد

Кар накҳатӣ орост заминроу замон ро

کز نکهتی آراست زمین را و زمان را

Сади шукри худоро ки намурдаем ва бидидем

صد شکر خدا را که نمردیم و بدیدیم

Холии биҷуз аз ваии дилу дасту сару ҷон ро

خالی بجز از وی دل و دست و سر و جان را

эй шӯх раҳо кун дили саргашта ӣ мо ро

ای شوخ رها کن دل سرگشتهٔ ما را

Консон ки ту дидяш набинӣ дигар он ро

کانسان که تو دیدیش نبینی دگر آن را

Аз ҷамъ дигар буд парешони дилу икчнд

از جمع دگر بود پریشان دل و یکچند

Мебарад надониста бзлФи ту гумон ро

میبرد ندانسته به زلف تو گمان را

Хстнди дилу ҷурм бо биравӣ ту бастанд

خستند دل و جرم به ابروی تو بستند

Доданд бадасти ту пас аз тири камон ро

دادند به دست تو پس از تیر کمان را

Бигушо назар эй шоҳиди дунёи сӯии онон

بگشا نظر ای شاهد دنیا سوی آنان

Кандар талабати басаи шабу рӯзи миён ро

کاندر طلبت بسته شب و روز میان را

Меҳр ту нахоҳем вази кин нав накоҳем

مهر تو نخواهیم و ز کین تو نکاهیم

зи оташ на зиёнаст ва на суди оби равон ро

ز آتش نه زیان است و نه سود آب روان را

Чизе ки бидон шоди тавон буд надидем

چیزی که بدان شاد توان بود ندیدیم

Дидеми саросари ҳамаи асбоби ҷаҳон ро

دیدیم سراسر همه اسباب جهان را

Кори ман ва ту рост наёяд дигар эй даҳр

کار من و تو راست نیاید دگر ای دهر

Бигзор казин варта биҷавӣем карон ро

بگذار کزین ورطه بجوییم کران را

Грбнди дилами бандагӣ шоҳ набӯдӣ

گر بند دلم بندگی شاه نبودی

Барҳами здмии силсила ӣ куну макон ро

بر هم زدمی سلسلهٔ کون و مکان را

Шоҳӣ ки аз ӯ шодравони хусрави лўлок

شاهی که از او شادروان خسرو لولاک

Он хоҷа ки ӯ иллати нмоӣии сети ҷаҳон ро

آن خواجه که او علت غائی‌ست جهان را

Нур аҳадаст Аҳмади вшаҳи соя ӣ эзад

نور احد است احمد و شه سایهٔ ایزد

Бар банди нишот аз ҳамаи ҷузи дӯсти забон ро

بربند نشاط از همه جز دوست زبان را