Зон шуъла ки дар дилам ниҳон аст

زان شعله که در دلم نهان است

Афсурдаи забона ӣ замон аст

افسرده زبانه ی زمان است

Гар дӯд бар ояд аз ниҳодам

گر دود بر آید از نهادم

Ин сӯзана дар хур батон аст

این سوزنه در خور بتان است

Андоми ту гулбунӣ ки хораш

اندام تو گلبنی که خارش

Хороу ҳарир ва парниён аст

خارا و حریر و پرنیان است

Осоиши дӯстон аз ин аст

آسایش دوستان از این است

Ороиши бӯстон аз он аст

آرایش بوستان از آن است

Натавонам аз ӯ канора ҷӯям

نتوانم از او کناره جویم

Ҳар ҷои манам ӯ миён ҷон аст

هر جا منم او میان جان است

Осӯдаи зи қасди рҳзнонм

آسوده ز قصد رهزنانم

Кин роҳ на роҳ корвон аст

کاین راه نه راه کاروان است

Зинҳор манеҳ қадам бар ин дар

زنهار منه قدم بر این در

Бо ақл , ки ишқ посбон аст

با عقل، که عشق پاسبان است

Бори ғами ишқи некӯон ро

بار غم عشق نیکوان را

Беҳтар кашад онкӣ нотавон аст

بهتر کشد آنکه ناتوان است

Гар хорӣ дӯстон писанданд

گر خواری دوستان پسندند

Ин хори гуляш дар миён аст

این خار گلیش در میان است

Вари иззат душманон бихоҳанд

ور عزت دشمنان بخواهند

Ин гули хатаряш аз хазон аст

این گل خطریش از خزان است

Ҷустами зи нишоти асар дар он кӯй

جستم ز نشاط اثر در آن کوی

Гуфтанд сегӣ дар остон аст

گفتند سگی در آستان است