Умрии давоӣ дар дили хеши ҷстмӣ

عمری دوای در دل خویش جستمی

Ғофил аз инки дарди марои худ табиб буд

غافل از اینکه درد مرا خود طبیب بود

Осӯдаем мо змкоФоти рӯзгор

آسوده ایم ما زمکافات روزگار

Каз ҳар чаҳ хости хотири мо бенасиб буд

کز هر چه خواست خاطر ما بی نصیب بود